ตอนที่9รอด

 ร่างผอมแห้งของหยงเจี้ยนถูกห่มผ้าบางๆ วางไว้บนเกี้ยวหลังใหญ่ที่เคลื่อนไหวช้าๆ เลาะผ่านถนนโรยด้วยกรวดหินของวังหลวง เสียงล้อเกวียนดังกังวานระยับในยามร่องรอยบาดแผลยังคงปรากฏบนผิว ขณะที่หน้าอกที่เคยผายผอมยังหายใจพร้อมกับความรู้สึกยากบรรยาย

มิ่นหมิ่น เจ้าจิ้งจอกน้อยผู้วิ่งตามเกี้ยวผ่านป่าเขาจนเท้าระบม ตั้งใจจะให้แน่ชัดว่าหยงเจี้ยนถูกพาไปที่ใดกันแน่ ดวงตาเล็กๆ ของมิ่นหมิ่นส่องประกายไม่ต่างจากดวงไฟอ่อนในคืนที่มืดมิด ความกลัวกับความหวังผสมกันเป็นหนึ่งเมื่อเกี้ยวค่อย ๆ หายลับเข้าไปในจวนของท่านราชครูเฉิน

“จวนราชครู หวังว่าท่านจะปลอดภัยที่นี่นะ”

 เงาร่มไม้และกำแพงสูงกั้นทัศนวิสัยไว้ มิ่นหมิ่นหยุดยืนอยู่ข้างทาง หัวใจของมิ่นหมิ่นเต้นแรง สูดดมกลิ่นแปลกพลางส่ายหยน้าไปมา

ภายในจวน ท่านราชครูเฉินยืนอยู่หน้าประตูรับรอง ท่าทางสง่างามยังคงอยู่ แต่สายตาบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้า เขาหันไปมองอี้จือลูกสาวคนเดรียวที่นรั่งตำแหน่งไท่จือเฟยได้ไม่นาน สีหน้าโศกสลด เพราะความกังวล

"จะไม่เป็นไรใช่ไหม หากว่าฝ่าบาทจะรู้เรื่องนี้" 

ราชครูเฉินพูดขึ้นเบา ๆ น้ำเสียงไม่ดังแต่ดึงความเงียบในห้องให้กลายเป็นความตึงเครียด

อี้จือก้มศีรษะ น้ำเสียงแหบพร่าเมื่อตอบด้วยน้ำตาคลอสองตา

 "ท่านพ่อ ได้โปรด... ลูกไม่อาจดูดาย จะปล่อยให้ท่านสี่ต้องพบจุดจบแบบนั้นได้หากช้ากว่านี่ท่านสี่หามีชีวิตไๆ ม่"เหมือนจะสะกดลมหายใจให้สงบ แต่ายังไม่วสายสะอื้นอย่างหนัก

ราชครูเฉินถอนหายใจยาว ดวงตาของเขาเห็นภาพรวมทั้งการเมืองเกียรติยศและความเสี่ยง 

"ตัดใจเสีย อี้จือ" เขาวางมือบนโต๊ะไม้ ท่าทางของคนเป็นพ่อผสมกับความเด็ดขาด 

"ท่านสี่คนนี้ไม่เหมาะกับเจ้า เจ้าเป็นถึงไท่จือเฟย อีกหน่อยตำแหน่งฮองเฮาก็ไม่ไกล อย่าได้เอาตัวเองมาพัวพันกับคนที่ไร้วาสนาเช่นองค์ชายสี่คนนี้"

อี้จือสะอื้น เสียงสั่นจนแทบขาดใจ 

"ท่านพ่อ... ท่านแค่ให้ท่านสี่มีชีวิตอยู่ต่อไป ลูกไม่อาจทนเห็นเขาตายได้" 

น้ำตาไหลเป็นทาง แค่ต้องการให้คนที่รักยังคงหายใจต่อไป แม้จะต้องแลกกับศักดิ์ศรีและตำแหน่งก็ตาม

ราชครูเฉินจ้องบุตรีนิ่งนานเขาเห็นความแน่นอนในดวงตาอี้จือที่ยากจะเปลี่ยน ความรักที่เธอมีต่อหยงเจี้ยนเป็นไฟที่ลุกโชน แม้จะสร้างความเสี่ยงให้กับฐานอำนาจก็ตาม

"อี้จือ...ถ้าเจ้าใจดีที่จะเสี่ยงเพราะความรัก ข้าจะไม่ขวางเจ้าอย่างเด็ดขาด แต่ข้าขอเตือนว่าโลกนี้โหดร้ายกว่าที่เจ้าคิด ทุกการกระทำย่อมต้องมีผลตอบแทน" เขาก้าวเข้าไปใกล้ เสียงทุ้มมีความอบอุ่นปนเศร้าสงสาร 

"ข้าจะช่วยเท่าที่ข้าทำได้ แต่เจ้าอย่าทำให้ตัวเองจมหายไปเพราะคนที่ยังไม่แน่ว่าจะยืนเคียงข้างเจ้าได้หรือไม่ เขาไม่อาจลุกขึ้นมายืนได้อีกแล้วท่านสี่ผู้ไร้ที่ยืนในวังหลวงคนนี้เจ้าไม่ควรข้องแวะ"

อี้จือกลั้นน้ำตา พยายามรวบรวมความเข้มแข็งแล้วพยักหน้า

 "ข้ารู้... แต่ข้าเลือกแล้ว ท่านพ่อ ข้าไม่ยอมให้เขาตายเพราะคนอื่นปั้นเรื่องใส่ร้าย ข้าจะดูแลเขาเอง"ท่านราชครูเฉินถอนหายใจยาว

ข้างนอกกำแพงเล็ก ๆ ใกล้ประตูทางเข้า มิ่นหมิ่นยังยืนนิ่ง หูจับสัญญาณทุกคำพูด เสียงใจเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ แต่เมื่อได้ยินถ้อยคำของราชครูรู้สึกเหมือนได้รับพลังบางอย่างพลังของคนที่พร้อมจะยืนเคียงข้างแม้โลกจะไม่เห็นด้วย

มิ่นหมิ่นหันหลังวิ่งเร็วเหมือนลม ผ่านสวนดอกไม้ที่เริ่มเหี่ยวเฉาในยามเย็น เงาสีทองของพระอาทิตย์ตกดินกำลังฉายแสงยาวขึ้นบนพื้นหญ้าผืนกว้าง ร่างเล็กของเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ความห่วงใยและความสงสัยที่ก่อตัวในใจทำให้ไม่อาจหยุดได้ในตอนนี้ วิ่งตรงผ่านม่านอาคมเข้าไปที่วังจิ้งจอกที่เงียบสงบ เสียงของฝีเท้าบนพื้นดินดังระรัวในยามที่มิ่นหมิ่น เร่งฝีเท้าท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มล้อมรอบ

เมื่อถึงที่หมาย มิ่นหมิ่นเปิดประตูใหญ่เข้าไปในห้องของหลินหยูพี่ใหญ่ทันที ท่ามกลางความเงียบสงบของห้องที่เต็มไปด้วยพลังแห่งความคิดและการฝึกฝน 

"พี่ใหญ่!"มิ่นหมิ่น เรียกออกไปก่อนจะวิ่งเข้าไปหาพี่ชายคนโตของ

"ข้ามีญาณหยั่งรู้บางอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่ พี่คิดว่ามันเชื่อถือได้แค่ไหน"

หลินหยูเงยหน้าขึ้นจากหนังสือที่เขากำลังอ่าน สายตาของเขาอ่อนโยนและมีความเข้าใจในท่าทีของน้องสาว เขาวางหนังสือลงช้าๆ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ 

"เชื่อถือได้มากทีเดียวหากว่ามาจากการที่เจ้าจะฝึกฝนเพิ่มเติม"

มิ่นหมิ่นมองไปที่พี่ใหญ่ด้วยความสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบางๆ พูดอย่างไม่มั่นใจ 

"พี่ใหญ่... ข้าก็ฝึกแล้วนะ แต่ข้าสงสัยว่ามันจะเชื่อได้ไหม... หรือมันอาจจะเป็นแค่เรื่องล้อเล่น"

หลินหยูยิ้มอ่อนโยนให้กับน้องสาว เขามองดวงตาของมิ่นหมิ่น ที่เต็มไปด้วยความสงสัยแล้วตอบ 

"เชื่อได้มากทีเดียว... พี่มั่นใจในตัวเจ้ามาก หากเจ้าฝึกฝนเพิ่มขึ้น เจ้าจะเข้าใจมันดีขึ้นเองว่าทุกญาณหยั่งรู้ล้่วนส่งสัญญาณเตือน"

มิ่นหมิ่นพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แต่ก็ยังรู้สึกไม่มั่นใจเท่าไหร่ 

“ขอบคุณพี่ใหญ่” แล้วก็เตรียมตัวจะวิ่งออกไป แต่ทันใดนั้นหลินหยูที่ยืนขึ้นและคว้าข้อมือของมิ่นหมิ่น เอาไว้ทำให้มิ่นหมิ่น หยุด

"ว่าแต่เจ้าหยั่งรู้เรื่องใดกัน" เ

ขาถามเสียงเบาแต่จริงจัง สายตาของเขาหยุดที่ใบหน้าของน้องสาวด้วยความสงสัยเล็กน้อย แม้ว่าหลินหยูจะเป็นพี่ชายที่มีความเข้าใจน้องสาว แต่เขาก็ไม่อาจทิ้งคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจได้

มิ่นหมิ่นยิ้มให้กับคำถามของพี่ใหญ่ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขี้เล่น 

"ความลับเจ้าค่ะ" พร้อมกับยิ้มให้หลินหยู ก่อนจะดึงมือออกจากการจับของเขาและวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

หลินหยูมองตามร่างของน้องสาวที่วิ่งไปอย่างกระตือรือร้น เขากะพริบตาแล้วส่ายหัวไปมา ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย พร้อมกับพึมพำเบาๆ 

"ข้าไม่อยากยุ่งเรื่องของเจ้านะ... แต่ก็ปล่อยเจ้าไม่ได้เช่นกัน..." เสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย แต่มิ่นหมิ่นไม่อาจได้ยินมันแล้ว เพราะออกจากห้องไปแล้ว