Mag-log in“อ๊าย...ท่านพี่!!!”เสียงกรีดร้องยามรุ่งสางจากเรือนของฮูหยินน้อยและนายน้อยอวี้ดังขึ้น พร้อมกับเสียงขว้างปาข้าวของดังโครมคราม เหล่าบ่าวไพร่ไม่กล้าเข้าไปยุ่งกับสองสามีภรรยา ไม่รู้ว่าวันนี้มีเรื่องผิดใจอันใดกัน เมื่อวานยังรักใคร่หวานฉ่ำ“เฉ่าเอ้อร์ เจ้าอย่าเพิ่งโกรธสิ”“ท่านพี่ทำข้าเช่นนี้แล้วข้าจะออกไ
ตกกลางคืนลู่เซวียนเฉ่ากำลังนั่งปักผ้าแก้เหงาอยู่ลำพังได้ยินเสียงอึกกระทึกด้านหน้าเรือนจึงให้จางถิงถิงบ่าวอีกคนออกไปดูว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่เมื่อเห็นว่าเป็นนายน้อยนางจึงหุบปากแล้วเชิญนายหญิงออกมาชมเองจะดีกว่า “นายหญิงเจ้าคะ...หน้าเรือนเจ้าคะ” จางถิงถิงวิ่งตื่นตูมไปเรียกเจ้านายของตนเอ
ตะวันลับเหลี่ยมเมฆาท้องฟ้ากลายเป็นสีน้ำเงินสะท้อนกับแสงตะวันสีทองที่กำลังลับฟ้าลงไป ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงจะยืนหยัดทนสู้เพื่อมีชีวิตต่อนอนร้องไห้ทั้งน้ำตา ลู่เซวียนเฉ่าอยู่กับความหวังที่จะพบมารดาสักครั้ง แต่เมื่อพบเพียงกระดูกที่ไร้วิญญาณของมารดา มันก็ยากจะทำใจยอมรับ ‘ท่านแม่’ นางคิดถึงใบหน้าที
“ไท่จื่อ!!” อวี้เหวินจิ้งไม่คิดว่ากระทั่งสหายก็มาด้วย เกินที่เขาคาดไปมาก ทุกคนในจวนคุกเข่าประสานมือไม่กล้าขัดคำสั่งฟ้า “ใต้เท้าลู่ กระทำการละเลยไม่ดูแลบุตรสาวปล่อยให้ยากลำบาก ไม่พอยังหูเบาเชื่อฟังคำอนุชั่วช้า ลงโทษให้ปลดจากตำแหน่งราชครู คืนสู่คนธรรมดาสามัญไม่อาจรับราชการได้อีกเผยห
“ใช่...มันขัดขวางข้า...ฮ่า ฮ่า ฮ่า”“นะ...นี่เจ้า” ลู่ตงเหิงที่ได้รับรู้ความเลวทรามของฮูหยินตนเองพาให้เจ็บปวดใจนัก เดิมเขาก็ไม่ค่อยรักใคร่อดีตฮูหยินก็จริง แต่ให้เกียรตินาง เพราะนางไม่ใช่มีฐานะเพียงคนธรรมดา แต่เมื่อรับรู้ว่านางคิดหนีไปกับชู้จึงคิดว่าบิดาของนางหลอกให้ตนเลี้ยงลูกผู้อื่นอยู่หลายปี จึงไป
ลู่เซวียนเฉ่าถูกรั้งตัวไว้จนเริ่มสาย กว่าเขาที่งอนนางเมื่อคืนจะปล่อยให้นางมาร่วมชมการสอบสวนของแม่เลี้ยงได้ เมื่อมาถึงเสียงร่ำไห้ของเผยหลิงหลิงทำให้นางปวดแก้วหูไปหมด “คารวะท่านพ่อ ข้าได้ยินเสียงเอะอะแต่เช้าไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใดกันเจ้าคะ” ลู่เซวียนเฉ่าเอ่ยถามทันที ทั้งมองสตรีที่เคยหยิงผยอง
ลู่เซวียนเฉ่าเดินกลับเรือนไปทำอาหาร ด้วยหัวใจอันอ่อนล้า คิดทบทวนว่านางทำอันใดให้บิดาโกรธแค้นชิงชังนักหนา ขนาดอยากส่งนางออกจากจวนจนไม่อยากแม้ให้เงาของนางวนเวียนอยู่ในสกุลลู่เพื่อเป็นเสนียดจัญไรฉับ...ฉับ...ฉับ...!“ข้าเกิดผิดตระกูลจริง ๆ” เสียงหั่นหัวหอมใหญ่หยุดลงพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมา นึกคับแค้นในบ
เพ่ยอิงฮัวยิ้มออกทันที คำว่าแผนของสตรีตรงหน้านั้นย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน เห็นทีการแลกเปลี่ยนความคิดกับลูกสะใภ้ครั้งนี้จะไม่เสียเปล่าแล้วกระมัง“เช่นนั้นเจ้ามีแผนอันใดลองว่ามา”“ลองฟังข้อเสนอของข้าดูก่อน” ลู่เซวียนเฉ่าไม่รีบร้อนกล่าว นางใจเย็นเสมอ ชีวิตหลายปีที่ผ่านมาหากนางหุนหันพลันแล่น คงเอาชีวิตรอดไว้
“ท่านราชครูลู่ ท่านเลี้ยงบุตรสาวได้ดียิ่ง ไม่ถือตัว ไม่รังเกียจคนแก่เช่นข้า ทั้งยังแบ่งน้ำแบ่งอาหารให้ข้าด้วย นางมีน้ำใจยิ่งนัก” ฝ่าบาทกล่าวชมเชยลู่เซวียนเฉ่าต่อหน้าเหล่าแขกและขุนนางหลายท่านในจวนสกุลลู่ สร้างคลื่นใต้น้ำลูกใหม่ในราชสำนักให้บังเกิดขึ้นแล้ว ขุนนางหลายคนต่างคิดวางแผนส่งขอกำนัลม
หลายวันผ่านไป ลู่เซวียนเฉ่าไม่ได้ถูกอวี้เหวินจิ้งมาวุ่นวายอีก สงสัยขายหน้าที่โดนนางจับได้กระมังว่าเผลอใจให้นาง แต่คิดว่าอีกไม่นานก็ต้องพบกันอีกเป็นแน่ นางวุ่นวายกับการเก็บสมุนไพรที่ขึ้นชายป่าหลังจวนสกุลลู่ แม้ว่ามันจะทำให้นางเหนื่อยสักหน่อย แต่ขึ้นชื่อว่าสมุนไพรย่อมทำให้ตำลึงในหีบของนางหนัก







