Masukขบวนรถม้าเคลื่อนตัวผ่านจวนผู้ว่าก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าจวนที่หลิวเมิ่งหรันได้ทำการซื้อไว้เมื่อหลายวันก่อน สองผู้เฒ่าที่ขายจวนแห่งนี้ให้กับนางได้ออกเดินทางไปเมืองหลวงตั้งแต่หลังจากวันที่ทำการซื้อขาย ทำให้จวนทั้งหลังยังคงสะอาดเอี่ยม
"คุณหนูจวนแห่งนี้ดูดียิ่งนักเจ้าค่ะ" หลันมามาเอ่ยชมเมื่อเห็นว่าจวนแห่งนี้ได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างนี้ ทั้งยังกว้างขวางไม่แพ้จวนแม่ทัพที่เมืองหลวง เนื้อที่กว่าห้าสิบหมู่ ด้านหลังกว้างขวางไปจนสุดลูกหูลูกตา พร้อมเรือนอีกแปดหลัง ช่างใหญ่โตเสียจริง
"เป็นจวนของผู้เฒ่าสองสามีภรรยาน่ะ ทั้งคู่กำลังจะย้ายไปอยู่กับบุตรชายที่เมืองหลวงก็เลยขายจวนแห่งนี้" หลันมามาเห็นขนาดของจวนเลยรู้สึกหวั่นในใจว่าคุณหนูของนางต้องควักเบี้ยซื้อมันมาในราคาที่แพงอย่างแน่นอน หลิวเมิ่งหรันที่เห็นสายตาของแม่นมก็รับรู้ได้ทันที ก่อนจะกล่าวต่อ
"ข้าซื้อมันมาในราคาเพียงสองหมื่นตำลึงทองเท่านั้นเอง ถูกยิ่งนัก" หลันมามาได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจนตาโต ก่อนจะกล่าวย้ำราคาเพื่อให้ตนเองแน่ใจอีกครั้งว่ามิได้หูฝาด
"สะ สองหมื่นตำลึงทองหรือเจ้าคะ เหตุใดจึงได้ถูกถึงเพียงนั้น!" หลิวเมิ่งหรันหัวเราะเสียงเบาก่อนจะกล่าวต่อ
"ข้าเพียงบอกคนทั้งคู่ว่าเป็นหม้ายสามีทอดทิ้ง พอคนทั้งคู่ได้ฟังเรื่องราวของข้าก็เลยตกลงใจขายมันให้ข้าในราคาถูก" ที่นางกล่าวไปหาใช่ว่านางใช้อุบายเพื่อหลอกซื้อจวนนี้แก่คนทั้งสอง แต่ที่กล่าวไปนั้นล้วนแต่เป็นความจริงทั้งสิ้นและตอนนี้ก็เป็นจริงตามที่ได้เคยกล่าวไว้เสียแล้ว ชีวิตแม่หม้ายต่อจากนี้ของนาง คงต้องเผชิญความลำบากอีกมากมายนัก โชคดีเหลือเกินที่นางยังมีคนเหล่านี้คอยอยู่เคียงข้างนาง
"โธ่ คุณหนูของบ่าว"
"เอาละ พวกเราเข้าเรือนกันเถิด ที่นี่มีทั้งหมดแปดเรือน แต่เรามีคนไม่มากนัก เช่นนั้น แบ่งเป็นสองเรือน เป็นเรือนสาวใช้ อีกเรือนเป็นเรือนบ่าวรับใช้ ส่วนเรือนครัวคิดว่าคงมีแยกไว้ต่างหากตรงมุมโน้น ส่วนข้าใช้แค่เรือนหลักก็พอ ส่วนข้าวของนี้ก็แยกไว้ที่เรือนเล็กข้างเรือนหลังทำเป็นเรือนเก็บสินเดิมก็แล้วกัน"
"เจ้าค่ะ/ขอรับ"
"ประเดี๋ยวพรุ่งนี้ให้ท่านหานเข่อ ไปจัดการนำนายหน้าค้าทาสให้หาทาสชายหญิงแบบที่ซื้อขาด มาให้เลือกสักสิบถึงยี่สิบคนเถิด"
"ได้ขอรับคุณหนู"
"เช่นนั้นประเดี๋ยวบ่าวและพี่อี้หลานจะไปเตรียมสำรับเย็นให้คุณหนูกับคุณชายนะเจ้าคะ"
"เจ้าก็ต้องเตรียมเพิ่มให้มากเสียหน่อยเถิด เรามีคนมาเพิ่มหลายคนประเดี๋ยวจะไม่อิ่ม"
"เจ้าค่ะ"
"เช่นนั้นบ่าวจะไปจัดเตรียมที่หลับที่นอนของคุณชายและคุณหนูเองเจ้าค่ะ"
"ได้ ท่านไปเถิดประเดี๋ยวข้าจะดูแลเป่าหนิงเอง"
"เจ้าค่ะ"
รุ่งเช้าหานเข่อนำนายหน้าค้าทาสพร้อมกับทาสหญิงชายมารอนายหญิงของจวนในช่วงสาย หญิงสาวมองไปที่สตรีอายุราวสี่สิบกว่าท่าทางจะเป็นนายหน้าค้าทาส สตรีผู้นั้นเมื่อเห็นหลิวเมิ่งหรันก็กล่าวทักทายพร้อมกับแนะนำตัวอย่างกระตือรือร้น
"คารวะฮูหยิน ข้าน้อยมีนามว่าเสี่ยวหลิงจื่อ เป็นนายหน้าค้าทาสที่ดีที่สุดในหยางโจวเจ้าค่ะ" หลินเมิ่งหรันพยักหน้าก่อนส่งยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ที่หานซัวเป็นผู้ยกออกมาให้พร้อมกับสะบัดพัดไปมา ก่อนจะกวาดตามองดูทาสแต่ละคนอย่างใจเย็น
"เรียนฮูหยิน นี่เป็นทาสหญิงจำนวนยี่สิบคนเจ้าค่ะ ท่านสามารถเลือกที่ถูกใจได้เลยเจ้าค่ะ"
"เข้าใจแล้ว ขอบใจเถ้าแก่เสี่ยวยิ่งนัก"
"หามิได้ๆ" เสี่ยวหลิงจื่อที่เห็นท่าทางของหลินเมิ่งหรันก็รู้สึกเกร็งไม่น้อย หญิงสาวตรงหน้าดูแล้วอายุน่าจะมิเกินสิบเจ็ดแต่เหตุใดนางจึงรู้สึกกดดันและอึดอัดยามอยู่ต่อหน้าหญิงสาวยิ่งนัก คล้ายกับมีความน่าเกรงขามบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกว่ามันคือสิ่งใด หลินเมิ่งหรันกวาดตามองทาสหญิงทั้งยี่สิบคน ก่อนจะเอ่ยถามประวัติคร่าวๆ
"มีผู้ใดที่เป็นเด็กกำพร้าบ้าง ให้ก้าวออกมาข้างหน้า" หลังจากทาสหญิงเหล่านั้นได้ยินเช่นนั้น ก็มีหญิงสาวจำนวนห้าคนก้าวออกมายืนด้านหน้า หลินเมิ่งหลันจึงได้พวกนางเงยหน้าขึ้นเพื่อที่นางจะได้มองเห็นใบหน้าของพวกหน้าชัดๆ ทั้งห้าคนเป็นเด็กสาวอายุระหว่างสิบสามถึงสิบห้าปีเท่านั้น ทั้งยังมีใบหน้าเกลี้ยงเกลา มิได้งดงามจนเกินไปหรือขี้ริ้วจนดูไม่ได้ เรียกได้ว่าอยู่ในขั้นพื้นฐานทั่วไป ก่อนจะกล่าวต่อ
"พวกเจ้าทำสิ่งใดมาก่อนหน้านี้"
หนิงอันเดินเข้ามาในห้องก่อนจะค่อยๆทรุดตัวลงนั่งกับโซฟากลางห้อง ดวงตาของเธอยังคงเหม่อลอยสับสน ไม่รู้ว่าที่แท้แล้วสำหรับเขาเธอเป็นแค่ของเล่นคั่นเวลาสนุกๆชิ้นหนึ่งเพียงเท่านั้นใช่มั้ย? ยิ่งได้มากยากเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องลงทุนสูงมากเท่านั้นหลังจากวันนั้นชายหนุ่มก็หายหน้าไป หนิงอันพยายามคิดว่าตัวเองจะยังพอมีความหวังบ้าง ทุกครั้งที่เปิดประตูออกมาก็พบเพียงแต่ความว่างเปล่าเธอไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วชายหนุ่มคิดอย่างไรกันแน่ หรือว่าเธอผิดพลาดที่ตรงไหน หรืออาจจะเป็นวันนั้นที่อยู่ ๆเธอก็ออกมาจากห้องโดยที่ไม่บอกเขาเพราะเธอไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีคนรัก ไม่เคยมีครอบครัว เธอไม่รู้ว่าการเริ่มต้นที่จะอยู่กับใครสักคนต้องทำอย่างไร แต่พอเธอพยายามรวบรวมความกล้าที่จะเปิดใจเขากลับหายไปแล้ว เขาเดินหายไปจากชีวิตเธอแล้วหนิงอันรู้ตัวอีกทีตัวเองก็มาโผล่ที่บาร์แห่งหนึ่งซึ่งไม่ไกลจากคอนโดของเธอมากนัก หญิงสาวสั่งค็อกเทลแล้วยกดื่มราวกับน้ำเปล่า แก้วแล้วแก้วเล่า ใบหน้าของหญิงสาวแดงเรื่อ พูดเสียงอ้อแอ้เป็นสัญญาณว่าเริ่มเมามากแล้ว เวลาที่มีเรื่องไม่สบายใจที่นี่ก็เป็นอีกแห่งที่เธอมักจะมานั่งปลดปล่อยความเศร้า แต่พอเริ่มเมามากขึ้นก
"หัวหน้าค่ะ โลกเสมือนจริงจบลงแล้วค่ะ ทั้งคู่น่าจะกลับมาในอีกสิบนาทีค่ะ""ดีมาก นับว่าสมบูรณ์แบบ""แบบนี้ก็แปลว่า โครงการนี้จะถูกอนุมัติใช่มั้ยคะ""ถูกต้อง สักครึ่งชั่วโมงค่อยติดต่อแจ้งข่าวนี้แก่ท่านประธาน""ได้ค่ะหัวหน้า"รายงานผลการทดลองเป็นผลสำเร็จและสมบูรณ์แบบเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มเดินออกไปหน้าประตูก่อนจะแง้มเพื่อมองดูห้องที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะยกยิ้มอย่างใจเย็นพลางคิดในใจ(เสี่ยวอันเธอหนีฉันไม่พ้นหรอก)เฟยฉีพยายามนำตัวเองให้เข้าไปอยู่ในสายตาของหญิงสาวมาตลอด เด็กสาวที่สวมแว่นตาหนาเตอะคนนั้นคือคนที่ทำให้เขาตกหลุมรักโดยที่ชายหนุ่มเองก็ไม่รู้ตัวว่าเขาเริ่มรู้สึกเช่นนั้นกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็มักจะเอาตัวเองเข้าไปใกล้กับหญิงสาวอยู่เสมอ แต่เพราะความหล่อเหลาของเฟยฉีทำให้ทุกคนไม่คิดว่าชายหนุ่มจะมีความคิดเช่นนั้นกับหญิงสาว ทำให้การที่เขาไปวอแวกับอีกฝ่ายไม่ได้กลายเป็นเป้าสายตามากนัก อาจเพราะหนิงอันเรียนเก่งเขาเองก็เรียนเก่งจึงทำให้ทั้งคู่ค่อยๆสนิทกัน แต่หลังจากที่เรียนจบหญิงสาวก็ไม่เคยติดต่อเขาอีกเลย ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงติดตามข่าวคราวของเธออยู่เงียบๆจนกระทั่งหนิงอันมีผลงานนิย
หนิงอันและเฟยฉีเดินทางกลับจิงโจวในเช้าวันต่อมา เรื่องราวหลังจากนี้ไม่ได้อยู่ในนิยายที่นางเขียนขึ้นหากแต่มันเป็นเรื่องราวต่อจากนั้นที่แม้แต่คนเขียนนิยายเช่นนางก็ไม่สามารถคาดเดาเหตุการณ์ได้ หนิงอันคิดว่าตนเองคงจะต้องใช้ชีวิตต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งหมดอายุขัยเลยหรือไม่จึงจะสามารถกลับไปยังโลกปัจจุบันที่นางจากมาได้คงไม่มีใครสามารถตอบได้รถม้าค่อยเคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงก่อนจะค่อยๆแล่นไปตามเส้นทางมุ่งหน้าสู่งจิงโจวเมืองที่เป็นเอกเทศไม่ขึ้นตรงต่อผู้ใด ในขณะที่มุมหนึ่งบนกำแพงเมือง พบชายหนุ่มที่สวมชุดมังกรที่เหลืองอร่ามกำลังเพ่งมองไปยังรถม้าที่ค่อยๆวิ่งไกลออกไปจนกระทั่งสุดลูกหูลูกตา"ฝ่าบาท จะทรงปล่อยให้นางจากไปเช่นนี้จริงๆหรือพ่ะย่ะค่ะ" กงกงคนสนิทเอ่ยขึ้น แววตาของเขาฉายชัดความห่วงใยในตัวฮ่องเต้พระองค์ใหม่ผู้นี้ไม่น้อย"นางพบคนที่นางรักจริงๆเสียที เช่นนั้นก็หมดหน้าที่ของเราแล้ว""แล้วฝ่าบาทเล่าพ่ะย่ะค่ะ""เรากับนางคงมิได้มีวาสนาต่อกัน เอาละกลับกันเถิด""พ่ะย่ะค่ะ หลายปีต่อมา"อันอัน หยุดเดี๋ยวนี้นะ! แม่บอกให้หยุด เจ้าเอาหมินหมินไปนอนบนเตียงกับเจ้าอีกแล้วใช่หรือไม่ เหตุใดจึงไม่อาบน้ำให้มันก่อน"
หนิงอันลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะพยายามมองไปรอบๆก็ต้องแปลกใจที่หญิงสาวยังคงอยู่ในนิยาย ก่อนจะคิดในใจว่าเหตุใดนางจึงยังไม่ตายกันนะ!(นี่ข้ายังไม่ตายหรอกหรือ)"เจ้าฟื้นแล้วหรือ" หนิงอันหันไปตามเสียงก็พบกับสตรีผู้หนึ่งที่กำลังถือถ้วยชาเข้ามา"เอ่อ... ไม่ทราบว่าที่นี่คือที่ใดหรือเจ้าคะ""สำนักจี๋หลินเจ้าค่ะ" หนิงอันมองไปรอบๆนางพยายามมองหาร่างของสามี"สามีของท่านอีกเดี๋ยวก็คงกลับมา ท่านดื่มยาก่อนเถิด""อืม ขอบคุณแม่นาง" หนิงอันรับถ้วยยามาก่อนจะฝืนใจดื่มมันจนหมดแล้วยื่นถ้วยเปล่าส่งคืนไปให้อีกฝ่าย"ข้าหลับไปนานเท่าใดงั้นหรือ""ท่านหลับไปเจ็ดวันแล้ว สามีของท่านเขานั่งเฝ้าท่านที่ข้างเตียงตลอด หากแต่วันนี้มีธุระด่วนจึงได้ฝากให้ข้ามาอยู่เป็นเพื่อนท่านแทน""เช่นนั้นก็ต้องรบกวนแม่นางแล้ว""ท่านอย่าได้เกรงใจเลย ท่านอ๋องมีบุญคุณต่อข้าเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้นับว่าเป็นอันใดได้"เพียงครู่เสียงฝีเท้าของชายหนุ่มก็ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ หนิงอันมองเห็นใบหน้าคุ้นเคยที่ตอนนี้แลดูซูบผอมลงไปมาก ใต้ตาของเขาดำคล้ำราวกับอดหลับอดนอนมาหลายวัน เมื่อเห็นชายหนุ่มที่เป็นเช่นนั้นหัวใจของหนิงอันก็รู้สึกเจ็บปวดยิ่งนักทางด้านเ
วันต่อมาอยู่ ๆ จื่อเว่ยก็วีแชทมาบอกเธอว่างานเลี้ยงถูกยกเลิกเพราะที่เมืองข้างๆ เกิดเหตุดินถล่ม มีเพื่อนหลายคนประสบภัยทั้งยังมีปัญหาเดินทางมาไม่สะดวกทำให้ต้องยกเลิกไปก่อนทำให้คนเหงาๆ อย่างหนิงอันถึงกับซึมเพราะต้องติดอยู่ที่คอนโดไม่รู้จะออกไปไหนติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!หนิงอันขมวดคิ้วเป็นปมใครกันมาแต่เช้า ก่อนจะเดินไปเปิดประตูแล้วพบว่าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเพื่อนบ้านจอมวุ่นวายของเธอเอง“นายมีอะไรงั้นหรือ”“ขอเข้าไปก่อนได้มั้ย ข้างนอกหนาวมากเลย”“ดะ เดี๋ยว” หนิงอันไม่ทันได้เอ่ยปฏิเสธชายหนุ่มก็แทรกตัวเข้ามาในห้องแล้ว ก่อนจะตรงไปที่โซฟาแล้วจับเจ้าโป๊ยก่ายแมวตัวอ้วนสีเทาขึ้นมาทั้งกอดทั้งหอมอย่างมันเขี้ยว“นายมีอะไร”“ฉันมาฟังคำตอบของเธอ”“คำตอบอะไร”“เธอคือเสี่ยวอันคนนั้นใช่มั้ย”“ใช่แล้วยังไง ไม่ใช่แล้วยังไง มันสำคัญกับนายมากหรือไง”“สำคัญมาก” หึ หนิงอันไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรกันแน่ เขาจะคาดคั้นเธอไปเพื่ออะไรกัน“เพราะอะไร นายคิดจะทำอะไรกันแน่!”“ฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่าฉันมีตัวตนอยู่จริง หากเธอจะคิดถึงก็ให้คิดถึงฉันแค่คนเดียวก็พอ”“นี่นาย”ก่อนหน้าที่หนิงอันจะทะลุมิติเข้าไปอยู่ใน
เฟยฉีก้าวเข้ามาภายในห้องเขาถอดรองเท้าออกพร้อมกับสวมรองเท้าแตะที่ใส่เดินในบ้านของแขกแล้วก้าวเข้าไป ร่างสูงสอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง ทั้งห้องถูกตกแต่งเป็นโทนสีขาวทำให้ดูสบายตา ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ โซฟาสีขาวที่มีแมวตัวอ้วนสีเทาและสีส้มนอนหลับอยู่ เขาจึงไม่กล้ารบกวนมันจึงได้ย้ายตัวเองไปนั่งโซฟาอีกตัวหนิงอันยกน้ำชามาให้ชายหนุ่มแทนน้ำเปล่า เพราะจำได้ว่าเขาชอบมากกว่าการดื่มน้ำเปล่าเฟยฉีมองดูน้ำชาอุ่นๆ ในมือของหนิงอันก็ถึงกับยกยิ้มที่มุมปากทันที“ขอบคุณนะ”“อื้ม ดื่มเสร็จแล้วนายก็รีบๆ กลับไปได้แล้ว”“ทำไมต้องไล่ด้วย” เฟยฉียกแขนขึ้นกอดอกก่อนจะทำปากย่นราวกับเด็กน้อยเอาแต่ใจ“ก็ ก็ฉันง่วง อยากจะพักผ่อนแล้วหรือนายคิดจะนอนที่นี่ล่ะ” หนิงอันเอ่ยหาเหตุผลมาแย้งก่อนจะที่พลั้งปากพูดเรื่องไร้สาระออกไป“แล้วได้มั้ยล่ะ”“หึ นายล้อเล่นแล้วนายมีแฟนแล้วก็กลับไปนอนที่ห้องแฟนนายสิ” หนิงอันเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ในเมื่อเขามีแฟนแล้วทำไมถึงต้องมาวอแวกับเธอด้วย หรือคิดจะใช้เธอเป็นคนคั่นเวลากัน หึ ฝันไปเถอะ!“ฉันบอกตอนไหนว่ามีแฟน!”“ก็ ก็นายบอกว่าซื้อของขวัญวันเกิดให้แฟนไม่ใช่หรือ” ห







