บทที่ 2 อ่อยไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่-1

บทที่ 2 อ่อยไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่

อ่อนแบบนี้ อย่าริท้าทายผู้ชาย

อ่อยไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่

คำพูดนี้ลอยวนเวียนในหัวเธอนับตั้งแต่วันนั้น กลีบปากเม้มแน่น ความจริงก็แอบสนใจเขาอยู่นั่นแหละ แต่ไม่คิดว่าเขาจะยอกย้อนเธอได้เจ็บแสบแบบนี้

หน็อย! คอยดูฝีมือเธอเถอะ

ลลิลคิดอย่างเจ็บแค้น การขายของในวันนี้ผ่านไปอย่างดี รายการอาหารที่สั่งเข้ามาล้นมือ จนเธอต้องรีบบอกในเพจว่าสินค้าหมด งดรับออร์เดอร์

หญิงสาวมองข้าวของในมือ อมยิ้มมุมปากกับร่องอกที่โผล่พ้นเสื้อคอกว้างรัดรูป กับกางเกงยีนฟิตแน่นดูสิว่าทีเด็ดจะหวั่นไหวกับรูปร่างของเธอไหม

ติ๊งต่อง!

ลลิลเป่าปากลดความตื่นเต้น เธอเห็นรถคันหรูของทีเด็ดเลี้ยวผ่านร้านเธอ แสดงว่าเขากลับถึงบ้านแล้ว

“มาหาใครคะ”

สาวรับใช้เปิดประตูเล็ก ยื่นหน้าออกมาถาม

“มาหาคุณทีเด็ดค่ะ นัดไว้ค่ะ”

พูดจบก็ส่งหวานให้สาวใช้ที่มองเธอไม่วางตา และเหมือนจะจำได้ว่าเธอเป็นใคร

“โอ้โห! คุณแม่ค้าส้มตำหน้าปากซอยนี่เอง พอเห็นใกล้ๆ แบบนี้สวยจังค่ะ”

“ขอบใจจ้ะ ขอเข้าไปข้างในเนอะ”

สาวใช้เหมือนจะนึกออก เปิดประตูเล็กให้ลลิลเดินเข้าไปด้านใน

“คุณทีเด็ดอยู่ห้องออกกำลังกายค่ะ”

มิน่า! วันนี้เธอจึงไม่เห็นเขาวิ่งผ่านหน้าร้านของเธอ ที่แท้ก็มีฟิตเนสส่วนตัวอยู่ในบ้าน หรือว่า...กลัวเจอเธอ ลลิลอดหัวเราะคิกไม่ได้ สร้างความสงสัยให้กับสาวใช้ที่มองไม่วางตา

“เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดอะไรตลกๆ น่ะ”

“เอาอันนี้ใส่จานให้คุณทีเด็ดนะ”

น้อยมองถุงส้มตำ ยำในมือ แอบลอบกลืนน้ำลายจนลลิลเห็นจึงอดขำไม่ได้

“ถุงใหญ่นั่นให้คนงานแบ่งกันทานนะคะ ส่วนถุงเล็กจัดให้คุณทีเด็ด”

สิ้นคำพูดน้อยยกมือไหว้ขอบคุณ รีบนำทางไปยังห้องออกกำลังกายของทีเด็ดซึ่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของบ้าน

ลลิลกวาดสายตามองไปตามห้องที่น้อยบอกว่าทีเด็ดกำลังออกกำลังกายอยู่ หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ ชะโงกหน้าผ่านประตูกระจกพอเห็นคนที่ออกกำลังกายอยู่ด้านใน เรียวปากบางแย้มยิ้ม เลื่อนประตูกระจกให้เปิดออก อิงตัวกับขอบประตูมองผู้ชายที่ใส่เพียงกางเกงออกกำลังกายครึ่งท่อนเพียงตัวเดียวกำลังวิ่งบนลู่วิ่ง หูของเขาเสียบบลูทูธไว้

เท้าเล็กก้าวเข้าไปอย่างเงียบกริบ พยายามไม่ให้เขาได้ยิน จวบจนเธอไปอยู่ด้านหลังของเขา ห่างเพียงแค่ไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน เจ้าตัวกำลังวิ่งโดยไม่ระวังตัวสักนิด

“จ๊ะเอ๋!”

ขณะที่ลลิลกำลังย่องเข้าไปใกล้ทีเด็ดนั้น ไม่ทันสังเกตว่าคนที่เธอคิดว่าไม่รู้เรื่องกำลังเบาลู่วิ่งให้กลับมาสู่โหมดเดิน พอเธอไปยืนอยู่หลังเขานั้น ลู่วิ่งก็ช้าจนแทบจะหยุดอยู่แล้ว ยามที่เธอโผล่ไปหลอกเขาคิดว่าเขาจะตกใจ กลับกลายเป็นเธอที่ตกใจ เพราะคนที่วิ่งอยู่หยุดวิ่ง หันหน้ามาเผชิญ ใบหน้าของทั้งคู่จึงแทบจะชิดกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจหอบๆ ของทีเด็ด

“อุ้ย!”

ลลิลสะดุ้งถอยหน้าหนีเธอจึงไม่ระวังตัว แทบหงายไปด้านหลังหากไม่ติดมือของทีเด็ดคว้าเอวไว้ได้

“มาทำไม”

ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ปล่อยมือที่คว้าเอวบางออกเมื่อเห็นว่าลลิลตั้งตัวได้แล้ว

“ก็เอาส้มตำ ยำอร่อยมาขอโทษเรื่องเมื่อวานไงคะ”

“ก็ขอโทษแล้วไง กลับไปสิ”

แทนที่คนถูกไล่จะรีบถอยทัพ กลับทำเป็นเดินดูเครื่องออกกำลังกายของเขาอย่างสนใจ พลางถามโน่นนั่นนี่

“อันนี้ใช้ยังไงคะ”

ลลิลชี้ไปยังเครื่องซิทอัพสีดำ เธอลงไปนั่งพร้อมกับมองเขาด้วยสีหน้าอยากรู้ ได้ยินเสียงถอนหายใจดังๆ ที่อีกฝ่ายคงตั้งใจให้เธอได้ยิน แต่ก็เดินมาใกล้ชี้นิ้วให้เธอเอนตัวลงนอน

“นอนลงไป”

เสียงเคร่งขรึม พร้อมกับกระดิกนิ้วให้เธอนอนลงบนเก้าอี้แบบยาวบุนวมด้านในจึงพอนิ่มบ้างไม่แข็งกระด้าง

“อุ้ย! แล้วนอนท่าไหนดีคะที่คุณทีเด็ดชอบ หงาย ตะแคง คว่ำ”

คนที่ถูกสั่งให้นอนลงยกมือขึ้นกอดอก แกล้งทำสีหน้าตกใจ ทั้งที่ดวงตาทอประกายพราวระยับ

“จะลองเล่นดูไหม” น้ำเสียงเคร่งขรึมไร้ซึ่งการล้อเล่น

“ลองก็ได้ค่ะ ครูอะไรดุชะมัด”

พูดจบก็เอนตัวลงบนเบาะซิทอัพเอนตัวลงนอนจากที่สูงลงที่ต่ำ ลลิลเห็นสายตาของทีเด็ดแวบมองที่หน้าอกเธอ หญิงสาวจึงซ่อนยิ้ม อย่างน้อยเขาก็หวั่นไหว

“เอามือรองไว้ท้ายทอย ใช้หน้าเท้าดันตรงที่จับสองอันนั่นเห็นไหม”

ลลิลพยักหน้าสอดเท้าตามที่เขาบอก

“แล้วค่อยๆ ยกตัวขึ้น”

ทีเด็ดลอบกลืนน้ำลายลงคอ ยิ่งลลิลนอนเอนศีรษะลงต่ำแบบนี้ เนินเนื้อหน้าอกก็ไหลขึ้นมากองเห็นถึงความอวบอัดของสองเต้า

บ้าจริง! ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงความหน่วงตรงจุดกลางลำตัว พยายามหันสายตาไปมองทางอื่น

“เล่นเป็นแล้วนี่ กลับไปได้แล้ว”

พูดจบก็เมินหน้าหันไปทางอื่น ราวกับไม่สนใจ ลลิลมองแผ่นหลังที่อุดมด้วยมัดกล้าม เนื้อตัวเขาแลดูเงาเพราะหยาดเหงื่อ

“โอ๊ย! หลินลุกไม่ไหวอะ คุณทีเด็ดช่วยดึงขึ้นหน่อยสิคะ”

เป็นอีกครั้งที่ลลิลได้ยินเสียงถอนหายใจแรงๆ ตั้งใจให้เธอได้ยิน แต่เขาก็ทำตามเดินมายืนฝั่งเท้าของเธอยื่นมือส่งไปตรงหน้า ลลิลมองมือนั้นพลางยิ้มหวาน เอื้อมมือตัวเองไปจับอีกฝ่ายออกแรงดึง จังหวะที่เธอถีบตัวขึ้นบวกกับแรงดึงของทีเด็ด ตัวเธอจึงลอยขึ้นราวกับเบาหวิว ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ

ลลิลเห็นอีกฝ่ายลอบกลืนน้ำลาย เธอจึงแอบยิ้ม ด้วยความอยากเอาชนะคำดูถูกของเขา เธอจึงเลื่อนใบหน้าเข้าไปอีกนิด สายตามองแค่ริมฝีปากของเขา

“ว่าหลินอ่อยไม่เก่ง แล้วคุณทีเด็ดล่ะ อดทนเก่งไหม ถ้าหลินจะทำแบบนี้”