3

“มีแค่นี้เองรึ” 

มาลินีถามแทนลูกสาวที่กำลังหยิบรองเท้าขึ้นมาพินิจความสวยงาม

“เท่านี้ค่ะ รวมเมื่อวานก็เป็นห้าคู่”

“นี่มันอะไรกัน อยากให้ลูกสาวฉันเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ให้ แต่ส่งมาให้ลองแค่นี้...”

“นี่มันก็เยอะแล้วนะคะ ไม่ถูกใจคุณเมกับคุณมาสักคู่เลยหรือคะ”

ลลิลเผลอถาม ก่อนจะรู้สึกตัวในวินาทีถัดมาว่าทำผิดไปถนัด เมื่อรองเท้าส้นเข็มหนังแท้ปลิวหวือเฉียดศีรษะลลิลไปนิดเดียวด้วยฝีมือของมาลินี

 “แบรนด์กระจอกแบบนี้ ไม่ต้องใส่มันแล้ว ไอ้เรารึก็อยากให้โอกาสแบรนด์ไทย”

“ตายแล้ว! นี่มันอะไรกันคะคุณแม่ขา”

ศักดารันทร์ ผู้จัดการส่วนตัวของเมลิสาที่เพิ่งเดินเข้ามาร้องตกใจเมื่อรองเท้าข้างหนึ่งลอยหวือมาตกต่อหน้าเขา รอดจากการถูกส้นแหลมจิกใส่ไปแบบฉิวเฉียด

“อุ๊ย! ดาด้า...แม่ขอโทษค่ะ แม่ไม่ได้ตั้งใจ”

ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของมาลินีเปลี่ยนเป็นคนละคนทันทีที่เห็นผู้จัดการคนเก่งของลูกสาว

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ เฉี่ยวไปนิดเดียว เกิดอะไรขึ้นคะ รองเท้ากัดหรือคะ”

นางแบบสาวยังไม่ทันพูดอะไร ผู้เป็นแม่ก็ชิงตอบอีกตามเคย

“ไม่ใช่หรอกค่ะ แต่รองเท้าที่เค้าทาบทามลูกเมเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์สิคะ ส่งมาให้ลองแค่สี่ห้าคู่ นึกว่าเล่นขายของอยู่หรือไงกัน”

“อุ๊ย...ตายจริง ทำไมมีแค่นั้นล่ะ” ศักดารันทร์แสร้งผสมโรงไปด้วย

“นั่นสิจ๊ะ นี่เขาเต็มใจอยากให้ลูกสาวของแม่เป็นแบบให้จริง ๆ หรือเปล่า” มาลินีเริ่มคร่ำครวญเหมือนถูกกระทำอย่างรุนแรงไร้เมตตา 

มาลินีอายุ ๔๘ ปี เป็นคุณแม่ยังสาวและไม่เคยทอดทิ้งการดูแลรักษาทั้งหน้าตา ผิวพรรณ และทรวดทรงองค์เอว จนหลายคนมักเดาอายุของเธอน้อยกว่าอายุจริง

สามีชาวอังกฤษของมาลินีเสียชีวิตไปนานแล้ว เหลือเพียงมรดกมากมายทิ้งไว้ให้ แต่นั่นก็ไม่มีทรัพย์สมบัติชิ้นไหนจะมีค่าเท่ากับ “เมลิสา” ผู้เป็นยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจและพยานรักเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่

เมลิสา พอร์ตแมนได้รับถ่ายทอดรูปโฉมมาจากสายเลือดผู้เป็นพ่อ...เรียกว่าสวยตั้งแต่ดีเอ็นเอ เมื่อมีรูปเป็นทรัพย์ ชะตาชีวิตของสองแม่ลูกก็ไม่เคยตกอับ 

“เอาอย่างนี้ก็แล้วกันนะคะคุณแม่”

ศักดารันทร์พยายามประนีประนอม

“ด้าว่าคุณพัฒน์เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณแม่ขุ่นใจหรอกนะคะ”  ผู้จัดการหนุ่มจริตสาวหมายถึงดีไซน์เนอร์และเจ้าของแบรนด์รองเท้าชื่อดัง 

“คุณพัฒน์เขาบอกเองเลยนะคะว่าเจาะจงเลือกยัยเมของเราเป็นพรีเซ็นเตอร์เพื่อเป็นตัวแทนของคนเอเชีย...”

“แบรนด์แอมบาสเดอร์จ้ะ ดาด้า ไม่ใช่พรีเซนเตอร์”

มาลินีรีบแก้ ทั้งที่ความหมายก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไร

“ขอโทษค่ะคุณแม่... แบรนด์แอมบาสเดอร์ค่ะ เพราะฉะนั้นด้าว่าคุณแม่กับน้องเมก็น่าจะลองให้โอกาสเขาดูสักหน่อยนะคะ แม้จะเป็นแบรนด์ไทย แต่ชื่อเสียงเขาในต่างประเทศโด่งดังมาก เขาไปโตที่ฝรั่งเศสและมีชื่อเสียงแถบนั้นมาก่อนนะคะ คุณแม่ลืมไปแล้วหรือ”

“นี่แม่ไม่ได้ตัดสินใจคิดผิดจริง ๆ ใช่ไหมด้า ที่ยอมให้ลูกเมรับงานแบรนด์นี้”

“ตัดสินใจไม่ผิดแน่นอนค่ะ...เชื่อด้าเถอะนะคะ"

ศักดารันทร์เกลี้ยกล่อมพลางนึกถึงส่วนแบ่งในสัญญาเมื่อเมลิสารับงานนี้...

โดยไม่ต้องกล่าวเกินจริง นาทีนี้ไม่มีนางแบบสาวคนใดสวย สง่า แต่แฝงความเซ็กซี่ร้อนแรงได้เท่ากับเมลิสาอีกแล้ว จะเรียกว่าเป็นช่วงขาขึ้น ช่วงพีค จุดสูงสุดในชีวิต หรือสุดฮอต...อะไรก็ได้ทั้งนั้น ไม่มีทางผิดไปจากนี้ แม้หญิงสาวจะอยู่ในวงการมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กหญิง แต่เมื่อโตเป็นสาว ความเย้ายวนตามธรรมชาติยิ่งเพิ่มพูนราวกับเป็นพรจากสวรรค์... ทั้งงาน เงิน และชื่อเสียงจึงพร้อมใจกันมาเทกองตรงหน้าเมลิสานางแบบลูกครึ่งคนนี้ชนิดไม่หวาดไม่ไหว ไม่เพียงรูปลักษณ์ที่ราวกับสวรรค์สร้างมา แต่ความเป็นมืออาชีพก็ยังทำให้เส้นทางอาชีพของเมลิสาไปได้สวย ตั้งแต่นิตยสารในประเทศธรรมดาๆ ไปจนถึงระดับสากลก็ล้วนแต่อยากได้เธอมาร่วมงานด้วย... บางเล่มที่เธอถ่ายชุดว่ายน้ำลงปก ถึงกับหมดเกลี้ยงตั้งแต่วางแผงยังไม่ทันข้ามวัน...

เมลิสาเป็นเหมือนปรากฏการณ์ของวงการแฟชั่นโดยแท้

ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าจะต้องเจอกับความเค็ม เรื่องมาก และเอาอกอกเอาใจยากไปบ้างของคุณมาลินีผู้เป็นแม่ แต่ทุกคนก็พร้อมจะยอมมองข้ามไป เพื่อแลกกับการได้นางแบบสุดฮอตมาร่วมงาน เรื่องจุกจิกน่ารำคาญของมาลินีก็ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยไปได้ในทันที...

**

อัลฟาโรมิโอสีดำรุ่นพิเศษที่ถูกผลิตมาเพียง 200 คัน แล่นปราดมาจอดหน้ามุขโรงแรมดังระดับโลกริมน้ำเจ้าพระยา... พนักงานเปิดประตูรถให้อย่างนอบน้อมเป็นพิเศษเพราะทราบดีว่านี่คือรถของเจ้านายและเจ้าของโรงแรมในเครือทั้งหมดนี้

เมื่อประตูเปิด ร่างสูงเพรียวของเลออง เดอวีแลลในชุดสูทอาร์มานี่สีครีมก็ก้าวลงมา ประตูอีกด้านถูกเปิดออกพร้อมกันและที่ก้าวลงมาด้วยคือโรเบิร์ต ผู้ช่วยคนสนิทวัยหกสิบปี เลอองก้าวยาวๆ เข้าประตู ผ่านโถง ไปที่ลิฟต์ โดยมีโรเบิร์ตเดินตามมาติด ๆ และที่รั้งท้ายไว้คือบอดี้การ์ดส่วนตัวอีกสี่คน แต่ละคนตัวใหญ่ล่ำราวกับยักษ์วัดแจ้ง เป็นแม่บุญธรรมของเลอองเองที่ขอร้องแกมบังคับให้ลูกบุญธรรมมีบอดี้กา่ร์ดไว้ เพื่อที่เธอจะได้ข่มตาหลับตอนกลางคืนได้ในวันที่เลอองมาทำงานอีกซีกโลก

นอกจากบอดี้การฺ์ด ก็ยังมีโรเบิร์ตที่แทบไม่เคยอยู่ห่างจากชายหนุ่ม โรเบิร์ดเป็นคนอเมริกันที่บิดาของเลอองเคยทำงานด้วยมาตลอดชีวิตของท่าน และตอนนี้ชายคนนี้ก็เป็นทั้งเลขานุการ เป็นเหมือนญาติ และเป็นคนหนึ่งในจำนวนน้อยนิดที่เลอองไว้ใจมากที่สุดทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว

ก่อนลิฟต์จะถึงชั้นบนสุดที่เป็นส่วนวีไอพี โรเบิร์ตเอ่ยถึงสิ่งที่เขาได้ยินมา

“มีคนเขาพูดกันว่า ที่มิสเตอร์เดอวีแลลลงทุนมาคัดตัวนางแบบด้วยตัวเอง ไม่ใช่เพราะสนใจธุรกิจ แต่แค่อยากจะหาหญิงสาวข้างกายคนใหม่"

“อย่างนั้นเหรอ" เลอองหัวเราะเบา ๆ อย่างเห็นเป็นเรื่องขบขัน ก่อนถามกลับ "แล้วลุงล่ะ ลุงคิดอย่างนั้นด้วยหรือเปล่าลุงบ๊อบ"

อังเคิ้ลบ๊อบของเลอองส่ายหน้านิด ๆ สีหน้าแทบไม่เปลี่ยน

“ไม่คิด ลุงทราบดีว่าคุณจัดวางสถานะของเพื่อนร่วมงานไว้อย่างเหมาะสม ถูกต้อง และชัดเจนเสมอ ลุงแค่บอกสิ่งที่ได้ยินมา”

“ครับ ผมเข้าใจ ใครมักจะคิดว่าผมกับนางแบบที่ทำงานให้เรา ต้องมีเรื่องบนเตียงด้วยทุกทีสิน่า... มันฟังดูบ้ามาก ผมมีเงินมากพอจะจ่ายให้ใครก็ได้โดยไม่จำเป็นต้องยุ่งกับคนในธุรกิจของตัวเอง”

"อ่า...ส่วนนาตาเลีย ลุงดูแลเรื่องตั๋วเครื่องบินให้เธอบินกลับถึงปารีสเรียบร้อยแล้วครับ เพราะเธอมีงานต่อที่นั่น"

"ขอบคุณครับ...แล้วเรื่องของขวัญ?"

"เรียบร้อยแล้วเช่นกัน"

โรเบิร์ตตอบเรียบ ๆ คู่นอนของเลอองไม่เคยมีใครมาและจากไปแบบมือเปล่า ทุกคนจะได้ ของขวัญ ตอบแทนกลับไปอย่างสมน้ำสมเนื้อ แทบจะเท่ากับรายได้ของพวกเธอถึงสองปี จึงไม่แปลกที่มีหญิงสาวอีกหลายสิบคนหวังจะได้มาเป็นผู้หญิงของเลอองสักครั้ง ต่อให้ไม่ได้ผูกพันกันยาวนาน แต่แค่ชั่วครั้งชั่วคราวก็ยังถือว่าเกินคุ้ม

เลอองเองก็สะดวกใจที่จะจ่ายเงินซื้อความสัมพันธ์ระยะสั้นเช่นนี้ เพราะมันตรงไปตรงมาและมีความสุขกันทั้งสองฝ่าย ไม่มีฝ่ายไหนรู้สึกว่าโดนเอาเปรียบหรือตักตวงอยู่แต่ฝ่ายเดียว

กับเรื่องของนาตาเลีย เลอองก็คิดว่ามันคงจะจบโดยง่ายเหมือนเช่นทุกครั้ง นั่นเพราะเขาลืมคิดไปว่ามนุษย์ไม่ใช่ตุ๊กตายางหรือเซ็กส์ทอย ความสัมพันธ์ที่ผ่าน ๆ มาอาจไม่มีความผูกพันทางใจ แต่ก็ใช่ว่าคู่ควงของเขาจะตัดใจได้ง่ายเช่นนั้นทุกคน...