4

มาลินีนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งสไตล์โมเดิร์นตามรสนิยมของลูกสาว แม้ว่ามาลินีจะชอบเครื่องเรือนสไตล์หลุยส์มากกว่าเพราะมันดูหรูหรากว่า  โทรทัศน์จอแบนระบบเอชดีกำลังฉายภาพรายการแฟชั่นส่งตรงจากสหรัฐอเมริกา แต่มาลินีไม่ได้สนใจเพราะกำลังชื่นชมกับนิตยสารฉบับใหม่ที่มีรูปถ่ายของลูกสาวขึ้นปก

“คราวหน้าถ้านิตยสารเล่มนี้จะเรียกลูกเมไปถ่ายอีก ฉันจะขอเพิ่มค่าตัวอีกสักห้าแสน”

มาลินีพึมพำกับตัวเองเพราะได้ยินว่าปกเซ็ตนี้ได้รับเสียงตอบรับอย่างดีเลิศตั้งแต่ยังไม่ทันวางแผงเลยด้วยซ้ำไป

เมื่อลลิลเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น มาลินีจึงเงยหน้าขึ้น...

“มาสักทีนะ ฉันนึกว่าจะไม่เอาเสียแล้ว...เงินน่ะ”

ลลิลไม่ตอบ เพราะรู้ว่ามาลินีต้องการตำหนิ ไม่ได้ต้องการคำอธิบาย...

“นี่เอาไป เงินเดือนของหล่อน...”

มาลินียื่นเช็คเงินเดือนให้ด้วยสีหน้าบึ้งตึงเหมือนเช่นเคย ทั้งที่เป็นกิจวัตรที่เธอต้องทำอยู่ทุกเดือน แต่ลลิลก็ยังยกมือไหว้ตามมารยาทและทำไม่รู้ไม่เห็นกับสีหน้าท่าทางของผู้อาวุโสกว่า

 “ค่าใช้จ่ายแต่ละเดือนตอนนี้มันซู้งสูง...สูงจนฉันนึกสงสารลูกเมที่ต้องทำงานหาเงินอยู่คนเดียว...”

มาลินีเริ่มบ่นด้วยประโยคซ้ำๆ

“ฉันก็บอกให้เขาลดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นลงบ้าง อย่างคนงานในบ้านที่งานก็ไม่ได้หนักหนาอะไรก็น่าจะขอลดเงินเดือนลงได้ ถือว่าช่วยๆ กัน แต่ลูกเมก็ไม่กล้าพูดอะไร”

ลลิลยังนิ่งอยู่ ไม่ออกความเห็น

ก็คนงานที่มาลินีพูดถึงน่ะจะเป็นใครถ้าไม่ใช่เธอ

เพราะแต่ละเดือนที่มาลีนีต้องนำเช็คเงินเดือนจากลูกสาวมาจ่ายให้ลลิลอีกต่อหนึ่งนั้น ก็จะพูดตรงบ้าง อ้อมบ้าง เกี่ยวกับเงินเดือนที่เจ้าตัวเห็นว่าสูงเกินไปทุกครั้ง

และเดือนนี้มาลินีก็พูดตรงๆ

 “ฉันบอกลูกเมไปหลายครั้งแล้วว่าเราจ้างแกแพงเกินไปหรือเปล่าในเมื่อบ้านที่แกซุกหัวนอนอยู่มันก็เป็นของฉันกับลูกสาว ข้าวปลาที่แกโตมาได้ทุกวันนี้ก็เป็นเงินของฉันกับคุณเดฟ แล้วยังต้องมาจ้างกันแพงๆ อย่างกับว่าเป็นคนอื่นคนไกล...”

มาลินีเว้นจังหวะ เผื่อว่าลลิลจะตอบอะไรกลับมา

แต่ก็เปล่า ลลิลรับเช็คมาถือไว้แล้วก็ก้มหน้าก้มตาฟังอย่างนิ่งเงียบ ไม่พูด ไม่เถียง ไม่ออกความเห็น

เหมือนไม่มีสมอง... ไม่มีความคิด... บางครั้งก็เหมือนไม่มีความรู้สึก นั่นทำให้มาลินีรู้สึกอึดอัดมากกว่าจะสบายใจ  แต่เมื่อหญิงสาวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกตัวเองไม่โต้ตอบ ก็เลยจำใจต้องพูดต่อ

“แต่ลูกเมเขาบอกว่ายินดีใช้งานแกมากกว่าจะไปจ้างคนอื่น เพราะคนสมัยนี้ไว้ใจยาก ฉันก็หวังว่าแกจะสำนึกไว้นะว่าลูกเมเขาไว้วางใจแกขนาดไหน ทั้งที่ระดับเขาจะหาคนที่เก่งๆ ฉลาดๆ มาทำงานให้อีกสักกี่สิบกี่ร้อยคนก็ได้ แต่เขาก็เลือกแก เพราะฉะนั้นแกต้องสำนึกบุญคุณไว้ให้ดี...นี่หล่อนฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่านี่!”

“ฟังค่ะ คุณมา...”

ประโยคพวกนี้มาลินีพูดและย้ำกับลลิลมาไม่รู้กี่ร้อยกี่ล้านครั้งแล้ว อาจจะก่อนที่เธอจะเรียนจบและมาทำงานเป็นผู้ติดตามส่วนตัวของเมลิสาด้วยซ้ำไป หรือไม่ก็ตั้งแต่มิสเตอร์เดวิด พอร์ตแมน นายจ้างและผู้มีพระคุณที่ชุบเลี้ยงเธอกับแม่ได้จากโลกนี้ไป...

เมื่อไม่มีคุณเดฟ... คุณมาลินี ภรรยาชาวไทยก็ลำเลิกบุญคุณนี้มาตลอด ถ้าไม่เพราะพินัยกรรมระบุชัดว่าให้มาลินีจ้างลลิลกับแม่ต่อไปแม้คุณเดวิดจะล่วงลับ ลลิลกับแม่ก็อาจต้องระเห็จออกจากบ้านหลังนั้นตั้งแต่เธออายุได้แค่เจ็ดขวบ

แม่ของลลิลรักและเคารพนายฝรั่งที่จากไปมากและปฏิญาณว่าจะอยู่รับใช้ภรรยาและลูกสาวคนเดียวของเขาไปจนกว่าจะทำงานไม่ไหว แล้ววันหนึ่งแม่ก็ไม่ไหวจริงๆ เพราะก่อนที่ลลิลจะเรียนจบมัธยมต้นแม่ของเธอก็จากโลกนี้ไปด้วยอาการป่วยที่รุมเร้าหลายโรค คุณมาลินีจึงต้องรับผิดชอบส่งเสียเลี้ยงดูลลิลให้เรียนต่ออย่างเสียไม่ได้เพราะนี่ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทนายความต้องทำให้เป็นไปตามเจตนารมย์ของมิสเตอร์เดวิด...

ลลิลเรียนโรงเรียนวัดใกล้บ้านขณะที่เมลิสา พอร์ตแมน ลูกสาวคนเดียวของมิสเตอร์เดวิดและคุณมาลินีเรียนโรงเรียนนานาชาติชื่อดังระดับประเทศ

ขณะที่ลลิลใช้ชีวิตไปตามธรรมดาตามฐานะ...แต่เมลิสาก็มีชะตาชีวิตอีกแบบ

หน้าตาน่ารักสะสวยและดูดีแบบลูกครึ่งไปเข้าตาแมวมอง สุดท้ายก็ได้สังกัดโมเดลลิ่งและเริ่มถ่ายแบบเล็กๆ น้อยๆ มาโดยตลอด  กระทั่งอายุสิบหก ก็ส่องประกายเจิดจ้ากลายเป็นนางแบบแถวหน้าของเมืองไทย และเมื่ออายุยี่สิบ เมลิสาก็กลายเป็นนางแบบแถวหน้าของเอเชียไปเสียแล้ว ไม่เพียงชื่อเสียงแต่เงินทองยังไหลมาเทมาจนสถานะทางการเงินที่เดวิดสร้างไว้ให้อย่างค่อนข้างมั่นคงกลายเป็นมั่งคั่งท้วมท้น มีกินมีใช้ไปอีกชาติก็ไม่หมด...

มาลินีจึงทั้งรักและเทิดทูนลูกสาวคนนี้มาก เธอเชื่อว่าถ้าไม่ใช่เพราะเมลิสารวบรวมส่วนดีของพ่อกับแม่มาทั้งหมดจนเกิดมาเป็นหญิงสาวที่สวยและรูปร่างดีที่สุดคนหนึ่งในวงการนี้ เธอที่เป็นแม่ก็อาจไม่ได้เสพสุขอย่างทุกวันนี้ อะไรที่เป็นความต้องการของลูกเม...มาลินีจึงไม่เคยขัดใจ ขอเพียงให้ลูกสาวทำงานและรักษาชื่อเสียงอย่างนี้ให้ได้ไปนานๆ ก็พอแล้ว

ขณะที่เมลิสามีชีวิตที่รุ่งโรจน์ ลลิลที่อายุไล่เลี่ยกับเมลิสาก็ดำเนินชีวิตไปอย่างเรียบง่าย ไม่มีอะไรโลดโผน ลลิลตั้งใจว่าเรียนจบเมื่อไหร่จะออกไปจากบ้านหลังนี้ แต่นางแบบสาวกลับยื่นข้อเสนอให้ลลิลมาทำงานเป็นผู้ติดตามของเธอ มีหน้าที่คอยอำนวยความสะดวกในเรื่องต่างๆ ตามแต่ที่เธอจะสั่ง... ส่วนหน้าที่ผู้จัดการส่วนตัวนั้นเธอมีมืออาชีพอย่างศักดารัณหรือพี่คุณดาคอยดูแลอยู่แล้ว

ค่าตอบแทนที่เมลิสาจะจ่ายให้ลลิล มากกว่าเงินเดือนปริญญาตรีทั่วไปกว่าสามเท่าโดยเหตุผลสั้นๆ คือเมลิสาชอบความเป็นส่วนตัวมากเกินกว่าจะยอมให้คนที่ไม่รู้จักมาอยู่ใกล้ชิด แต่ลลิลเป็นเหมือนพี่เลี้ยงและเพื่อนเล่นที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก นางแบบสาวจึงสะดวกใจมากกว่า...

ลลิลรับปากทันทีและก็รู้สึกพอใจเพราะเมลิสาแม้จะเย็นชาเป็นบางคราว เอาแต่ใจอีกเป็นบางครั้ง  แต่ค่าตอบแทนแบบนี้ก็ใช่จะหากันได้ง่ายๆ อีกอย่างงานก็สนุกสนานได้ทำให้เธอได้เปิดหูเปิดตาไปสู่โลกที่คงไม่มีโอกาสเข้าไปสัมผัสได้ง่ายๆ...

“ฉันไม่มีธุระอะไรกับแกแล้ว จะไปไหนก็ไป”

มาลินีโบกมือไล่ ลลิลยกมือไหว้อีกครั้งก่อนจะเดินกลับออกมาจากห้องนั้น แต่ก็ไม่วายมีเสียงลอยตามหลังมาให้ได้ยิน

“มีเงินมีทองแล้วก็ไม่รู้ทำไมไม่ย้ายออกไปสักทีนะ สาวๆ สมัยนี้ ไม่คิดอยากจะมีที่อยู่เป็นของตัวเองบ้างหรือไงก็ไม่รู้ หรือคิดจะอาศัยอยู่กับคนอื่นเค้าไปจนตายหรือไงกันนะ เฮ้อ...ไม่เข้าใจจริงจริ๊ง...”

ลลิลได้ยินเต็มสองหูแต่ก็เดินต่อไปเหมือนไม่ใส่ใจอะไร ทว่าข้างในใจไม่ได้นิ่งเหมือนที่แสดงออก

ยังหรอก เธอยังไม่คิดจะย้ายไปไหนในตอนนี้ ในเมื่อเธอยังมีสิทธิที่จะอยู่ได้... สู้เก็บทุกบาททุกสตางค์เอาไว้ให้ได้มากที่สุดแล้วค่อยไปเมื่อมีโอกาสที่ดีกว่าก็ยังไม่สาย...