LOGIN“อ๊าย...ท่านพี่!!!”เสียงกรีดร้องยามรุ่งสางจากเรือนของฮูหยินน้อยและนายน้อยอวี้ดังขึ้น พร้อมกับเสียงขว้างปาข้าวของดังโครมคราม เหล่าบ่าวไพร่ไม่กล้าเข้าไปยุ่งกับสองสามีภรรยา ไม่รู้ว่าวันนี้มีเรื่องผิดใจอันใดกัน เมื่อวานยังรักใคร่หวานฉ่ำ“เฉ่าเอ้อร์ เจ้าอย่าเพิ่งโกรธสิ”“ท่านพี่ทำข้าเช่นนี้แล้วข้าจะออกไ
ตกกลางคืนลู่เซวียนเฉ่ากำลังนั่งปักผ้าแก้เหงาอยู่ลำพังได้ยินเสียงอึกกระทึกด้านหน้าเรือนจึงให้จางถิงถิงบ่าวอีกคนออกไปดูว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่เมื่อเห็นว่าเป็นนายน้อยนางจึงหุบปากแล้วเชิญนายหญิงออกมาชมเองจะดีกว่า “นายหญิงเจ้าคะ...หน้าเรือนเจ้าคะ” จางถิงถิงวิ่งตื่นตูมไปเรียกเจ้านายของตนเอ
ตะวันลับเหลี่ยมเมฆาท้องฟ้ากลายเป็นสีน้ำเงินสะท้อนกับแสงตะวันสีทองที่กำลังลับฟ้าลงไป ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงจะยืนหยัดทนสู้เพื่อมีชีวิตต่อนอนร้องไห้ทั้งน้ำตา ลู่เซวียนเฉ่าอยู่กับความหวังที่จะพบมารดาสักครั้ง แต่เมื่อพบเพียงกระดูกที่ไร้วิญญาณของมารดา มันก็ยากจะทำใจยอมรับ ‘ท่านแม่’ นางคิดถึงใบหน้าที
“ไท่จื่อ!!” อวี้เหวินจิ้งไม่คิดว่ากระทั่งสหายก็มาด้วย เกินที่เขาคาดไปมาก ทุกคนในจวนคุกเข่าประสานมือไม่กล้าขัดคำสั่งฟ้า “ใต้เท้าลู่ กระทำการละเลยไม่ดูแลบุตรสาวปล่อยให้ยากลำบาก ไม่พอยังหูเบาเชื่อฟังคำอนุชั่วช้า ลงโทษให้ปลดจากตำแหน่งราชครู คืนสู่คนธรรมดาสามัญไม่อาจรับราชการได้อีกเผยห
“ใช่...มันขัดขวางข้า...ฮ่า ฮ่า ฮ่า”“นะ...นี่เจ้า” ลู่ตงเหิงที่ได้รับรู้ความเลวทรามของฮูหยินตนเองพาให้เจ็บปวดใจนัก เดิมเขาก็ไม่ค่อยรักใคร่อดีตฮูหยินก็จริง แต่ให้เกียรตินาง เพราะนางไม่ใช่มีฐานะเพียงคนธรรมดา แต่เมื่อรับรู้ว่านางคิดหนีไปกับชู้จึงคิดว่าบิดาของนางหลอกให้ตนเลี้ยงลูกผู้อื่นอยู่หลายปี จึงไป
ลู่เซวียนเฉ่าถูกรั้งตัวไว้จนเริ่มสาย กว่าเขาที่งอนนางเมื่อคืนจะปล่อยให้นางมาร่วมชมการสอบสวนของแม่เลี้ยงได้ เมื่อมาถึงเสียงร่ำไห้ของเผยหลิงหลิงทำให้นางปวดแก้วหูไปหมด “คารวะท่านพ่อ ข้าได้ยินเสียงเอะอะแต่เช้าไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใดกันเจ้าคะ” ลู่เซวียนเฉ่าเอ่ยถามทันที ทั้งมองสตรีที่เคยหยิงผยอง
“ไปสืบมา สตรีผู้นั้นอยู่ที่ใดข้าอยากรู้นักว่า เหตุใดท่านแม่กล้าวางแผนได้ลึกลับซับซ้อน” เขาสั่ง “ขอรับนายน้อย” เมิ่งจื่อประสานมือรับคำสั่งแล้วออกไปทันทีอวี้เหวินจิ้งรู้ทันทีว่า คนที่ปล่อยข่าวออกไปจากจวน หากไม่ได้รับคำสั่งจากผู้กุมอำนาจอย่างมารดาของเขา ล้วนไม่มีใครกล้าปริปากเรื่องไม่จริง เท่
เพ่ยอิงฮัวยิ้มออกทันที คำว่าแผนของสตรีตรงหน้านั้นย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน เห็นทีการแลกเปลี่ยนความคิดกับลูกสะใภ้ครั้งนี้จะไม่เสียเปล่าแล้วกระมัง“เช่นนั้นเจ้ามีแผนอันใดลองว่ามา”“ลองฟังข้อเสนอของข้าดูก่อน” ลู่เซวียนเฉ่าไม่รีบร้อนกล่าว นางใจเย็นเสมอ ชีวิตหลายปีที่ผ่านมาหากนางหุนหันพลันแล่น คงเอาชีวิตรอดไว้
เวลาผ่านไป ยิ่งสร้างความกดดันให้กับเผยหลิงหลิง และเผยจูเอ่อเป็นอย่างมาก ตอนนี้เพียงดึงเวลาไว้เรื่องส่งลู่เซวียนเฉ่าเข้าวังออกไปเท่านั้น โดยเผยจูเอ่อเกลี้ยกล่อมท่านน้าเขยสำเร็จ นางทั้งยกแม่น้ำทั้งแคว้นมากล่าวอ้าง สร้างความชอบธรรมทั้งอ้างถึงผลดีผลร้ายหากนำสตรีผู้นั้นเข้าวัง จนลู่ตงเหิงคล้อยตาม แต่ว่าอ
ลู่เซวียนเฉ่าเดินกลับเรือนไปทำอาหาร ด้วยหัวใจอันอ่อนล้า คิดทบทวนว่านางทำอันใดให้บิดาโกรธแค้นชิงชังนักหนา ขนาดอยากส่งนางออกจากจวนจนไม่อยากแม้ให้เงาของนางวนเวียนอยู่ในสกุลลู่เพื่อเป็นเสนียดจัญไรฉับ...ฉับ...ฉับ...!“ข้าเกิดผิดตระกูลจริง ๆ” เสียงหั่นหัวหอมใหญ่หยุดลงพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมา นึกคับแค้นในบ







