ตอนที่8เป็นจ้าเองหรืออี้จือ

"ไท่จือเฟยอี้จือขอรับพบแล้วขอรับ...องค์ชายสี่หยงเจี้ยนอยู่ในสุสานขอรับ ท่าทางอ่อนแรงและเนื้อตัวเจ็บปวดไปด้วยบาดแผลและยังป่วยไข้..." เสียงของทหารองครักษ์ที่มากับอี้จือดังขึ้นในห้องใหญ่

คำรายงานที่ออกจากปากองครักษ์ทำให้ใจของอี้จือสะท้านเล็กน้อย นางค่อยๆ ขยับตัวแม้ภายนอกจะไม่แสดงท่าทีใด แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

"ข้าจะเข้าไปพบเขา" อี้จือพูดเสียงเย็น

"เอ่อ... ไท่จือเฟย หากไท่จือรู้เรื่องนี้เข้าจะไม่ดีกับไท่จือเฟยนะเจ้าค่ะ" นางกำนัลข้างกายของอี้จือเอ่ยปากเตือนด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าอี้จืออาจจะตกอยู่ในอันตรายแต่ก็รู้ว่าไม่อาจขัดขวางได้

คำเตือนของนางกำนัลไม่ได้ทำให้ใจของอี้จือสั่นคลอนแม้แต่น้อย หันไปมองอย่างเด็ดขาด

"พวกเจ้าเมตตาข้าแค่ไหน พวกเจ้าไม่สงสารข้าหรือ ในเมื่อพวกเจ้าเองก็รู้ว่าข้าจำใจแต่งเข้ามาในฐานะไท่จือเฟย...และพวกเจ้าคือคนที่ข้าวางใจว่าจะเมตตาข้า...ข้าจะเข้าไปหาท่านสี่หยงเจี้ยนเดี๋ยวนี้!" ดวงตาแสดงความรู้สึกเจ็บปวด

นางกำนัลและองครักษ์ที่อยู่ข้างกายรีบย่อกายลงและถอยห่างไปตามคำสั่งแม้จะอยากขัดขวางแต่ก็รู้ดีว่าอี้จือคือผู้ที่ยึดมั่นในความตั้งใจของตนเองเสมอ

อี้จือยิ้มก่อนจะเดินไปยังสุสานบรรพชน ตอนนี้ควรเข้าไปหาหยงเจี้ยน ไม่ว่าเขาจะมีสภาพเป็นเช่นไร ก็ควรจะไปอยู่ข้างๆ เขาให้ได้

ภายในสุสานบรรพชน

หยงเจี้ยนที่นอนบาดเจ็บและป่วยไข้ ไม่รู้ตัวเลยว่าใครกำลังจะเข้ามา อี้จือค่อยๆ ก้าวเข้าไปในสุสาน อี้จือเดินไปใกล้กับร่างของหยงเจี้ยน รู้สึกในใจทั้งความรักที่ถูกกักเก็บไว้ในใจมาตลอดหลายปี ไม่ว่าจะเป็นความเจ็บปวดหรือการเสียสละ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำเพื่อหยงเจี้ยน มันไม่สามารถถูกลืมหรือมองข้ามได้

และวันนี้ อี้จือจะไปอยู่ข้างๆ หยงเจี้ยนอีกครั้ง

“ข้า... ขอโทษที่มาช้าไป...” อี้จื้อพึมพำเบาๆ

มิ่นหมิ่นที่เห็นอี้จือเดินเข้าไปในสุสานบรรพชนอย่างรวดเร็ว รู้สึกแปลกประหลาดในใจ ร่างเล็กๆ ที่ยืนอยู่ข้างหยงเจี้ยนไม่ยอมให้ใครเข้ามากล้ำกรายง่ายๆ

ข้าไม่มีทางปล่อยให้ใครทำร้ายหยงเจี้ยนได้อีกแน่

แม้จะเห็นว่าท่าทางของอี้จือไม่ใช่ศัตรู แต่ในใจของมิ่นหมิ่นกลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ก้าวไปขวางหน้าอี้จือทันที แม้ภายนอกจะไม่หวาดกลัวแต่ในใจก็อดวิตกกังวลไม่ได้

อี้จือหยุดก้าวทันทีสายตาจับจ้องไปที่มิ่นหมิ่นที่ยืนขวางทาง

เจ้ากลับไปเถอะ...มิ่นหมิ่นพูดอีกครั้งในใจ

 อี้จือพอจะรู้จากท่าทางและว่าลูกจิ้งจอกน้อยตัวนี้ไม่เป็นมิตร เงยหน้าขึ้นมองไปยังหยงเจี้ยนที่นอนอยู่ในสภาพที่ไม่มีเรี่ยวแรง คิดจะเรียกองครักษ์มาจัดการจิ้งจอกนี่ก่อนเพราะอาจอันตรายกับหยงเจี้ยน

หยงเจี้ยนที่ลืมตาขึ้นช้าๆ สายตาพร่ามัวแต่ก็ยังมองเห็นภาพที่ไม่ชัดเจน

"อี้จือ... เจ้ามาช่วยข้าอย่างนั้นหรือ" เสียงของหยงเจี้ยนแหบแห้งและทุ้มต่ำ 

อี้จือสะอื้นเงียบๆ หยงเจี้ยนที่เคยสง่างามและองอาจตอนนี้กลับกลายเป็นชายหนุ่มที่อ่อนแอและบอบบางไปหมด

"หยงเจี้ยน...ท่านกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร..." อี้จือพูดด้วยเสียงสั่นเครือ

"ข้า... ขอโทษ..." เสียงของเขาดังออกมาด้วยความยากลำบากเหมือนจะพูดอะไรไม่ออก

อี้จือยืนอยู่รู้สึกถึงความทุกข์ทรมานที่เขากำลังเผชิญหน้า แต่ก็ไม่สามารถช่วยเขาได้ในตอนนี้ หยาดน้ำตาของไหลลงมาไม่ขาดสาย ราวกับว่าไม่สามารถห้ามมันได้

มิ่นหมิ่นที่ยืนอยู่ข้างๆ หยงเจี้ยนรู้สึกถึงเคมีบางอย่าง แต่ยังคงยืนขวางอี้จือไว้ การปกป้องหยงเจี้ยนคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้

“จื่อจื้อ... เจ้าเองหรือ เป็นเจ้าอย่างนั้นหรือ" หยงเจี้ยนเปล่งเสียงออกมาแหบแห้ง 

อี้จือยิ้มเบาๆ แม้ว่าในดวงตาจะเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

"ท่านสี่... ไม่ต้องพูดแล้วทำไมท่านต้องทนลำบากเพียงนี้ ท่านทนลำบากไปได้ก็ใช่ว่าฝ่าบาทจะยอมใจอ่อน จื้อจื้อจะพาท่านกลับวังหลวงเดี๋ยวนี้" เสียงของอี้จือเบาและสั่นเครือ

อี้จือรีบเข้ามาพยุงหยงเจี้ยนด้วยมือที่ยังคงสั่นอยู่เล็กน้อย ไม่ต้องการให้เขาอยู่ในสภาพที่ทุเรศอย่างนี้ต่อไป เขาต้องทนกับความเจ็บปวดมากมายมาแล้ว

นางกำนัลข้างกายนามว่าซวนซ้วนก็รีบเข้ามาพยุงหยงเจี้ยนเสียเอง เห็นได้ชัดว่าเป็นกังวลว่าจะมีอะไรที่ทำให้เกียรติของอี้จือเสื่อมเสีย หากมีคนเห็นว่าอี้จือพยุงหยงเจี้ยน อาจทำให้ภาพลักษณ์ของอี้จือในสายตาผู้อื่นแย่ลง

“ไท่จือเฟยให้เป็นข้าน้อยเองที่พยุงองค์ชายสี่..." ซวนซ้วนพูดเบาๆ ด้วยท่าทีอ่อนน้อมพลางยกมือเข้าไปพยุงหยงเจี้ยนด้วยความเคารพ

"ท่านสี่ไม่ต้องห่วง...ข้าจะอยู่ข้างๆ ท่านเสมอ..." อี้จือพึมพำเบาๆ

ซวนซ้วนค่อยๆ พยุงหยงเจี้ยนไปข้างหน้า ตาสบกับอี้จืออย่างรวดเร็ว 

“กลับวังหลวงพาตัวท่านสี่ไปที่จวนของบิดาข้า”