2 มีความหวัง

หลายปีก่อน

เซนต์มีแฟนตั้งแต่เรียนอยู่มอสี่ ตอนนั้นแฟนของเขาเรียนอยู่มอสาม จนกระทั่งเขาขึ้นมอหกและแฟนขึ้นมอห้า เขากับแฟนก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันเรื่อยมาตามประสาคนเป็นแฟนกัน ทุกครั้งที่มีอะไรกันก็สวมถุงยางอนามัยทุกครั้ง

จวบจนเขาจะจบมอหก จู่ๆแฟนสาวก็ลาออกจากโรงเรียนกะทันหันแล้วหายไปโดยไม่บอกลาเขาสักคำ ไปหาเธอที่บ้านก็ไม่เจอ เขาจึงถามคนแถวนั้นก็ไม่มีใครรู้ พวกเขารู้แค่ว่าครอบครัวของแฟนสาวขายบ้านแล้วย้ายไปอยู่ที่อื่น แต่ก็ไม่รู้ว่าย้ายไปอยู่กันที่ไหน

พอจบมอหกเซนต์ก็ไม่เรียนต่อเพราะเขาไม่มีกะจิตกะใจที่จะเรียน สมองไม่พร้อมที่จะเรียนเนื่องจากว่าเขายังเสียใจที่แฟนสาวหายไปและเสียความรู้สึกที่เธอไม่บอกลาเขาสักคำ เธอมีปัญหาอะไรก็ควรจะบอกเขาบ้างในฐานะที่เป็นแฟนกันมาหลายปี

ดังนั้นเขาจึงดรอปเรียนไปสองปีแล้วกลับมาเรียนใหม่ในวัยยี่สิบเอ็ดปี ตอนนั้นแบมอายุสิบแปดปีแต่แบมก็ไม่เคยถามว่าทำไมเซนต์ถึงเพิ่งมาเรียนรุ่นเดียวกับเธอ

"แล้วเซนต์ได้ปฏิเสธพ่อหรือยัง"

"ปฏิเสธแล้วแต่พ่อกับแม่ก็ไม่ยอมท่าเดียวเลย"

"ถ้าอย่างนั้นเซนต์ก็ยอมแต่งงานเถอะเพื่อให้พ่อกับแม่เซนต์ได้สบายใจไง"

"ฉันจะไม่ยอมถูกจับคลุมถุงชนแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้รักเด็ดขาด"

"เฮ้อ..." แบมมองหน้าเพื่อนแล้วถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ในความดื้อรั้นของเพื่อนตัวสูง

"เธอช่วยฉันหน่อยสิ"

"เซนต์จะให้แบมช่วยอะไรก็บอกมาได้เลย" ก่อนเรียวปากหยักสวยจะขยับเอ่ยออกมาอย่างไม่ได้ซีเรียสอะไรกับเรื่องที่พูดออกไป

"ช่วยจดทะเบียนสมรสกับฉันหน่อย"

"ฮะ! จดทะเบียนสมรส!" แบมอุทานออกมาอย่างสุดเสียงพลางดวงตาสวยเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องที่เพื่อนจะให้เธอช่วยนั้นจะเป็นเรื่องที่ตัวเองคาดไม่ถึง

"แค่จดทะเบียนกันเฉยๆ แต่ไม่ได้จะให้มาเป็นเมียจริงๆสักหน่อย พอฉันจดทะเบียนสมรสกับเธอเสร็จ ฉันก็จะพาเธอไปเจอพ่อกับแม่ และบอกว่าเราเป็นผัวเมียกัน ถ้าเกิดพ่อกับแม่ไม่เชื่อฉันก็จะได้เอาใบทะเบียนสมรสไปให้พ่อกับแม่ดู เพื่อเป็นหลักฐานยืนยันว่าฉันกับเธอเป็นผัวเมียกันแล้ว ทีนี้พ่อกับแม่ก็จะได้เลิกบังคับให้ฉันแต่งงานสักที"

"จะบ้าเหรอเซนต์ คิดอะไรไม่เข้าท่า"

"เธอช่วยฉันหน่อยนะแบม เธอเป็นเพื่อนฉันมาตั้งนานเธอต้องช่วยฉันสิ"

"ช่วยเรื่องอื่นน่ะได้ แต่จะให้ช่วยเรื่องนี้แบมไม่ทำหรอก"

"ถ้าเป็นเรื่องอื่นฉันก็ไม่ขอให้เธอช่วยหรอก แต่ฉันจะขอเธอแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเอง"

"เรื่องจดทะเบียนมันไม่ใช่เรื่องที่เราจะทำกันเล่นๆกันได้นะเซนต์ คนที่แต่งงานแล้วหรือเป็นสามีภรรยากันจริงๆเท่านั้นแหละถึงจะจดทะเบียนกันได้" ก่อนที่เซนต์จะแย้งขึ้น

"ตอนที่เราไปจดทะเบียนเจ้าหน้าที่เขาไม่ถามหรอกว่าเราเป็นผัวเมียกันจริงหรือเปล่า"

"ถึงจะยังไงแบมก็ไม่ช่วยหรอก"

"ฉันไม่ได้จะให้เธอช่วยเปล่านะ แต่ฉันจะให้เงินเธอด้วย"

"เท่าไหร่"

"เธออยากได้เท่าไหร่ล่ะ"

"ห้าล้าน" เธอพูดเล่นไปอย่างนั้นไม่ได้จริงจังอะไร ปกติเธอกับเซนต์ก็มักจะพูดเล่นแบบนี้กันอยู่บ่อยๆ

เซนต์คิดว่าเธอพูดจริงจึงพูดออกไปทันที

"ตกลง เดี๋ยวฉันจะโอนให้เธอเดี๋ยวนี้เลย"

"แบมพูดเล่นหรอกไม่ได้จริงจัง"

"ฉันกำลังจริงจังอยู่นะแบม เธออย่าทำเป็นเล่นสิ" เขาพูดออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"แบมจะไม่จดทะเบียนสมรสกับเซนต์ นั่นแหละคือจริงจัง"

"แบม..." น้ำเสียงออดอ้อน แววตาอ้อนวอนหวังให้เธอเห็นใจ

"ไม่ต้องมาอ้อนวอน เพราะแบมจะไม่ช่วยเซนต์เด็ดขาด" พูดจบ ร่างเล็กก็ลุกพรวดออกจากโซฟา ก่อนมือหนาจะเอื้อมไปจับยังข้อมือเรียวแล้วเผลอออกแรงดึงโดยไม่ได้ตั้งใจ จนคนตัวเล็กล้มลงมานั่งบนตักแกร่งของเขา

หมับ!

"ว้าย! ทำบ้าอะไรน่ะเซนต์" เธออุทานออกมาด้วยความตกใจแล้วหันมาต่อว่าชายหนุ่มที่ใบหน้าของเขาแนบอยู่กับไหล่ของเธอ แถมมือของเขาก็ยังกอดเธออีก

"ฉันขอโทษนะที่ดึงแขนเธอแรงไปหน่อย ฉันไม่ได้ตั้งใจน่ะ" ว่าจบ หญิงสาวก็ลุกออกจากตักหนาแล้วหันมาพูดกับเขา

"ถ้าเซนต์อยากจะจดทะเบียนเพื่อตบตาพ่อกับแม่ เซนต์ก็ไปจ้างผู้หญิงคนอื่นเถอะ"

"ฉันจะไม่จ้างใครนอกจากเธอ เพราะเธอคือเพื่อนผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่ฉันสนิทมากที่สุด" ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเซนต์ไม่เคยมีเพื่อนผู้หญิง เขาเพิ่งมีเพื่อนผู้หญิงก็ตอนเรียนปีหนึ่งนี่แหละ ส่วนเพื่อนผู้หญิงอีกคนชื่อวิวซึ่งรู้จักหลังจากแบม

ตอนอยู่มหาลัยวิทยาลัยเขาจะอยู่กับแบมและวิว พออยู่นอกมหาวิทยาลัยเขาก็จะเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนที่เรียนมัธยมมาด้วยกัน จะไปดื่มหรือเที่ยวผู้หญิงก็ไปกับพวกนั้นแหละ

ส่วนแบมกับวิวเขาก็ไปไหนมาไหนกับพวกเธออยู่บ่อยๆเหมือนกัน อย่างเช่นไปเดินห้าง ไปเที่ยวผับบ้างตามประสาวัยรุ่นมหาวิทยาลัย เซนต์จะเป็นคนออกค่ากินและค่าใช้จ่ายเองทั้งหมด ถึงแม้ว่าแบมกับวิวอยากช่วยจ่ายด้วย แต่เขาไม่ยอมให้สองสาวจ่ายเองเด็ดขาด เพราะเขาคิดเสมอว่าเป็นผู้ชายจะให้ผู้หญิงมาจ่ายได้ยังไง

"งั้นเซนต์ลองไปขอความช่วยเหลือจากวิวดูสิ ไม่แน่วิวอาจจะช่วยเซนต์ก็ได้นะ"

"ฉันไม่เอาวิว แต่ฉันจะเอาเธอ" ก่อนที่แบมจะพูดขึ้น เพราะฟังดูแล้วมันดูสองแง่สองง่ามยังไงชอบกล

"อย่าพูดสองแง่สองง่ามได้ไหมเซนต์ ฟังดูแล้วมัน...ยังไงก็ไม่รู้"

"ฉันไม่ได้หมายถึงจะเอาเธออย่างที่เธอเข้าใจหรอก แต่ฉันอยากบอกว่าจะเอาเธอมาจดทะเบียนสมรสกับฉัน จนกว่าฉันจะเจอคนที่ถูกใจนั่นแหละฉันถึงจะหย่าให้เธอ"

"กว่าเซนต์จะเจอคนที่ถูกใจ มันจะไม่นานไปหน่อยเหรอ" เธอเริ่มลังเลเพราะสงสารเขา

"คงไม่นานเท่าไหร่หรอกมั้ง" เขาตอบออกไปด้วยความไม่แน่ใจ เพราะเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้เจอผู้หญิงที่ถูกใจเมื่อไหร่

"ขอแบมคิดดูก่อนก็แล้วกันนะ" เมื่อแบมได้ยินเขาบอกมาแบบนั้นเธอที่รู้สึกลังเลอยากจะช่วยเขา จึงคิดว่าเขาเป็นเพื่อนที่ดี ดังนั้นถ้าเขาต้องการความช่วยเหลือเธอก็อยากจะช่วยเขาเหมือนกัน เนื่องจากว่าเขาช่วยเธอมาเยอะแล้ว

"งั้นฉันให้เวลาเธอคิดสามวันนะ" ใบหน้าหล่อเอ่ยออกไปพร้อมรอยยิ้มมีความหวัง

"สามวันน้อยไป"

"งั้นฉันให้เวลาเธอคิดหนึ่งอาทิตย์ก็แล้วกัน"

"ได้"

"ขอบใจมากนะแบมที่ช่วยฉัน"

"แบมยังไม่ได้ตอบเซนต์เลยนะว่าจะช่วยหรือไม่ช่วย เพราะฉะนั้นยังไม่ต้องขอบใจหรอก"

"ฉันขอบใจเธอไว้ล่วงหน้าไง ถ้าอย่างนั้นฉันกลับก่อนนะ อีกหนึ่งอาทิตย์ฉันจะกลับมาฟังคำตอบจากเธอ"

"ได้" จากนั้น เซนต์ก็หยัดตัวขึ้นเต็มความสูงแล้วออกจากบ้านไปด้วยสีหน้าแช่มชื่นอย่างมีความหวังอยู่ในใจ