Share

ตอนที่ 7 สหายคนแรก

Author: Naiyana
last update publish date: 2026-04-01 20:47:07

"คือ คือ คือว่าฉันไม่ได้ขโมยนะ ฉันวางเงินเอาไว้ให้เธอแล้ว นั่นไง"

หญิงสาวไม่เอ่ยเปล่ายังชี้ไปที่เหรียญนั้นด้วย สตรีที่มาใหม่มองตามมือเรียวทันที ก่อนจะสลับมองหน้านางอีกครั้ง เนื่องด้วยเงินที่วางเอาไว้มีค่ามากกว่าอาภรณ์ที่ขโมยไป หรือเรียกได้ว่าซื้อได้สิบตัวเลยก็ว่าได้

"เงินนั้นพอไหมคะ หากไม่พอฉันให้เพิ่มอีกได้นะ"

จูเฟิงเหยาเอ่ยพลางชูถุงเงินขึ้นเพื่อยืนยันว่าตนเองมีเงินจ่ายจริงๆ สตรีตรงหน้าเดินเข้ามาหานางใกล้ จูเฟิงเหยาเองก็ถอยหนีด้วยเช่นกัน ใบหน้าของสตรีผู้นั้นนิ่งค้างอยู่กับที่เหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

"เหตุใดข้าถึงได้คุ้นใบหน้าเจ้านักเหมือนเคยเห็นที่ใด อ้อ! ตอนนี้เขากำลังตามหาตัวเจ้าอยู่"

สตรีนางนั้นรีบเอ่ยออกมาทันที จูเฟิงเหยามีท่าทีร้อนรนไม่รู้จะทำเช่นไร พนมไหว้หญิงสาวขอร้องไม่ให้บอกผู้อื่น

"พี่สาว ฉันรู้ว่าเราพึ่งพบกัน แต่ฉัน...เอ่อ...ข้าไม่ใช่คนไม่ดี อย่าส่งข้าให้พวกมันเลยนะ"

"เจ้าไปทำอันใดผิดมาหรือ"

"เราเป็นผู้หญิง...หมายถึงสตรีหน่ะ สตรีด้วยกันพี่คงเข้าใจหัวอกข้าใช่ไหม พวกนั้นจะจับข้าไปแต่งงานกับบุรุษที่มีภรรยาอยู่แล้วสิบสามคน ข้าไม่อยากเป็นเมียคนที่สิบสี่จึงได้หนีออกมาเช่นนี้ ขอร้องเถอะนะพี่สาว ช่วยข้าด้วย อย่าจับส่งข้าให้พวกนั้นเลย พี่เอาเงินของข้าไปทั้งหมดก็ได้ เอาไปทั้งถุงนี่เลย"

จูเฟิงเหยาไม่เอ่ยเปล่ายังยัดถุงเงินไปที่ฝ่ามือเรียวของสตรีนางนั้นด้วยความกระตือรือร้น เงินทองสามารถหาใหม่ได้ แต่หากถูกส่งตัวกลับไปแล้วไม่มีทางรอด หนีออกมาได้อีกแน่

"เดี๋ยวสิ! ข้ายังมิทันได้บอกเลยว่าจะส่งเจ้าให้พวกเขา"

"เช่นนั้นพี่สาวจะปล่อยข้าไปใช่ไหมคะ เอ้ย! เจ้าคะ"

"หากคำพูดของเจ้าก่อนหน้านี้มิได้โกหกข้าจริงๆ....."

"ข้ามิได้โกหกจริงๆเจ้าค่ะ จะให้ข้าสาบานที่ไหนก็ได้"

จูเฟิงเหยารีบเอ่ยแทรกทันทีเนื่องด้วยกลัวไม่เชื่อ พร้อมชูนิ้วสามนิ้วเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงการสาบาน สตรีผู้นั้นมองหน้าหญิงสาวอีกครั้งอย่างพิจารณา พลางคิดในใจว่าสตรีตัวเล็กแค่นี้หากเป็นผู้ร้ายจริงๆก็คงจัดการไม่ยาก นางมีผู้ช่วยอย่างอี้จินที่ขายขนมอยู่หน้าร้านหากเกิดเรื่องอันใดขึ้นก็คงจัดการได้ อีกอย่างทั้งคำพูดคำจาของหญิงสาวผู้นี้ดูแปลกๆอีกด้วย

"ก็ได้ เช่นนั้นเจ้าไปหลบอยู่หลังร้านข้าก่อน"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ ขอบคุณจริงๆ"

จูเฟิงเหยาเอ่ยพรางเดินตามสตรีผู้นั้นไปที่หลังร้าน ดวงตางามกวาดตามองอย่างระมัดระวัง ก่อนจะพบว่าร้านแห่งนี้คงเป็นร้านทำขนมขายเป็นแน่

"เจ้ามีนามว่าอัน"

"......"

"หากบอกมิได้ก็ไม่เป็นอันใด"

"อ้อ จ้าวอิงอิง...ไม่สิ!  ข้ามีนามว่าจูเฟิงเหยาเจ้าค่ะ"

หญิงสาวเอ่ยตอบไปอย่างไม่ปิดบัง เพราะสตรีผู้นี้รู้อยู่แล้วว่าตนเองเป็นคนที่ถูกประกาศตามหาพร้อมตั้งเงินรางวัล ที่ใต้รูปก็มีชื่อตนเองเขียนอยู่

"ข้านามลู่เข่อซิน เจ้ามิต้องเรียกข้าว่าพี่ เพราะดูแล้วเจ้ากับข้าคงอายุเท่ากัน"

"เจ้าค่ะ เอ่อ...นี่เงินค่าเสื้อเจ้าค่ะ"

หญิงสาวเอ่ยพรางยืนถุงเงินให้ลู่เข่อซิน แต่กลับถูกห้ามเอาไว้ก่อน พลางส่ายหน้าและนั่งลงตรงข้าม

"เจ้ามิรู้หรือว่ามันใช้เช่นไร"

"....."

จู่เฟิงเหยาส่ายหน้าเป็นคำตอบ ลู่เข่อซินถอนหายใจออกมา พลางคิดว่าสตรีผู้นี้คงมีคนคอยดูแลมากมายเป็นแน่ เพียงแค่เงินยังมิรู้ว่าจะใช้เช่นไร หรือจวนของนางไม่สอนเรื่องพวกนี้เลยหรือมีผู้ใดไม่รู้บ้างกัน ลู่เข่อซินกวาดตามองสภาพหญิงสาว จากใบหน้าแล้วดูเหมือนว่าจะงามล่มเมืองจริงๆด้วย งามกว่าสตรีในห้องหอทั่วไปเสียอีกเพียงแต่ว่างดงามถึงเพียงนี้เหตุใดมิเคยเห็น หรือได้ยินชาวบ้านล่ำลือกันนะ การแต่งกายก็ซอมซ่อหากร่ำรวยเหตุใดมิมีอาภรณ์ดีๆใส่ ถึงจะหนีออกมาจากจวนก็ตามเถิด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค   ตอนที่ 125 จบบริบูรณ์

    เช้าวันถัดมา ม่านหน้าต่างที่ปลิวเบาๆยามที่ลมพัดเข้ามา แสงอาทิตย์ส่องกระทบกับแหวนที่อยู่บนนิ้วของเธอ ปลุกร่างบางให้ตื่นและมีอีกวงที่อยู่บนนิ้วของชายหนุ่มเช่นกัน มันคือแหวนคู่กัน เมื่อคืนเธอหลับไปด้วยความอ่อยเพลีย คงเป็นเขาที่สวมให้เธอ ร่างเปื่อยเปล่าของเธอที่อยู่ใต้ผ้าห่มหนา ตอนนี้มีแขนของใครคนหนึ่งพาดไว้ที่เอว ส่วนหัวของเธอก็หนุนแขนของเขาอีกข้าง ใบหน้างามยิ้มกว้างออกมาเมื่อรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ใช้ภาพลวงตา ชายในความฝันอันแสนยาวนางของเธอ ปรากฎตัวขึ้นในชีวิตจริง "อื้อ~ ที่รักจะรีบตื่นไปไหนกัน"เสียงทุ้มเอ่ยอู้อี้บอกหญิงสาว ก่อนจะดึงคนตัวเล็กเข้าสู่อ้อมกอด"คุณเรียกฉันว่าอะไรนะ"คำสรรพนามที่ชายหนุ่มใช้ทำให้เธออดถามเขาอีกครั้งไม่ได้"ที่รักไง ผมเห็นคนสมัยนี้เรียกกันเยอะแยะ ยังมีอีกนะ ตัวเอง เบบี๋ อ้วน หมูของเค้า คุณอยากใช้คำไหนดี ผมให้ลูกน้องหาข้อมูลทำเป็นรายงานเชียว"ซูอันเพ่ยเอ่ยพลางจุมพิตไปที่หน้าผากเนียน และเรียวปากบาง"Morning Kiss (มอร์นิ่งคิส) ครับ""อย่าบอกว่านี่คุณก็ให้ลูกน้องหาข้อมูลทำเป็นรายงานมาด้วย"จ้าวอิงอิงถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ"ก็ผมฝันนานกว่าคุณ อยู่ท

  • จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค   ตอนที่ 124 ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน NC

    "ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองเมาขนาดนี้ แล้วยังเรียกผู้ชายเข้าไปอีกเยอะแยะ ที่ผมบอกคุณจำไม่ได้เลยเหรอ"ซูอันเพ่ยบ่นหญิงสาวด้วยความไม่พอใจ ถึงตอนนี้จะเข้าใจกันแล้วแต่ก็ไม่ลืมเรื่องก่อนหน้า"ก็ฉัน.....ฉัน....."จ้าวอิงอิงมีท่าทีอ้ำอึ่งไม่รู้จะตอบยังไง ตอนนั้นมันเมาจริงๆปฏิเสธไม่ได้ด้วยแต่ก่อนที่หญิงสาวจะได้พูดอะไร ปากหนาที่มองเธอมากนานบรรจงจุมพิตที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน ไล่มาที่แก้มสองข้าง ปากหนาประกบจูบที่ปากเรียวอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล ความคิดถึงของเขามันท่วมท้นเหลือเกิน กลิ่นแอลกอฮอร์ชั้นดีคลุ้งทั่วทั้งปากของหญิงสาว กลิ่นยังไม่จางหายไปกลับถูกแทนด้วยลิ้นอุ่นของชายหนุ่ม ความหอมหวานของสุราที่เธอมอบให้ทำให้เขาชวนเคลิบเคลิ้ม จ้าวอิงอิงจูบตอบชายหนุ่มอย่างไม่ประสา นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มได้ใจและนึกเอ็นดูเธอ ใบหน้าคมเลื่อนริมฝีปากมาที่ซอกคอขาวผ่อง สูดดมกลิ่นหอมที่เขาชื่นชอบจนพอใจ ไม่ว่าตอนนี้หรือในความฝันนั้นกลิ่นของเธอก็ยังคงเป็นกลิ่นหอมเดิม กลิ่นหอมที่เขาชื่นชอบและเฝ้าโหยหา จ้าวอิงอิงหายใจถี่รัว มือหนาที่อยู่ไม่เป็นสุขเริ่มสอดเข้ามาในร่มผ้า หญิงสาวเคลิบเคลิ้มกับรสรักที่เขามอบให้กว่าจะรู้ตัว ร่างกาย

  • จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค   ตอนที่ 123 จูเฟิงเหยา เจ้ากลับมาหาข้าเดี๋ยวนี้

    "น้องชาย นายหล่อมากจริงๆ"จ้าวอิงอิงจับใบหน้าคมขณะที่กำลังอุ้มเธออยู่ในอ้อมกอด เดินขึ้นไปชั้นสองของคฤหาสน์ ทำให้ชายหนุ่มยิ่งโมโหเธอเข้าไปกว่าเดิม เมามายจนไม่ได้สติ จำไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร หากว่าคนที่กำลังอุ้มเธออยู่ตอนนี้ไม่ใช่เขาเธอจะเป็นยังไง เป็นผู้หญิงทำไมไม่ดูแลตัวเองให้ดี หรือพอกลับมาอยู่โลกนี้ก็ลืมคำพูดของเขาไปหมดแล้วเหรอตุบ!ซูอันเพ่ยวางเธอลงบนเตียงกว้าง ก่อนจะถอดสูทตัวนอกของตัวเองออก ยืนเท้าเอวมองร่างเล็กด้วยสายตาผิดหวัง ท่าทีของชายหนุ่มเช่นนี้ ทำให้จูเฟิงเหยาที่เมาอยู่ มองเห็นเขาเป็นภาพซ้อนของคนผู้หนึ่งในชุดเกราะ ก่อนใบหน้างามจะมีน้ำใสไหลออกมาอย่างทนไม่ได้ เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอร์ทำให้นางใจกล้า "บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าท่านเป็นอะไรกับเขา ท่านเป็นอะไรกับเขา"จ้าวอิงอิงลุกจากเตียงกว้างเดินมาหาชายหนุ่ม มือเรียวจับเข้าที่คอเสื้อของชายหนุ่มอย่างหาเรื่อง จนร่างใหญ่ที่ไม่ทันตั้งตัวเดินเซถอยหลังไปล้มตัวที่โซฟาด้านหลัง ชายหนุ่มนั่งลงโดยมีหญิงสาวยืนคร่อมอยู่เหนือตัวเอง มืออีกข้างของเธอกำมัดแน่นข่มขู่เขาให้ตอบเธอ"เหมือนใคร!"ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาว "......"ร่างบางนิ่งไป ใบหน้างามเริ่มแปรเปล

  • จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค   ตอนที่ 122 เด็กๆดูแลเพื่อนพี่สาวให้ดี หากทำดีพี่จะให้ทิปเพิ่ม

    กริ๊ง! กริ๊ง!เสียงแก้วชนกันเสียงดัง พร้อมกับเพลงที่ดังสนุกสนาน จ้าวอิงอิงกับหน่ายซินมาฉลองให้กับความสำเร็จ ที่หญิงสาวได้งานแรกในชีวิต เธอมั่นใจว่าที่ผ่านการสัมภาษณ์ในครั้งนี้เพราะความสามารถตัวเอง หน่ายซินแอบไปดูคะแนนการสัมภาษณ์มาให้แล้ว ไม่มีคะแนนของซูอันเพ่ย แต่เป็นคะแนนจากกรรมการอีกสามคน พบว่าคะแนนรวมเธอได้เป็นอันดับที่สอง มิใช่การให้แบบส่งๆแต่มีข้อความระบุว่าเธอชนะได้อย่างไร นั่นก็เท่ากับว่าช่วยล้างมนทิล หากมีใครว่าเธอเข้าไปเพราะเพื่อนเป็นหลานของเจ้าของบริษัท"เพื่อนของฉันเก่งที่สุด อ่าว~ชน!"หน่ายซินเอ่ยพลางชนแก้วกับหญิงสาว ทั้งสองดื่มกันมาสองชั่วโมงแล้ว แอลกอฮอร์ถึงแม้จะไม่มากแต่หากกินเข้าไปเยอะขนาดนี้ ก็ทำให้เมาได้เหมือนกับหญิงสาวทั้งสองคนตอนนี้ ภายในห้องส่วนตัวไม่มีคนอื่นมาด้วย บรรยากาศดูเหงาแปลกๆ"นี่อิงอิง เธอว่ามันดูเหงาไปไหม"หน่ายซินพูดด้วยน้ำเสียงเมามาย"ก็เรามีกันแค่นี้ เราคบกันอยู่สองคนไงเพื่อนรัก""ถ้างั้นต้องหาคนมาเพิ่มหน่อย""หาจากไหนเหรอ""ดูพี่ดีๆไอน้อง"แป๊ะๆหน่ายซินเอ่ยจบก็ตบมือสองที ประตูห้องถูกเปิดออกตามมาด้วยผู้ชายหน้าตาดี หน้าอกแน่น หน้าท้องเต็มไปด้วยมัดกล้

  • จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค   ตอนที่ 121 สัมภาษณ์งาน

    หนึ่งเดือนผ่านไปจ้างอิงอิงพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่หลังเรียกสติตนเองได้ ในมือถือเอกสารข้อมูลส่วนตัว หลายวันก่อนเธอมายื่นข้อมูลสมัครงานเอาไว้อยากที่พูดไว้เมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว เพียงไม่กี่วันก็ได้รับสายให้เธอเข้ามาสัมภาษณ์งาน พยัคฆ์เมฆากรุ๊ป เป็นบริษัทส่งออกเหล็กทุกชนิด เป็นบริษัทใหญ่ระดับต้นๆของประเทศ หากเธอได้ทำงานที่นี่อนาคตของเธอคงเติบโตได้ไกลและดีมากแน่ๆ"อิงอิงมาแล้วเหรอ"หน่ายซินในชุดพนักงานบริษัทแปลกตาไปจากทุกวัน เดินมารอเพื่อนสาวตั้งนานแล้วเข้ามาทักทาย"ซินซิน ฉันตื่นเต้น"จ้าวอิงอิงบอกเพื่อนสาว นี่คืองานแรกและเป็นการสัมภาษณ์งานครั้งในชีวิตของเธอ"ไม่ต้องห่วง คุณอาใจดีจะตาย"หน่ายซินเอ่ยปลอบเพื่อนสาวก่อนจะดึงมือเธอเข้าไปด้านใน ที่ชั้นสองของบริษัทบนจอทีวีใหญ่ ฉายภาพหญิงสาวที่เดินทางมาถึงบริษัทแล้ว ในมือหนาถือถ้วยชาเล็กๆแทนกาแฟที่คนอื่นชอบดื่ม"ท่านประธานได้เวลาแล้วค่ะ"เลขาหน้าห้องเข้ามาตามผู้เป็นนาย ถึงเธอจะแปลกใจที่เขาถึงขั้นสัมภาษณ์พนักงานตำแหน่งเล็กๆด้วยตนเอง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถาม อาจเพราะจ้าวอิงอิงคนนี้เป็นเพื่อนของคุณหน่ายซินก็ได้ ภายในห้องประชุมสัมภาษณ์งานจ้าวอิงอิงนั่

  • จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค   ตอนที่ 120 ฉันเจอตัวเธอแล้วนะ

    "คุณอา"หน่ายซินเดินเข้าไปทักทายชายผู้นั้นทันทีแต่สายตาคมหันมามองจ้าวอิงอิงที่ยืนอยู่กับที่ หญิงสาวเหม่อลอยไปชั่วขณะ บนโลกใบนี้มีคนที่เหมือนในความฝันขนาดนี้เลยเหรอ เขาคือแม่ทัพอันเพ่ยที่เพียงแค่ตัดผมสั้นเปลี่ยนลุคการแต่งตัว หรือเป็นเพียงแค่คุณอาของหน่ายซินกันแน่ "จ้างอิงอิง เธอเป็นอะไรไปน่ะ ทำไมทำของตกแบบนี้"หน่ายซินเดินเข้ามาหาเพื่อนก่อนจะก้มลงเก็บกระเป๋าให้"โทษทีวันนี้เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ กระเป๋าเลยหลุดมือ"จ้างอิงอิงเอ่ยพลางรับกระเป๋าจากเพื่อนมา ก่อนจะถูกดึงตัวให้เดินไปที่หน้าชายหนุ่ม ร่างสูงมองคนตัวเล็กที่มีท่าทีประหม่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา"ชื่อจ้าวอิงอิงอย่างนั้นเหรอ"เสียงทุ่มที่คุ้นเคยเอ่ยถามหญิงสาว เธอพยักหน้างึกตอบเขาแทน "เหมือนมาก แม้แต่เสียงก็เหมือนมากๆ" หญิงสาวพูดกับตัวเองในใจ ชายหนุ่มพยักหน้าตอบก่อนจะเดินนำเข้าไป ทั้งคู่ถูกพามาที่ห้องผู้บริหาร หญิงสาวรู้สึกเกร็งเล็กน้อย เขารู้ว่าเพื่อนสาวฐานะร่ำรวย แต่ก็ไม่เคยคลุกคลีกับที่บ้านของเพื่อนสาวเท่าไหร่ หญิงสาวเอาแต่จ้องใบหน้าคมที่กำลังสั่งงานลูกน้อง เพราะอยากดูให้ชัดๆว่าใช่เขาหรือไม่ แต่ก็พบว่าเขาเหมือนคนๆเดียวกันกับแม่ทัพอั

  • จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค   ตอนที่ 114 นี้เจ้าจะปัดความรับผิดชอบ ได้ข้าแล้วทิ้งหรือ

    "เรื่อง.../ เมื่อคืน...."ทั้งคู่เอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน หลังบรรยากาศเงียบไปจนชวนอึดอัด"ข้าขอพูดก่อนเจ้าค่ะ"หญิงสาวเอ่ยพลางยกมือ ตอนนี้ในใจของนางร้อนรนเพราะกลัวว่าเขาจะคิดว่านางจ้องจะให้เขารับผิดชอบ ในยุคนี้หากได้ร่วมเตียงกันแล้วก็ต้องแต่งเข้าเรือนเท่านั้น จะเข้าไปเป็นฮูหยินหรืออนุค่อยว่ากันอีกที แต่ส

  • จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค   ตอนที่ 113 นี่เขากลัวข้าท้องขนาดนั้นเชี่ยวหรือ

    เช้าวันถัดมาแสงอาทิตย์ช่วงยามซื่อ ส่องลอดหน้าต่างเข้ามากระทบเปลือกตาหนาของซูอันเพ่ยที่หลับอยู่ มือหนายกขึ้นปิดตาตนเองก่อนจะค่อยๆขยี้ตาเบาๆ ร่างกายของเขาอ่อนเพลียเนื่องด้วยเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเมื่อคืน กว่าพิษร้ายนั้นจะหมดก็ปาเข้าปลายยามอิ่น เขารู้สึกสงสารหญิงสาวจับใจ พิษในกายของนางถูกถอนไปจนหมด

  • จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค   ตอนที่ 18 ใบหน้านางดำ ถูกใจข้าดี

    ชีวิตแม่ทัพใหญ่ต้องนำทัพออกศึกทุกคราอยู่แล้ว ทุกสนามรบ ทุกศึกสงคราม สามารถเอาชีวิตของเขาไปได้หรือแม้กระทั่งนอนหลับในเรือนก็ตาม บิดาของเขาก็เป็นหนึ่งในคนที่สละชีพในสนามรบ คนที่จากไปเหลือเพียงเถ้ากระดูกส่งกลับจวน ส่วนคนที่ยังอยู่กลับเหมือนตายนับครั้งไม่ถ้วน เพราะความทรมานในใจที่เกิดขึ้น เขาจึงสัญญากั

  • จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค   ตอนที่ 17 แต่เจ้ามิเคยเข้าใกล้สตรี

    "บอกนามของเจ้ามา"เสียงเข้มเอ่ยถาม ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งตัวรีบเล็กทันที นี่ใช่หรือไม่ที่เขาเรียกกันว่าความน่าเกรงขามเปล่งออกมา ทำให้ผู้คนสยบราบคาบเพียงแค่ใช้สายตาและน้ำเสียง หญิงสาวยังคงเงียบหากบอกไปแล้วเขาคงตามสืบเรื่องของนางเป็นแน่ จนในที่สุดก็คงจะรู้ว่านางเป็นสตรีที่หนีการสมรสออกจากจวนตระกูลเจียง แ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status