8 หอมแก้มเพื่อนไม่ได้เหรอ

หนึ่งเดือนต่อมา

เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่เซนต์กับแบมอยู่ด้วยกัน และแบมก็ได้เข้าไปเป็นเลขาของเซนต์เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มแล้วเช่นกัน

"ฉันโอนเงินให้เธอแล้วนะห้าหมื่น" เซนต์เปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของแบมแล้วบอกออกไป

"ค่าอะไรเหรอเซนต์"

"ก็เงินเดือนของเธอไง"

"ทำไมต้องให้แบมเยอะด้วยล่ะเซนต์ แบมเพิ่งเรียนจบเอง เงินเดือนหลายหมื่นแบบนั้นมันเหมาะกับคนที่ทำงานมาแล้วหลายปีมากกว่านะ"

"ก็ฉันพอใจอยากให้เธอ เธอรับไว้เถอะ อย่าคิดว่ามากเลยนะ"

"แบมขอบคุณเซนต์มากนะที่ใจดีกับแบมมาตลอดเลย" เธอเอ่ยแล้วระบายยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกับเขามาเขาจะเป็นฝ่ายให้เธอตลอด แต่เธอสิไม่ได้ตอบแทนในสิ่งที่เขาให้เธอเลย

เมื่อหนึ่งปีก่อน

หลังจากพ่อเสียได้สองเดือนก็มีเจ้าหนี้มาบอกว่าพ่อเคยเอาโฉนดบ้านไปขายฝากไว้ ซึ่งถึงเวลาที่จะต้องจ่ายแล้ว ถ้าไม่จ่ายเจ้าหนี้บอกจะยึดบ้าน วันนั้นเซ็นต์มาหาเธอที่บ้านเพื่อจะพาเธอออกไปเที่ยวจึงได้เห็นเหตุการณ์พอดี

'หนี้ทั้งหมดสองแสนใช่ไหม' เซนต์ถามเจ้าหนี้

'ใช่ครับคุณอคิราห์' เจ้าหนี้วัยกลางคนบอกกับเซนต์ด้วยท่าทีสุภาพ เพราะเขารู้ว่าเซนต์เป็นทายาทเจ้าของแฟรนไชส์ร้านสะดวกชื้อชื่อดังในประเทศ

'มีดอกเบี้ยด้วยไหม'

'ยอดสองแสนนี้รวมดอกเบี้ยเรียบร้อยแล้วครับคุณอคิราห์'

'งั้นผมจะโอนเงินให้คุณตอนนี้เลย'

'ขอบคุณมากครับคุณอคิราห์'

ว่าแล้วเซนต์ก็หยิบโทรศัพท์ยี่ห้อดังออกมาจากกระเป๋ากางเกงราคาแพงแล้วจัดการโอนเงินให้เจ้าหนี้ไปสองแสนบาท ก่อนจะพากันไปยังกรมที่ดินและทำการโอนโฉนดให้เป็นชื่อของแบม

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นเซนต์กับแบมก็พากันออกมาจากกรมที่ดิน

'แบมขอขอบคุณเซนต์มากนะที่ช่วยแบมทุกอย่าง เซนต์ให้แบมยืมเงินใช้ในการเรียนหนังสือและค่าใช้จ่ายแล้ว แต่ยังต้องมาใช้หนี้ให้แบมอีก ขอบคุณมากนะเซนต์ ขอบคุณจริงๆ" แบมเอ่ยพร้อมกับยกมือไหว้เซนต์ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมากที่เขายื่นมือเข้ามาช่วยเธอในทุกๆเรื่อง

'ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแค่นี้เล็กน้อยมากสำหรับฉัน' เซนต์ระบายยิ้มเอ่ยออกไปพลางลูบศีรษะของเธอเบาๆ

'แบมจะไม่มีวันลืมบุญคุณของเซนต์เลย'

"ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมากสำหรับฉัน" ยิ้มอ่อน

"เซนต์ช่วยเหลือแบมและให้แบมมาตลอด แต่แบมสิยังไม่ได้ตอบแทนอะไรเซนต์เลย"

"เรื่องที่เธอจะตอบแทนฉัน เธอเลิกคิดไปได้เลย เพราะฉันไม่ใช่คนชอบทวงบุญคุณกับใคร ที่ฉันช่วยเพราะฉันเต็มใจอยากช่วย ไม่เคยคิดจะให้เธอต้องมาตอบแทนฉัน"

"แบมรักเซนต์นะ เซนต์คือเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับแบม" พูดจบ หญิงสาวก็เดินมาสวมกอดร่างสูงที่ยืนอยู่ด้วยความรู้สึกรักแบบเพื่อนคนหนึ่งรักเพื่อนคนหนึ่ง รักที่เขาเป็นคนใจดี รักที่เขาเป็นสุภาพบุรุษ รักที่เขาเสียสละเวลาและทรัพย์สินเงินทองให้เธอ เขาไม่เคยนิ่งดูดายที่จะช่วยเหลือเธอในยามที่เธอเดือดร้อน ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่เขาก็ไม่เคยปฏิเสธกลับมา

สองปีก่อน

มหาวิทยาลัย ตอนเย็น

'เย็นนี้เซนต์จะไปไหนหรือเปล่า' แบมถามเซนต์ที่เดินควงคู่มากับนักศึกษาสาวสวยคนหนึ่ง ซึ่งเธอเห็นจนชินตาเสียแล้วกับการที่เขาควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า

'ฉันจะไปทำธุระที่คอนโดสักหน่อยน่ะ' ธุระที่ว่าคือเขาจะพานักศึกษาปีสองที่ยืนอยู่ข้างเขาซึ่งเพิ่งรู้จักกันเมื่อตอนเที่ยงแวะไปปลดปล่อยกันที่คอนโดนั่นเอง

พอจบมอหกเขาได้ซื้อคอนโดไว้ เขามักจะอยู่คอนโดซะส่วนใหญ่ หลายวันเขาถึงจะกลับไปนอนบ้านสักครั้ง ถ้าอยากมีอะไรกับสาวๆเขาก็จะพาพวกเธอไปที่นั่น

'อ๋อ' แบมพยักหน้ารับรู้เข้าใจและรู้ดีว่าธุระของเขานั้นคืออะไร

'เธอถามทำไมเหรอ'

'แบมจะชวนเซนต์ไปหาของกินที่ห้างน่ะ แบมชวนวิวแล้วแต่วิวบอกว่าแม่โทรมาบอกให้รีบกลับบ้านเพราะต้องไปเยี่ยมญาติที่โรงพยาบาล แต่ถ้าเซนต์มีธุระก็ไม่เป็นไร งั้นแบมไปก่อนนะ" พูดจบ แบมก็เดินออกไปจากตรงนั้น ก่อนเสียงทุ้มของร่างสูงในชุดนักศึกษาจะหันบอกกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ

'เอาไว้พี่ค่อยพาเธอไปพรุ่งนี้ก็แล้วกันนะ'

'แต่ฮันนี่อยากวันนี้นี่คะพี่เซนต์ แล้วจะให้ฮันนี่อดไปถึงพรุ่งนี้ได้ยังไง ฮันนี่อยากจนแฉะไปหมดแล้วเนี่ย' ตอนนี้น้ำเงี่ยนของเธอไหลออกมาติดกางเกงในจนเปียกไปหมดแล้ว ถ้าไม่ได้ทำวันนี้คงทรมานมากแน่

เธอรู้กับนักศึกษาหลายคนที่เคยนอนกับเขา พวกเธอเหล่านั้นบอกว่าขนาดของเขาใหญ่เกินมาตรฐานชายไทย ถ้าโดนเขากระแทกครั้งนึงก็อิ่มไปหลายวัน ดังนั้นวันนี้เธอจึงเข้าหาเขาเพราะอยากโดนเขากระแทกมากๆ

'ถ้าอดไม่ได้ก็ไปหาคนอื่นเถอะ' พูดจบ ร่างสูงก็เดินออกไปจากตรงนั้นโดยไม่ได้ใส่ใจนักศึกษาสาวปีสองที่ยืนสีหน้าบูดบึ้งอยู่

เรียวขายาวก้าวตามเพื่อนตัวเล็กอย่างเร่งรีบแล้วจับมือเรียวของเธอไว้

หมับ!

'อ้าวเซนต์ ไหนบอกว่าจะไปทำธุระที่คอนโดไง'

'ค่อยทำวันอื่นก็ได้ วันนี้ฉันอยากไปห้างเป็นเพื่อนเธอ'

'งั้นเราก็ไปกันเถอะ' สิ้นเสียงหวานบอก คนตัวสูงก็จูงมือเพื่อนตัวเล็กพาไปขึ้นรถหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล

เซนต์ชะงักกับคำที่เธอบอกรักเขาถึงเธอจะบอกว่ารักแบบเพื่อนก็ตาม ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นระส่ำจนควบคุมไม่อยู่ สองแขนหนายกขึ้นสวมกอดร่างนุ่มนิ่มที่มีความสูงแค่หน้าอกของเขาไว้ด้วยความอ่อนโยน ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาสี่ปี นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองกอดกัน ที่ผ่านมาจะมีก็แค่เดินโอบไหล่เธอเวลาไปเดินเที่ยวในห้างสรรพสินค้า แต่ทว่ากับวิวเขาไม่เคยจับมือและโอบไหล่เหมือนกับคนตัวเล็กที่เขากำลังกอดอยู่นี้สักครั้ง

ทั้งสองกอดกันอยู่พักหนึ่งก่อนแบมจะผละออกจากร่างแกร่ง ทว่าสองแขนหนาโอบกอดเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย เมื่อเป็นอย่างนั้นเจ้าของเสียงหวานที่อยู่ในแผงอกกว้างของเพื่อนตัวสูงจึงเอ่ยออกไป

"ปล่อยแบมได้แล้วเซนต์"

"ไม่ปล่อย" เขายิ่งกระชับสองแขนกอดเธอให้แน่นขึ้น เขารู้สึกดีจนบอกไม่ถูกที่ได้กอดเธอ ตัวเธอนุ่มนิ่มน่ากอดน่าฟัดมาก ส่วนกลิ่นกายของเธอนั้นไม่ต้องพูดถึงว่าหอมละมุนแค่ไหน เขาได้อยู่ใกล้ชิดเธอมาตั้งสี่ปีจนเขาจำกลิ่นกายหอมสดชื่นของเธอได้ กับผู้หญิงที่เขาเคยนอนด้วยก็ไม่เคยมีใครที่กลิ่นกายหอมน่าดอมดมเหมือนเธอสักคน

"แบมอึดอัดนะ"

"อยากกอดฉันก่อนทำไมล่ะ ก็ในเมื่อเธอได้กอดฉันแล้วเธอก็ต้องให้ฉันกอดด้วยสิ"

"แบมจะลงไปกินข้าว ปล่อยแบม"

"หิวมากไหมหื้ม..." พูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นตามประสาที่คุยกับเธอ กับผู้หญิงคนอื่นเขาไม่ได้พูดจาอ่อนหวานแบบนี้ กับวิวเขาก็พูดโดยใช้น้ำเสียงธรรมดาไม่ได้อ่อนโยนเหมือนกับที่พูดกับร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดนี้

"หิวมาก"

"หิวมากเหรอคะ ฟอดด" เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยพลางเผลอสูดดมความหอมจากหัวเล็กสวยที่ซุกอยู่ในอกแกร่งของตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดคะกับเธอและจูบเธอ แบมรู้สึกอ่อนไหวในหัวใจไม่น้อยเมื่อเขาพูดคะและจูบเธอ

"หิวมากค่ะ" เธอก็พูดเล่นตามน้ำไปกับเขาด้วย เพราะรู้ว่าที่เขาพูดคะเมื่อกี้เขาแค่พูดเล่น

"ถ้าหิวก็ลงไปกินสิ"

"ถ้าจะให้ลงไปกินข้าวก็เลิกกอดแบมก่อนสิ" ว่าแล้ว อ้อมแขนแกร่งก็ผละออกจากร่างเล็ก ฝ่ามือหนาจับไหล่บางดันร่างสวยออกไปอย่างอ้อยอิ่งพลางดวงตาคมจ้องไปยังใบหน้าสวย ชายหนุ่มเผลอไผลก้มลงไปหมายจะหอมแก้มของเธอ ทว่าจมูกโด่งสวยยังไม่ทันจะสัมผัสกับแก้มขาวอมพู มือเรียวก็ยกขึ้นผลักใบหน้าหล่อให้ออกห่างพร้อมกับพูดออกมา

"เซนต์จะทำอะไร"

"ก็หอมแก้มไง ไม่ได้เหรอ"

"หอมไม่ได้"

"ทำไม"

"เราเป็นเพื่อนกันจะมาหอมแก้มแบบคนที่เป็นแฟนกันไม่ได้"

"หอมแก้มเพื่อนไม่ได้เหรอ"

"ไม่ได้"

"เมื่อกี้ฉันก็หอมหัวเธอไปแล้วไม่เห็นจะเป็นอะไร"

"หอมหัวไม่เป็นไร แต่ห้ามหอมแก้ม"

"อย่าหวงตัวกับเพื่อนนักสิ"

"ถ้าเป็นวิวแบมก็จะให้หอม"

"งั้นฉันขอหอมแก้มเธอในฐานะที่เธอเป็นเมียนิตินัยได้ไหม"

"จะในฐานะอะไรก็ไม่ได้ทั้งนั้นแหละ เราแค่จดทะเบียนกันเฉยๆแต่ไม่ได้เป็นสามีภรรยากันจริงๆสักหน่อย"

"แค่หอมแก้มเองไม่ได้จะทำอย่างอื่น"

"ถ้าเลยเถิดไปถึงอย่างอื่นล่ะ"

"ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่ เพื่อนมีอะไรกับเพื่อนก็มีตั้งเยอะแยะ"

"แบมไม่อยากเสียเพื่อน เพราะฉะนั้นเราอย่าทำอะไรที่มันข้ามเส้นความเป็นเพื่อนเลยนะ เป็นเพื่อนกันแบบนี้แหละดีแล้ว"

เซนต์ถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วเตือนตัวเองว่าเธอคือเพื่อนของเขาแล้วพูดออกไป

"อืม ไม่ข้ามก็ไม่ข้าม งั้นเราก็ลงไปกินข้าวกันเถอะ" พูดจบ ทั้งสองก็พากันลงข้างล่างไป