5

“นี่หนูเม หล่อนรู้ตัวไหม ยัยดารานางแบบไม่รู้กี่คนต่อกี่คนยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อให้ได้งานนี้เลยนะ  เธอน่ะโชคดีอย่างกับเจอบ่อน้ำมันที่ติดหนึ่งในห้าคนสุดท้าย”

ศักดารัณพูดอย่างตื่นเต้น หลังจากขับรถมาหานางแบบสาวที่บ้านแต่เช้า เพื่อรับไปทดสอบหน้ากล้องรอบสุดท้ายให้กับแกรนด์ไดมอนด์ เมลิสาเป็นนางแบบสัญชาติไทยเพียงคนเดียวที่ติดโผหนึ่งในห้า ที่เหลือเป็นนางแบบมาเลเซีย เวียดนาม สิงคโปร์ และฮ่องกง...

“เมรู้แล้วค่ะ พี่ด้าบอกเมอย่างนี้มาเป็นร้อยรอบแล้วมั้ง”

นางแบบสาวบอกอย่างไม่ยินดียินร้าย ยืนสำรวจความเรียบร้อยหน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เธอสร้างห้องนี้ขึ้นมาโดยเฉพาะเพื่อเก็บเสื้อผ้านับพันชุด รองเท้าอีกหลายร้อยคู่ รวมถึงกระเป๋าและเครื่องประดับอีกหลากหลาย...ลลิลก็อยู่ในห้องช่วยหยิบฉวยสิ่งต่าง ๆ ตามที่เมลิสาจะสั่งเหมือนเคย...

“พูดก็พูดเถอะนะคะ...เมอดนึกหมั่นไส้ไม่ได้ด้วยซ้ำ กะแค่นางแบบเครื่องเพชร ทำไมเรื่องมากนักก็ไม่รู้ เมว่าที่เขาทำเป็นพิถีพิถันคัดเฟ้นพรีเซ็นเตอร์ขนาดนี้ เพราะอยากจะสร้างราคาให้แบรนด์ตัวเองหรือเปล่า...”

เมลิสาวิจารณ์

“ได้ข่าวว่าก่อนหน้านี้ทำท่าจะเจ๊งแหล่มิเจ๊งแหล่ด้วยซ้ำไปไม่ใช่หรือ นี่ถ้าพี่ด้าไม่คะยั้นคะยอ เมก็คงไม่อยากจะทำหรอกนะคะ”

 “ตายแล้ว หนูเมขา...นี่แสดงว่าที่พี่พูดไปหนูไม่เคยฟังเลยสินะ เจ้าของแกรนด์ไดมอนด์คนใหม่เป็นอภิอมตะมหาเศรษฐีจากฝรั่งเศสเชียวนะคะ...แถมไม่ได้มีดีแค่รวยด้วย แต่ยังหล่อมาก...”

“แล้วไงคะ”

เมลิสาไม่ตื่นเต้นไปด้วย แต่สนใจอยู่กับรองเท้าที่ลลิลหยิบมาให้ว่าเข้ากันดีหรือยังกับชุดเดรสรัดรูปสีดำเปลือยไหล่ข้างหนึ่งที่หล่อนสวมใส่อยู่

“นี่หนูเม ทำเป็นหยิ่งไปเถอะ ไม่รู้หรือไงว่าที่เขาตบตีกันทั้งวงการเพื่อให้ได้งานนี้ มันไม่ใช่แค่เพราะค่าตัวหรือชื่อเสียง แต่อีกเหตุผลหนึ่งก็เป็นเพราะอยากได้เจอตัวมิสเตอร์เลออง เดอ วีแลล เจ้าของคนใหม่ของแกรนด์ไดมอนด์คนนี้แหละ...”

“เมจำได้ว่าพี่ด้าบอกว่าเขาเป็นเพลย์บอย”

เมลิสาเอ่ยพลางหมุนซ้ายหมุนขวาส่องกระจก

“ก็เออน่ะสิ...ใครก็พูดกันว่าคุณเลอองน่ะ ไม่ได้มาคัดแค่นางแบบให้แกรนด์ไดมอนด์หรอก แต่มาเลือกผู้หญิงให้ตัวเองต่างหาก”

“เลือกให้ตัวเอง...?”

 “ก็ทำนองนั้นแหละ เท่าที่พี่ได้ฟังมา ใครได้เป็นผู้หญิงของเขาสักครั้งหนึ่งนะ รับรองว่าไม่ต้องทำงานไปอีกหลายปี เห็นว่าหมอนี่จ่ายหนักมากสำหรับผู้หญิงที่จะมาเป็นคู่ควงด้วย”

หวังจะให้เมลิสาตื่นเต้นกับว่าที่นายจ้างหนุ่ม แต่สุดท้ายนางแบบสาวก็แค่ยักไหล่น้อย ๆ แววตาบ่งบอกว่าดูแคลน

“ที่แท้ก็แค่ผู้ชายที่จ่ายเงินซื้อผู้หญิงเท่านั้นเองล่ะค่ะพี่ด้า พวกคนรวยแต่ไม่มีปัญญาเข้าหาผู้หญิง ถ้าไม่มีเงินก็คงไม่มีใครยอมนอนด้วย”

ศักดารัณขี้เกียจเถียง ทั้งที่ในใจค้านว่า อย่างมิสเตอร์เลอองน่ะ...ต่อให้ไม่คิดจะจ่ายเงินให้ผู้หญิงคนไหน แต่ก็คงมีคนพร้อมใจกระโดดเข้าใส่อยู่นับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นพวกที่หลงใหลในรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ หรือพวกที่อยากใช้ ‘เต้า’ ไต่ ใช้ชื่อเสียงและอิทธิพลของชายหนุ่มไปสู่หน้าที่การงานอื่น

ยัยเมนะยัยเม...ทำปากดี ถ้าวันนี้เกิดเลอองตัวจริงโผล่มา หล่อนท้าเลย ไม่นางแบบคนใดก็คนหนึ่งนี่แหละ ที่จะต้องประหม่าในความหล่อเหลาของเลอองจนเดินขาขวิด

“เอาล่ะเสร็จแล้ว ไปกันเถอะค่ะ”

เมลิสาว่า หลังจากสำรวจความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกายเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกห้องแต่งตัวไปพร้อมกับศักดารัณโดยมีลลิลหิ้วกระเป๋าเครื่องใช้ที่หนักอึ้งของเมลิสาเดินปิดท้ายขบวน

**

บรรยากาศการถ่ายรูปวันนี้คึกคัก แต่ก็เป็นระเบียบและเข้มงวดอย่างมืออาชีพ

เจ้าหน้าที่รวมแล้วนับร้อยชีวิตไม่ว่าจะเป็นฝ่ายโปรดักชั่น ช่างภาพ ช่างไฟ ไปจนถึงช่างแต่งหน้า-เสื้อผ้า-ผม แต่ที่ดูเหมือนจะมีจำนวนมากกว่าฝ่ายผลิตหลายเท่าตัว ก็คือบรรดาตำรวจ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ทั้งจากที่แกรนด์ไดมอนด์จ้างมาเอง และจากบริษัทประกันภัย เพราะวันนี้เครื่องเพชรที่นำมาใช้ประกอบการถ่ายรูปซึ่งแน่นอนว่าเป็นของจริง มีมูลค่ารวมกันแล้วหลายสิบล้าน

เครื่องเพชรทุกชิ้นจะถูกลงทะเบียนว่าอยู่กับใคร สวมใส่ให้นางแบบคนไหน และใครเป็นผู้รับผิดชอบ ซึ่งเมื่อถึงเวลาเสร็จสิ้นงาน จะต้องนำมาคืนที่เจ้าหน้าที่ให้ครบทุกชิ้น ไม่อย่างนั้นจะไม่สามารถออกจากสตูดิโอนี้ไปได้

นางแบบแต่ละคนจะมีทีมการ์ดประกบไม่ต่ำกว่าสาม  เพื่อป้องกันเหตุฉุกเฉินทุกกรณี รวมทั้งคอยเป็นหูเป็นตาเผื่อว่านางแบบจะทำเครื่องเพชรชิ้นใดหลุดหล่น

ห้องสตูดิโอกว้างและมีเพดานสูงเกือบเท่าตึกสองชั้น ด้านบนด้านหนึ่งถูกออกแบบเป็นห้องกระจกที่มองลงมาเห็นบรรยากาศการทำงานข้างล่างได้ และเลอองกับโรเบิร์ตกำลังยืนมองลงมา

“สวยนะครับลุง...”

เลอองพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มกริ่ม โรเบิร์ตถามเข้าเป้าตรงจุดอย่างรู้ใจ

“คนไหนล่ะ”

“คนที่มีเชื้อสายตะวันตกคนนั้นไงครับ”

“อ๋อ...คุณเมลิสา พอร์ตแมน นางแบบลูกครึ่งไทย-อังกฤษ อายุเพิ่งจะครบยี่สิบปีไม่กี่วันมานี้ แต่น่าจะยังไปได้อีกไกลบนเส้นทางนี้...”

โรเบิร์ตรายงาน เลอองพยักหน้ารับรู้

“ผมรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้สวยและมีเสน่ห์อย่างไม่ต้องปรุงแต่ง เขาทำให้เพชรที่เป็นเครื่องประดับที่ดูเยือกเย็นและเป็นผู้ใหญ่กลายเป็นอะไรที่ร้อนแรงขึ้นมาได้...”

“แสดงว่าคุณค่อนข้างเทคะแนนให้คนนี้”

“ยังหรอกครับ ผมยังไม่ได้ตัดสินใจอะไรทั้งนั้น อันที่จริงผมอยากได้นางแบบที่ดูเป็นชาวเอเชียแท้ ๆ มากกว่า ไม่ค่อยอยากได้นางแบบเลือดผสม”

เลอองตอบทั้งที่สายตาคมปลาบยังคงจับจ้องนางแบบลูกครึ่งอย่างเมลิสา หญิงสาวกำลังรอคิวถ่าย และไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเป็นเป้าสายตาของใคร ต่อให้รู้ก็คงไม่ทำให้เธอประหม่าเพราะเธอคงชินแล้วกับการเป็นจุดสนใจของทุกคนอยู่เสมอ ยิ่งตอนนี้ เมลิสาอยู่ในชุดเกาะอกสีแดงสดสลับสีดำ โชว์เนินอกที่ถูกดันด้วยเทคนิคเฉพาะของช่างเสริมสวยและสไตล์ลิสต์ ทำให้รูปร่างผอมบางอย่างนางแบบของเมลิสาดูอวบขึ้น สร้อยเพชรเส้นโตที่ถูกออกแบบมาอย่างเก๋ไก๋วางอยู่บนลำคอขาวเนียนของหญิงสาว ทุกอย่างช่างดูงดงามเหมาะสมกันไปหมด

ไม่มีใครรู้ว่าเลอองกำลังคิดอะไร แต่โรเบิร์ตที่ทำงานใกล้ชิดกันมานานพอจะเดาใจชายหนุ่มได้ และนั่นก็ทำให้ชายวัยหกสิบไม่ค่อยสบายใจนัก อยากเตือนในฐานะคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนว่าเมื่อใดที่เรื่องงานกับเรื่องบนเตียงมาซ้อนทับกัน มันจะจบไม่ค่อยสวย

แต่สุดท้ายผู้ช่วยสูงวัยก็ได้แต่นิ่งเงียบเพราะต้องเคารพการตัดสินใจของเลอองที่มีสถานะเป็นเจ้านายโดยชอบธรรม