ตอนที่ 8

หลิวเมิ่งหรันอุ้มบุตรชายเข้ามาในเรือนก่อนจะนั่งลงบนเตียงแล้วเริ่มให้บุตรดื่มนมจากเต้าของนาง ความรู้สึกที่เป็นมารดาเช่นนี้ทำให้หญิงสาวลืมเลือนทุกสิ่งไปชั่วขณะ ลืมเลือนแม้กระทั่งเมื่อสักครู่นางพึ่งเขียนจดหมายหย่าส่งให้กับสามี

หยางลู่ชิงมิใช่บุรุษใจดีหรืออ่อนโยน ในความทรงจำของร่างเดิมชายหนุ่มติดจะเย็นชาเสียด้วยซ้ำ ทำให้นางนึกถึงชายหนุ่มผู้หนึ่งที่มีนิสัยคล้ายคลึงกัน แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหลิวเมิ่งหรันจึงนึกภาพใบหน้าของผู้เป็นอดีตสามีของร่างเดิมไม่ออก ไม่ว่าจะพยายามนึกเพียงใดร่างเงาที่เห็นก็ไม่เคยชัดเจนเลยสักครั้ง จนนางล้มเลิกที่จะพยายามนึกถึง

หลันมามาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง ก่อนจะเอ่ยกับผู้เป็นนาย

"คุณหนู แล้วพวกเราจะทำเช่นไรกันต่อเจ้าคะ"

"ในเมื่อเจ้าของเรือนไล่แล้ว เหตุใดเราต้องอยู่ต่อด้วยเล่า"

"คุณหนูหมายถึง..."

"พวกเราจะย้ายออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด หลันมามาไปตามเสี่ยวจูมาช่วยกันเก็บข้าวของเถิดและแจ้งให้ท่านหานเข่อไปเตรียมเช่ารถม้ามาเพิ่มอีกสักสองคันเถิด"

"เจ้าค่ะ... คุณหนูคิดไว้แล้วหรือยังเจ้าคะว่าจะไปที่ใด"

"หยางโจว โชคดียิ่งนักที่วันก่อนที่ข้าเข้าเมืองหยางโจวนั้น ข้าได้ติดต่อซื้อเรือนไว้หลังหนึ่ง ช่างเหมาะเจาะยิ่งนักราวกับว่าทุกอย่างทุกเตรียมไว้พร้อมการนี้"

"โธ่ คุณหนูของบ่าว" เมื่อกล่าวกับหลันมามาแล้วหญิงสาวก็หันไปหาเสี่ยวจู ก่อนจะเอ่ยกับเสี่ยวจูเรื่องของพี่สาวเหลียน 

"เสี่ยวจู เจ้าไปสอบถามกับพี่สาวเหลียนสักหน่อยเถิด ว่านางยินดีจะไปหยางโจวกับข้าหรือไม่ ข้าจะย้ายไปอยู่ที่นั่น นางจะมีงานมีเงินเดือน หากว่านางต้องการไปกับเราก็ให้นางเก็บของเสียแล้วเดินทางพร้อมกันในวันพรุ่งนี้เสียเลย"

"เจ้าค่ะฮูหยิน"

"คุณหนู ทำเช่นนี้จะดีหรือเจ้าคะ อย่างไรนางก็เป็นคนหมู่บ้านตระกูลหยาง"

"มิเป็นอันใดหรอก ข้าได้ข่าวว่าสามีของนางเข้าสู่สนามรบจนป่านนี้ผ่านมาหลายปีก็มิมีข่าวคราว ทั้งตัวนางเองก็มีบุตรถึงสองคนแล้วยังเจ็บป่วยง่าย หากปล่อยทิ้งไว้เกรงว่าสักวันคงได้เกิดเรื่องไม่ดีเป็นแน่"

"เช่นนั้นก็เอาตามที่คุณหนูเห็นควรเถิดเจ้าค่ะ บ่าวพร้อมที่จะสนับสนุนท่านเจ้าค่ะ"

"ข้าต้องขอบคุณหลันมามายิ่งนักที่เข้าใจข้า"

"หามิได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นบ่าวจะรีบไปเก็บข้าวของของพวกเราเจ้าค่ะ"

"ท่านรีบไปเถิด"

หลิวเมิ่งหรันนั้นมีเคยเป็นกำพร้ามาก่อน และเข้าใจความหิวโหยดีว่ามันทรมานเพียงใด บางวันเพียงน้ำได้ดื่มน้ำจากก๊อกน้ำสาธารณะเพื่อประทังชีวิตก็ดีถมเถไปแล้ว

เสี่ยวจู่ที่ได้รับหน้าที่ไปชักชวนเหลียนอี้หลานให้ไปอยู่ด้วยกัน หญิงสาวก็มุ่งบ้านไปที่เรือนของเหลียนอี้หลานในทันที เมื่อไปถึงก็บอกเล่าเรื่องราวที่ฮูหยินชวนนางไปอยู่เสียด้วยกันที่หยางโจว มีที่พักมีเงินเดือน จะได้มิต้องลำบากอดมื้อกินมื้ออีกต่อไป เพราะเสี่ยวจูเป็นคนค่อนข้างฉลาด จึงได้เอ่ยอีกว่า นางจะให้ฮูหยินทำสัญญาซื้อขายแบบไม่ขายขาด หากยามใดที่พวกเขาต้องการไปมีชีวิตเป็นของตนเองก็สามารถไถ่ตัวเองออกไปได้ทันที เหลียนอี้หลานที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกซาบซึ้งในพระคุณของหยางฮูหยินอยู่ก่อนแล้ว ยิ่งรู้สึกดีกับหญิงสาวขึ้นไปอีก ก่อนจะเอ่ยปากตกลงในทันโดยมิคิดให้มากความ เมื่อเจรจากันจบเสี่ยวจูก็กลับมายังเรือนเพื่อช่วยหลันมามาเก็บข้าวของ ส่วนเหลียนอี้หลานก็ตรงไปยังบ้านของท่านผู้เฒ่าที่เป็นผู้นำหมู่บ้านเพื่อบอกกล่าวอีกฝ่ายไว้เสียหน่อย หากว่าวันหนึ่งสามีของนางกลับมาเขาจะได้รับรู้ว่านางนั้นอยู่ที่ใด 

และเมื่อเหยาเสียนชุนรับรู้ว่าเหลียนอี้หลานจะไปอยู่กับหยางฮูหยิน อีกฝ่ายก็มิได้ขัดข้องอันใดเพราะหญิงสาวเป็นเพียงสตรีทั้งยังมีบุตรถึงสองคน เขาเข้าใจความยากลำบากของอีกฝ่ายดี หากไปอยู่กับหยางฮูหยินคนทั้งสามคงจะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ก่อนจะเอ่ยอวยพรสองสามประโยคแล้วเหลียนอี้หลานก็ขอตัวกลับเรือนเพื่อมาเก็บข้าวของ

ทั้งสามคนแม่ลูกช่วยกันเก็บข้าวของก่อนจะรีบเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ เมื่อตื่นเช้ามาก็รีบนำข้างของที่มีอยู่ไม่กี่อย่างใส่ย่ามสะพายแล้วออกมายืนรออีกฝ่ายตั้งแต่เช้ามืดที่หน้าประตูจวน เพราะนางเกรงว่าจะรบกวนฮูหยินน้อยจึงได้พาบุตรทั้งสองนั่งรอจนกระทั่งท่านหานเข่อ องครักษ์ของหลิวเมิ่งหรันเปิดประตูออกมาพบเข้า

"แม่นางเหลียนเหตุใดเจ้าจึงมานั่งอยู่ตรงนี้เล่า มิเคาะประตูเรียกให้คนมาเปิด"

"ท่านองครักษ์ คือข้าเกรงใจเจ้าค่ะ อีกอย่างข้ากับลูกๆก็พึ่งมาถึงก่อนหน้าไม่นานเท่านั้น"

"เช่นนั้นก็เข้ามาด้านในก่อนเถิด"

หลิวเมิ่งหรันเองก็นอนมิหลับจึงได้ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้ามืดและสั่งให้หานเข่อและหานซัวขนย้ายข้าวของจนเสร็จเรียบร้อย ในขณะที่กำลังจะให้เสี่ยวจูไปตามเหลียนอี้หลาน อีกฝ่ายก็มาพอดี หลิวเมิ่งหรันยกยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ยทักทายอีกฝ่ายอย่างเป็นกันเอง

"พี่สาวเหลียนและเด็ก ๆมาแล้วหรือ พวกท่านทานอันใดรองท้องมาแล้วหรือไม่"

"พวกเรากินหมั่นโถวมาแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินอย่าได้เป็นห่วง" เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ พลันสายตาของหลิวเมิ่งหรันก็หันไปเห็นเด็กน้อยจงจื่อเว่ยที่ถือหมั่นโถวเย็นชืดเอาไว้ในมือแน่น ก่อนจะหันไปส่งเสี่ยวจู

"เสี่ยวจูเจ้านำซาลาเปามาให้เด็ก ๆทานรองท้องหน่อยเถิด ประเดี๋ยวจะหิว"

"เจ้าค่ะคุณหนู"

ซาลาเปาร้อนๆห้าลูกบรรจุลงในกล่องไม้อย่างดีถูกยื่นส่งไปให้เด็ก ๆทั้งสองคน แต่เด็กทั้งสองไหนเลยจะกล้ารับ ได้แต่มองตามกล่องไม้อย่างอาลัยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของมารดา หลิวเมิ่งหรันที่เห็นเช่นนั้นก็เกิดเอ็นดูเด็กทั้งสองก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เจ้าทั้งสองรับไปเถิด อีกหลายชั่วยามกว่าจะถึงหยางโจวประเดี๋ยวจะหิวกันเสียก่อน"

"พวกเจ้ารีบขอบคุณฮูหยินน้อยเร็วเข้า" เมื่อได้ยินมารดาเอ่ยขึ้นเช่นนั้น แววตาของเด็กทั้งสองก็เกิดประกายด้วยความยินดี ก่อนจะเอื้อมมือออกมารับกล่องไม้ที่บรรจุซาลาอยู่ถึงห้าลูกไปถือไว้ด้วยความดีใจ

"ขอบคุณฮูหยินน้อยขอรับ/ขอบคุณเจ้าค่ะ"

เหลียนอี้หลานที่เห็นท่าทางเช่นนั้นของบุตรทั้งสองก็รู้สึกสะเทือนใจยิ่งนัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหลิวเมิ่งหรัน ฮูหยินน้อยช่างดีกับนางและบุตรทั้งสองเหลือเกิน ชาตินี้นางคิดไว้ว่าจะติดตามคอยรับใช้อีกฝ่ายไปตลอดชีวิตไม่มีวันหักหลังนางเป็นอันขาด ก่อนจะเอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายด้วยเสียงอันสั่นเครือ

"ขะ ขอบคุณฮูหยินน้อยมากเจ้าค่ะ"

"เอาเถิด เวลาไม่เช้าแล้ว เรารีบเดินทางกันเถิด ประเดี๋ยวสายแล้วแดดจะร้อน"

รถม้าคันใหญ่ของคันบรรจุข้าวของจนเต็ม หานเข่อและหานซัวทำหน้าที่บังคับม้ากันคนละคัน พี่สาวเหลียนและบุตรทั้งสองนั่งคันที่สอง ส่วนนางกับบุตรชายและหลันมามา เสี่ยวจู นั่งคันแรก

รถม้าทั้งสองคันเคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านตระกูลหยาง หลิวเมิ่งหรันมองดูสถานที่ที่นางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในครั้งแรกก็อดใจหายมิได้ ในตอนแรกนางเพียงหวังว่าจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับบุตรชาย แต่แล้วเหตุการณ์ก็มิได้เป็นอย่างที่หวัง สามีของร่างเดิมนั้นช่างเย็นชายิ่งนัก แต่เดิมทั้งคู่ก็แต่งงานกันโดยที่ชายหนุ่มมิได้เต็มใจแม้แต่น้อย ในความทรงจำของร่างเดิมนั้นทำให้นางได้รับรู้เรื่องราวบางอย่าง

ในงานเลี้ยงตระกูลหยางบังเอิญว่าหลิวเมิ่งหรัน แอบไปได้ยินแผนการอันร้ายกาจของสตรีผู้หนึ่งเข้า นางต้องการวางยาปลุกกำหนัดชายหนุ่ม ก่อนจะทำให้ชายหนุ่มไม่อาจปฏิเสธนางและแต่งนางเข้าจวน แต่หลิวเมิ่งหรันที่แอบรักชายหนุ่มมาก่อนหน้าทำให้อดห่วงชายหนุ่มมิได้ ในขณะที่หญิงสาวต้องการจะช่วยเขาแต่กลับกลายเป็นเข้าไปตกหลุมพรางเสียเอง ก่อนที่คนทั้งคู่จะได้เสียกัน หลิวเมิ่งหรันพยายามที่จะอธิบายเรื่องราวความจริงให้หยางลู่ชิงได้รับรู้ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะมิรับฟังสิ่งใดเลย ด้วยเพราะตลอดมาหญิงสาวก็มีพฤติกรรมไม่บริสุทธิ์ใจอยู่ก่อนแล้ว ยามเมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้จึงยากที่จะเชื่อถือคำพูดได้

หลังจากนั้นหญิงสาวก็ได้แต่งเข้าจวนตระกูลหยางสมใจ ท่ามกลางสีหน้ามืดครึ้มของสามีที่ไม่แม้แต่จะเหลียวแลนางเลยสักนิด ชายหนุ่มทั้งเย็นชาและใจร้าย เขามักจะกล่าววาจาร้ายๆกับนางเสมอทุกครั้งที่มีโอกาส

แต่ตัวหลิวเมิ่งหรันนั้นสามารถเข้าใจได้ เพราะนางเขาเองจึงได้พลาดโอกาสที่จะตบแต่งกับหญิงสาวที่ตนเองรักและเพราะนางทำให้เขาพลาดโอกาสนั้นไป หากเขาจะเกลียดนางก็คงมิแปลกอันใด