เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่47
วันที่เผยแพร่:
2026-05-02 12:22:18
บทล่าสุด
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่58 บทสุดท้าย
น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เยือกเย็นและเปี่ยมอำนาจดั่งมัจจุราชดังขึ้น ทุกคนในอุทยานทรุดตัวลงคุกเข่าทันทีโดยไม่ต้องนัดหมายมู่หรงเจวี๋ย ราชครูผู้สำเร็จราชการ เดินออกมาจากทางเดินหินอ่อน ท่าทางองอาจผ่าเผย ชุดคลุมสีดำปักลายพยัคฆ์สะบัดพลิ้ว ข้างกายเขามีสตรีโฉมงามในชุดสีฟ้าอ่อนเดินเคียงคู่มา จ้าวหนิงอัน ฮูหยินเอกแห่งจวนราชครู“ท่านพ่อ! ท่านแม่!”มู่หรงซินทิ้งแส้ลงพื้นทันที นางวิ่งถลันเข้าไปหาบิดามารดา เปลี่ยนสีหน้าจากนางมารน้อยเป็นเด็กขี้อ้อนในเสี้ยววินาที“ท่านพ่อเจ้าขา เขาจะตีลูก!” นางชี้ไปที่แม่ทัพ โผเข้ากอดขามู่หรงเจวี๋ย “ลูกกลัวจังเลยเจ้าค่ะ!”มู่หรงเจวี๋ยอุ้มลูกสาวขึ้นแนบอก จูบแก้มยุ้ยๆ ของนางด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ“โอ๋ๆ ขวัญเอ๊ยขวัญมา” เขาปลอบโยนเสียงนุ่ม “ใครหน้าไหนกล้าจะตีหัวใจของพ่อ?”เขางยหน้าขึ้นมองแม่ทัพที่กำลังโอดโอย แววตาเปลี่ยนเป็นอำมหิตทันที“เจ้าเองรึ? ที่กล้ายกมือใส่ลูกสาวข้า?”“ทะ ท่านราชครู” แม่ทัพหน้าซีด ตัวสั่นเทา “คุณหนูมู่หรง ตีลูกชายข้าก่อน นางใช้แส้”“แล้วยังไง?” มู่หรงเจวี๋ยเลิกคิ้ว “ลูกข้าตีลูกเจ้า แปลว่าลูกเจ้าทำผิด ถ้าลูกข้าอยากตี ก็ต้องยอมให้ตีสิ”“ตะ แต่”“ไม่มีแต่!
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่57 ด้วยชีวิต
เวลาผ่านไปจนรุ่งสาง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาในห้องหนิงอันค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ความเจ็บปวดยังคงหลงเหลืออยู่ แต่เบาบางลงมาก นางกวาดสายตามองไปรอบห้อง เห็นมู่หรงเจวี๋ยนั่งหลับสัปหงกอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งยังคงกุมมือนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“ท่านพี่” นางเรียกเบาๆมู่หรงเจวี๋ยสะดุ้งตื่นทันที “หนิงอัน! เจ้าตื่นแล้ว! เจ็บตรงไหนไหม? หิวน้ำไหม?”“ลูกล่ะเจ้าคะ” นางถามด้วยรอยยิ้มมู่หรงเจวี๋ยหันไปพยักหน้าให้แม่นมที่ยืนรออยู่มุมห้อง แม่นมอุ้มห่อผ้าสีชมพูอ่อนเดินเข้ามาส่งให้เขาราชครูหนุ่มรับทารกน้อยมาอุ้มด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ราวกับกำลังอุ้มระเบิดที่พร้อมจะแตก เขามองดูสิ่งมีชีวิตเล็กจิ๋วในอ้อมแขนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ“ลูกสาว” เขาบอกนาง ยิ้มกว้างจนตาหยี “นางตัวเล็กนิดเดียว แต่เสียงดังเหมือนข้าไม่มีผิด”เขาวางลูกน้อยลงข้างกายหนิงอัน หนิงอันมองดูใบหน้าจิ้มลิ้ม ผิวขาวอมชมพู จมูกโด่งรั้น และดวงตาที่หลับพริ้ม นี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของนาง ของขวัญที่แลกมาด้วยชีวิต“น่าเกลียดน่าชังจริง” หนิงอันน้ำตาซึม ใช้นิ้วเขี่ยแก้มยุ้ยๆ ของลูก “หน้าเหมือนท่านเลยเจ้าค่ะ”“เหมือนเจ้าต่างหาก” มู่หรงเจ
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่56 เสียงกรีดร้องแห่งชีวิตและน้ำตาพยัคฆ์
ราตรีกาลในคืนเดือนดับ ท้องฟ้าเหนือจวนราชครูมืดมิดไร้แสงดาว ลมหนาวพัดกรรโชกแรงหวีดหวิวผ่านแมกไม้จนเกิดเสียงเสียดสีน่าขนลุก ทว่าความเงียบสงบภายในเรือนพยัคฆ์คำรามกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ“โอ๊ย!”จ้าวหนิงอัน สะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก มือเรียวบางกุมหน้าท้องนูนเด่นที่บัดนี้แข็งเกร็งราวกับหินผา ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นพล่านจากบั้นเอวร้าวลงมาถึงขา เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบิดลำไส้ของนางจนแทบขาดมู่หรงเจวี๋ย ที่นอนหลับตื้นๆ อยู่ข้างกายสะดุ้งตื่นทันที สัญชาตญาณของเขารับรู้ถึงความผิดปกติได้ไวกว่าใคร“หนิงอัน! เจ้าเป็นอะไร?” เขารีบประคองภรรยาขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดเมื่อเห็นเหงื่อกาฬเม็ดโตผุดพรายเต็มหน้าผากมนของนาง“ทะ ท่านพี่ ปวด ข้าปวดท้อง” หนิงอันกัดฟันแน่น น้ำตาคลอเบ้า “เหมือน.. เหมือนจะคลอดแล้ว”คำว่า ‘คลอด’ เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางห้อง มู่หรงเจวี๋ยตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ความตื่นตระหนกแล่นพล่านในดวงตาพยัคฆ์ร้ายที่ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด“หมอ! ตามหมอเดี๋ยวนี้!” เขาตะโกนลั่นจนเสียงแหบพร่า “ใครอยู่ข้างนอก! ฮูหยินจะคลอดแล้ว! ไปตามหมอหลวงมา! เร็วเข้า!”จวนรา
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่55
“ฮะ ฮูหยิน” แม่นางหวังหน้าซีดเผือด รีบคุกเข่าลง “พวกบ่าว... พวกบ่าวแค่เอาน้ำแกงมาถวาย”หนิงอันเดินอุ้ยอ้ายเข้ามาในห้อง สายตาของนางจ้องมองถ้วยน้ำแกงสลับกับสตรีสองนางด้วยความรังเกียจ“เอาน้ำแกงมาถวาย หรือเอาตัวมาถวายกันแน่?”นางเดินมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะทำงาน มู่หรงเจวี๋ยรีบลุกขึ้นประคองภรรยาทันที“ทำไมไม่นอน?” เขาถามเสียงอ่อนโยน “ดึกแล้วน้ำค้างแรง เดี๋ยวจะไม่สบาย”“ข้าจะนอนหลับได้อย่างไร” หนิงอันปรายตามองสามี “ในเมื่อมีแมลงวันบินว่อนอยู่รอบจวน คอยจ้องจะตอมอาหารของข้า”มู่หรงเจวี๋ยหัวเราะในลำคอ “ข้าไม่ได้เชิญพวกมันเข้ามานะ”“ข้ารู้” หนิงอันหันกลับไปจ้องแม่นางทั้งสอง “ใครใช้ให้พวกเจ้าเข้ามาในเรือนใหญ่? ข้าสั่งแล้วใช่ไหมว่าห้ามเหยียบย่างเข้ามาที่นี่!”“พวกบ่าว... พวกบ่าวเห็นใจท่านราชครู” แม่นางหวังใจกล้าเถียง “ฮูหยินตั้งครรภ์ ปรนนิบัติสามีไม่ได้ บุรุษย่อมมีความต้องการ ฮูหยินจะใจแคบเก็บท่านราชครูไว้คนเดียวหรือเจ้าคะ? นี่มันผิดธรรมเนียม”เพียะ!ฝ่ามือของหนิงอันฟาดลงบนใบหน้าแม่นางหวังอย่างแรงจนหน้าหัน เลือดซึมที่มุมปาก“ใจแคบงั้นรึ?” หนิงอันแค่นหัวเราะ “ข้าไม่ได้ใจแคบ แต่ข้า ‘หวง’ เข้าใจหรือไม่!
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่54 ยาปลุกกำหนัด
“ในโลกนี้อาจจะมีคนมากมายที่โกหกเจ้า หลอกใช้เจ้า หรือทอดทิ้งเจ้า แต่จะมีคนหนึ่งที่ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ไม่ว่าเจ้าจะเป็นลูกของใคร หรือเจ้าจะเหลือตัวคนเดียวแค่ไหน เขาก็จะยังรักเจ้า”“คนๆ นั้นยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว”หนิงอันมองบุรุษตรงหน้า ผู้ชายที่นางเคยเรียกว่าปีศาจ ผู้ชายที่นางเคยเกลียดชัง แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างนางในวันที่มืดมนที่สุด เป็นคนเดียวที่ยอมแลกเลือดเนื้อเพื่อปกป้องนาง และเป็นคนเดียวที่รักนาง ในแบบที่นางเป็น“ท่านพี่” หนิงอันโผเข้ากอดรอบคอเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้นกับอกเสื้อของเขา “ข้าขอโทษ... ข้าขอโทษที่เคยผลักไสท่าน ข้ามันโง่เอง”“ไม่เป็นไร” มู่หรงเจวี๋ยกอดตอบแน่น จูบกระหม่อมนางซ้ำๆ “เจ้ากลับมาแล้ว กลับมาหาข้า นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด”“กลับบ้านกันเถอะ” เขาช้อนตัวนางขึ้นอุ้ม“เจ้าค่ะ กลับบ้านของเรา”มู่หรงเจวี๋ยอุ้มภรรยาของเขาเดินฝ่าหิมะสีขาวโพลน ทิ้งตำหนักเย็นและอดีตที่ขมขื่นไว้เบื้องหลัง รอยเท้าของเขาย่ำลงบนหิมะอย่างมั่นคง มุ่งหน้าสู่แสงไฟสีส้มที่ส่องสว่างมาจากจวนราชครูในค่ำคืนที่เหน็บหนาวที่สุดนี้ จ้าวหนิงอันได้ค้นพบความจริงที่อบอุ่นที่สุด ว่า ‘บ้าน’ ไม่ใช่สถานที่
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่53 อ้อมกอดเดียวที่เหลืออยู่
เขายกไหสุราขึ้นกระดกโดยไม่ใช้จอก น้ำสุราไหลหกเลอะเทอะเปรอะเปื้อนเสื้อผ้า แต่เขาไม่สนใจ ดื่มกินอย่างตะกละตะกลามราวกับคนอดอยากหนิงอันยืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง นางรอจนเขาวางไหสุราลง แล้วจึงตัดสินใจถามคำถามที่ค้างคาใจมาตลอดชีวิต“เสด็จพี่” นางเรียกเขาอีกครั้ง น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “หม่อมฉันมีเรื่องอยากจะถาม เป็นครั้งสุดท้าย”“ถามอะไร?” จ้าวเหยียนเช็ดปากด้วยหลังมือ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้โยกเยก “ถามว่าข้าสบายดีไหมงั้นรึ? มองดูสิ! ข้าอยู่ในนรก!”“ไม่ใช่เรื่องนั้นเพคะ” หนิงอันสบตาเขา แววตาของนางคาดคั้น “หม่อมฉันอยากรู้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่เด็กจนโต ที่เราวิ่งเล่นด้วยกัน ที่ท่านคอยปกป้องหม่อมฉัน ที่ท่านบอกว่ารักหม่อมฉันที่สุด”นางกลืนก้อนสะอื้นลงคอ“ท่านเคยรักหม่อมฉัน ในฐานะน้องสาวจริงๆ บ้างไหมเพคะ?”“เคยมีความผูกพันจริงๆ บ้างไหม? หรือทุกอย่างเป็นเพียงการเสแสร้ง?”จ้าวเหยียนนิ่งเงียบไป เขาจ้องมองหนิงอัน มองดูใบหน้าหวานละมุนที่กำลังรอคอยคำตอบด้วยความหวังอันริบหรี่เขาแสยะยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่หนิงอันเคยเห็น“รักรึ?” เขาแค่นเสียง “เจ้านึกว่าข้ารักเจ้าจร
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่52 มองการณ์ไกล
“เหนื่อย” เขาบ่นพึมพำเสียงอู้อี้ ใบหน้าซุกไซ้กับหน้าท้องของนาง “เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว พวกขุนนางแก่นั่นพูดมากน่ารำคาญ เด็กนั่นก็ร้องไห้ขี้มูกโป่ง”หนิงอันยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู นางวางมือลงบนศีรษะของเขา ลูบผมดำขลับที่นุ่มลื่นอย่างเบามือ“เสร็จธุระแล้วหรือเจ้าคะ?”“อืม เรียบร้อยหมดแล้ว” มู่หรงเจวี๋ยหล
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่ 51 ผลัดเปลี่ยนแผ่นดินและลูกแมวในกรงทอง
รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนนครหลวงฉางอันพร้อมกับกลิ่นคาวโลหิตที่ยังคงจางหายไปไม่หมดสิ้น หิมะแรกของฤดูหนาวที่โปรยปรายลงมาตลอดทั้งคืน ได้ช่วยกลบฝังร่องรอยการต่อสู้และซากศพของเหล่ากบฏที่เกลื่อนกลาดอยู่ตามท้องถนนจนขาวโพลน ดูบริสุทธิ์สะอาดตา ทว่าผู้คนในเมืองต่างรู้ดีว่า ภายใต้ผืนหิมะสีขาวนั้น เต็มไปด้วยส
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่48 เงามัจจุราชใต้แสงโคม
“สามเดือน” เว่ยชิงกัดฟันกรอด “นังแพศยา มันมีความสุขบนความทุกข์ของข้า! มันอุ้มท้องลูกศัตรูอย่างหน้าชื่นตาบาน ในขณะที่ข้าต้องนอนคลุกโคลนตม!”“แล้วมู่หรงเจวี๋ยล่ะ?” เขาถามต่อ“ท่านราชครูหวงแหนฮูหยินยิ่งกว่าไข่ในหินขอรับ สั่งเพิ่มเวรยามรอบเรือนพยัคฆ์คำรามเป็นสามชั้น แม้แต่แมลงวันก็บินเข้าไปไม่ได้ อาหาร
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่45 ชำระล้างอดีตและรสหวานแห่งวาสนา
ภายในห้องอาบน้ำส่วนตัวที่สร้างจากหินอ่อนสีขาวนวล ไอน้ำร้อนลอยกรุ่นอบอวลไปทั่วห้อง กลิ่นหอมของกลีบกุหลาบและสมุนไพรผ่อนคลายลอยแตะจมูกมู่หรงเจวี๋ยวางหนิงอันลงที่ขอบสระ แล้วไล่บ่าวไพ่ออกไปจนหมด“คืนนี้ ข้าจะปรนนิบัติเจ้าเอง” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม“แต่ท่านบาดเจ็บ”“ข้าหายดีแล้ว” เขาเถียงข้างๆ คูๆ ทั้งที่ผ้า
บางทีคุณอาจจะชอบ
มนตรารักท่านอ๋องขี้หึง (หึงโหด คลั่งรัก)
ชาไทยเย็น23.4K viewsแม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.1K viewsเสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน113.6K viewsท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ป่าดอกท้อ36.2K viewsเล่ห์รักใต้บัลลังก์มังกร
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์32 viewsตัวขี้เกียจอย่างข้าขอไม่เล่นบทนางร้าย
คุณหนูยาจก61 viewsทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม
ต้นไม้แห้ง322 viewsองค์หญิงเช่นข้า ท่านองครักษ์ไม่ต้องมารับผิดชอบ
มู่ลี่ดาหลา Mulidala340 views
