บทที่ 1 ข้าคือดอกไม้ท้ายจวน

แนะนำเรื่อง จำนนรักฮูหยินท้ายจวน

ลู่เซวียนเฉ่า นางมีเพียงสองทางให้เลือกเดิน เมื่ออายุครบสิบหกหนาว นั่นก็คือหนึ่งเข้าวังไปเป็นพระสนมของฮ่องเต้ อายุคราวปู่รอวันฝังเข้าสุสานหลวง กับหนทางที่สองคือยอมแต่งให้กับบุรุษเสเพล เช่นคุณชายใหญ่บุตรชายเพียงคนเดียวของสกุลอวี้ ‘อวี้เหวินจิ้ง’ที่ชิงชังน้ำหน้าราวกับหนอนในศพ เพื่อให้กำเนิดบุตรชายคนแรก ส่งเสริมสกุลคหบดีใหญ่ให้รุ่งเรือง แล้วคนเช่นนางยังจะมีทางเลือกใดไปได้อีก เมื่อเข้าวังก็เท่ากับไปรอวันตาย แต่แต่งไปเป็น

‘ฮูหยินน้อยอวี้’ นางยังพอมีหนทางก้าวหน้า

อวี้เหวินจิ้ง คุณชายใหญ่สกุลอวี้ คหบดีใหญ่ผู้ร่ำรวยอันดับหนึ่งของแคว้นเสิ่นหยาง ที่อายุถึงยี่สิบหกหนาวแต่สตรีอุ่นเตียงหนึ่งคนเขากลับไม่มีข้างกาย จนบิดาและมารดากลัดกลุ้มใจอย่างยิ่งว่า สกุลอวี้จะสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ และยิ่งกลัดกลุ้มเพิ่มพูนเมื่อได้ทราบว่าที่แท้แล้วที่อวี้เหวินจิ้ง เขานั้นไม่ยอมเกี่ยวข้องกลับสตรีใดแม้แต่สาวใช้อุ่นเตียงก็เพราะเขามีสตรีในดวงใจอยู่แล้ว เพียงแต่สตรีผู้นั้นกลับเป็น‘ผลไม้ต้องห้าม’ของฮ่องเต้ที่บุรุษใดก็มิอาจแตะต้องจนกว่านางจะถูก‘ปลด’ออกจากตำแหน่งนางต้องห้ามนั้น

สองผู้เฒ่าจึงได้คิดสู่ขอบุตรสาวของราชครูแซ่ลู่มาเป็นสะใภ้ใหญ่เพราะผูกดวงแล้วในแผ่นดินนี้สาวน้อยนาม‘ลู่เซวียนเฉ่า’ คือดวงดาวนำโชคของสกุลอวี้ในรุ่นที่ยี่สิบเก้านี้มิผิดไป เพื่อสืบทอดวงศ์ตระกูลและเพื่อให้บุตรชายตัดอกตัดใจเสียจากสตรีต้องห้ามผู้นั้นการนี้จึงสมควรที่สุดแล้ว

..........................................................................................................................................................................................................................

ณ เมืองเสิ่นหยาง เมืองหลวงของอาณาจักรฉางโจว ในกลางฤดูวสันต์ สายฝนและสายลมอันบ้าคลั่งโหมกระหน่ำลงมาซ่านซัดเข้าบ้านเรือนในเมืองหลวง ส่งผลให้บ้านที่ไม่แข็งแรงปลิวไปกับสายลมบ้าง ไม่เว้นแม้ในจวนราชครูลู่ตงเหิง ที่ได้รับผลกระทบเช่นเดียวกัน

         สายลมอันบ้าคลั่งซัดบานหน้าต่างที่เก่าแก่คร่ำครึให้เปิดออก จนบังเกิดเสียงหน้าต่างที่กระทบกับวงกบเสียงดังปึกปังบาดหู ของที่อยู่ในเรือนหลังท้ายจวนราชครู่เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำฝน ไม่เว้นแม้กระทั่งผู้ที่อาศัยอยู่ท้ายจวนอย่าง ลู่เซวียนเฉ่า คุณหนูใหญ่แห่งจวนราชครู่ ที่ต้องหลบฝนราวกับลูกหมาตกน้ำ

         “เปียกไปหมด” สตรีวัยแรกแย้มเลยวัยปักปิ่นมาได้หนึ่งหนาวบ่นออกมาหนึ่งคำ แล้วก็ทอดถอนใจยกมือขึ้นลูบหน้าที่มือน้ำฝนสาดเข้ามา

         ชื่อของนาง ‘ลู่เซวียนเฉ่า’ ความหมายคือดอกไม้ลืมทุกข์ แต่หลังจากมารดาที่หายตัวไปตั้งแต่นางอายุ 6 หนาวก็ได้รับความทุกข์เข็นมากขึ้นไปเรื่อย ๆ

         ใครกันที่บอกว่าฟ้าหลังฝนจะสดใส ตลอดสิบหนาว นางผ่านมาแล้วสิบฝน มิเห็นจะสดใสเลยสักเพียงวันเดียว ชีวิตนางมีแต่มืดมนลงเท่านั้น ไร้แสงสว่างในการดำเนินชีวิต

         ดวงหน้าดั่งบุปผาแรกแย้มสลดใจ เมื่อคิดถึงมารดาและชะตากรรมของตัวเอง นางเกิดมาพร้อมรูปโฉมงดงามประดุจหยกล้ำค่า แต่แววตาที่ขมขื่นมองสภาพตัวเองยามนี้นั้นหาได้มีความสุขใดประดับอยู่เลย ต่อให้นางเลอโฉมเพียงใด ก็ไม่สามารถทำให้บิดาที่ชิงชังนางรักนางมากขึ้นได้

         ชะตาชีวิตนางตกต่ำ เมื่ออยู่ดี ๆ มารดาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับจดหมายสารภาพหนีตามชู้ที่เป็นอดีตคนรักเก่าไป เด็กหญิงวัย 6 หนาวไม่เคยเชื่อที่บิดาบอกกล่าวเลยสักคำ มารดาของนางจะทิ้งลูกสาวเช่นนางไปได้อย่างไร

         ที่สำคัญจดหมายนั่นถูกค้นพบโดยอนุเผย ซึ่งแก่งแย่งชิงดีกับมารดาของนาง ทั้งที่มารดาของนางไม่เคยคิดร้ายกับใครสักคนเดียว จนบางทีนางย้อนกลับไปคิดถึงตอนนั้น รู้สึกได้ว่าเพราะมารดาดีเกินไปจึงถูกรังแก

         นางถูกส่งมาอยู่ท้ายจวนไม่พอ บิดายังตัดอาหาร ให้หากินเพียงลำพัง เพราะสงสัยว่านางอาจจะเป็นลูกของชู้ผู้นั้นของท่านแม่ของนางก็เป็นได้

         ไร้คุณธรรมสิ้นดี!

         ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมานางใช้ชีวิตไร้การติดต่อจากโลกภายนอก ไม่มีเพื่อน ไม่มีพี่ ไม่มีสาวใช้ หลังจากเกิดเรื่องไม่นาน ท่านพ่อใจร้ายของนางก็ยกอนุเผยหลิงหลิงขึ้นมาเป็นแม่เลี้ยงของนาง นั่นนับว่านางได้ซักซ้อมตกนรกขึ้นไปทุกวัน

         ตอนมารดาของนางยังคงอยู่ มีความเมตตาให้กับอนุท่านพ่อทุกคน ไม่เว้นกระทั่งเผยหลิงหลิง แต่เหตุใดเมื่อนางขึ้นแทนที่ท่านแม่ของนาง กลับทำร้ายนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า

         ทุกวันนี้อาหารที่นางมีประทังชีวิตเป็นผักที่นางปลูกเอง เรือนหลังมีบ่อน้ำแยกต่างหากเป็นสระที่ผันน้ำเข้ามาในจวนเมื่อครั้งอดีต นางจึงไม่ลำบากเรื่องน้ำใช้ ส่วนน้ำดื่มน้ำนางต้องคอยรองเอาน้ำฝนไว้ให้เต็มโอ่ง ที่เรียงรายอยู่รอบเรือนเก่าซอมซ่อแห่งนี้ เรือนที่มันขัดกับตำแหน่งคุณหนูใหญ่จวนราชครูสิ้นดี

         วัยปักปิ่นก็ไม่เคยจัดพิธี นางเพียงได้รับปิ่นเงินที่เป็นของมารดามาเท่านั้น แล้วเป็นสาวใช้ที่นำมาให้ ข้าวของของมารดาล้วนถูกอนุเผยจัดเก็บไว้หมด ทั้งยังอ้างว่าจะคืนให้เมื่อนางออกเรือน แต่ทว่าตอนนางใช้ชีวิตอยู่ในจวนกลับไม่มีข้าวและอาหารให้ หากนางเป็นสตรีอ่อนแอราวกับพลับนิ่มลูกหนึ่ง นางจะอยู่ได้ถึงออกเรือนหรือไม่

         ‘ความคิดต่ำช้านัก!’

         บางทีก็คิดว่าอนุเผยกับท่านพ่อของนาง เหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยก อีกคนไร้คุณธรรม หูเบา ใช้อารมณ์เป็นใหญ่ อีกคนชั่วช้า เลวทรามไร้เมตตาต่อบ่าวไพร่ในเรือนกระทั่งนางที่เป็นลูกเลี้ยง

         ท่านแม่ไม่น่าแต่งกับบุรุษเช่นท่านพ่อของนางเลย

ที่เจ็บใจคือท่านพ่อของนางไม่เคยไยดีนางแม้เพียงนิด นางมีเงินที่เก็บซ่อนไว้ก่อนที่อนุเผยจะมายึดไป อาศัยช่องสุนัขออกไปซื้อของเพราะว่าออกไปทางประตูใหญ่ไม่ได้

         เสื้อผ้าล้วนแล้วแต่ปะชุนจนเป็นรอยทั่วทั้งชุด เสื้อผ้านางก็ใส่ของท่านแม่ เพราะไม่มีเงินจะซื้อชุดใหม่ ดีที่อนุเผยยังใจดีทิ้งเสื้อผ้าของแม่นางให้ดูต่างหน้า นางจึงเอามาตัดมาดัดแปลงให้เข้ากับเรือนร่างของนาง

         หลายปีที่ผ่านมานางยังชีพด้วยการปักผ้าเช็ดหน้า เพราะผ้าของท่านแม่ยังมีหลายพับ กับเครื่องเย็บปักที่ท่านแม่ทิ้งไว้ นางจึงอยู่มาได้ โชคดีที่ยามท่านแม่สอนให้เย็บปัก นางตั้งใจเรียนอย่างดี จึงนำผ้าเช็ดหน้าที่ปักไปขายที่ร้านเครื่องประดับของสตรี

         ชีวิตที่ขาดอาหาร นางจึงผมแห้ง หากนำผ้าไปขายจะแวะซื้อปลามาตุ๋นกินสักตัว แต่วันนี้เห็นทีว่านางต้องซักผ้าใหม่ทั้งหมดแล้ว เรือนเก่า ๆ แห่งนี้มันไม่กันฝนกันหนาวให้นาง แต่นางก็ไม่มีปัญหาซ่อมแซมมัน

         บางครั้งคิดอยากไปจากจวนนี้เสีย แต่ว่านางจะไปที่ใดได้ ในเมื่ออยู่ในนี้ต่างอันใดจากตายไปแล้วเล่า นางเพียรสะสมเงินทองมาหลายปี เพื่อวันหนึ่งจะได้ออกไปมีชีวิตที่ดี

         แต่ผ้าที่นางซื้อมาตัดทำผ้าเช็ดหน้า กลับถูกเผยจูเอ่อฉีกทิ้งตอนมาหาเรื่องนางวันก่อน แต่ท่านพ่อกลับลงโทษนาง ที่ไปทำร้ายเผยจูเอ่อ สตรีที่ไม่เกี่ยวข้องทางสายเลือดกับท่านพ่อเลยสักนิด เป็นเพียงหลานของสตรีชั่วช้าที่เป็นแม่เลี้ยงของนาง

         นางเจ็บใจและมองใบหน้าท่านพ่อด้วยสายตาว่างเปล่าที่ถึงกับเอาหวายมาลงหลังนางด้วยตัวเอง

         ‘หรือที่จริงแล้วนางจะไม่ใช่ลูกของท่านพ่อเล่า’ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้นางก็รู้สึกไม่ยอมรับ นางเชื่อมั่นว่าท่านแม่ต้องโดนใส่ร้าย ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร นางอธิษฐานของให้ท่านแม่ปลอดภัยทุกค่ำคืน

         หลังจากพายุฝนผ่านพ้นไป นางก็ถึงเวลาเก็บซักล้างทำความสะอาดเรือนนอนของตนเอง เพราะไม่มีเวลามาเศร้าโศกเสียใจเรื่องที่ผ่านมาแล้ว เพียงมีชีวิตเท่านั้นถึงจะมีทางออก

         นางไม่ต่างอะไรกับดอกไม้ไร้ค่าท้ายจวนที่ไม่มีใครต้องการ แต่นางไม่เคยด้อยค่าตัวเอง สักวันนางจะทำให้คนในจวนนี้รับรู้ว่านางมีค่าเพียงใด