9

วันสุดท้ายของแฟชั่นวีคที่จัดขึ้นในประเทศไทย นางแบบชั้นนำหลายสิบชีวิตมารวมกันอยู่ที่เวทีนี้เช่นเดียวกับดีไซน์เนอร์นับสิบคนที่ต่างก็มีชื่อเสียงและมีผลงานเป็นที่ยอมรับในระดับสากล...

เมื่อต้องเริ่มนาทีทำงาน เมลิสาก็จะวางทุกเรื่องราวเอาไว้ได้ก่อนเสมอ... ครั้งนี้ก็เช่นกัน เสร็จจากงานเดินแบบสามวันนี้เธอตั้งใจจะหลบไปพักผ่อนต่างประเทศสักสัปดาห์หรือสองสัปดาห์ ขึ้นอยู่กับว่าผู้จัดการส่วนตัวของเธอจะจัดการคิวงานให้ลงตัวได้หรือยัง...

ผู้ช่วยผู้กำกับเวทีร้องเรียกนางแบบคิวต่อไป เมลิสาเดินออกไปทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเฉิดฉายสมกับที่เป็นนางแบบค่าตัวราคาแพง แน่นอนว่าชุดฟินาเล่ของวันนี้ก็เป็นเธอที่เป็นคนสวมใส่... เมลิสาเปลี่ยนชุดและออกไปเดินโชว์เสื้อผ้าอยู่อีกหลายชุดจนกระทั่งถึงชุดสุดท้าย เสียงปรบมือกึกก้องให้กับดีไซน์เนอร์คนเก่งโดยมีเมลิสาที่สวมใส่ชุดของเขายืนโพสท่าอยู่ชิดใกล้...แสงไฟแฟลชวูบวาบไปหมด...

เมลิสามองไปรอบๆ ด้วยแววตาเยือกเย็นแล้วก็ประสานสายตาเข้ากับเขา...

เลออง...!

เขานั่งอยู่แถวหน้าของวีไอพี พยักหน้าทักทายเธอเล็กน้อย เมลิสาสูดลมหายใจลึก...พยายามตั้งสติให้อยู่กับงาน รอจนเดินกลับเข้าหลังเวทีไปเธอจึงรีบเปลี่ยนเครื่องแต่งกายและออกมาข้างนอก แต่แทบไม่ต้องมองหาเขาเพราะเลอองมารอท่าอยู่หน้าห้องแต่งตัวแล้ว...

"คุณดูดีมากนะครับตอนอยู่บนเวทีนั่น การเดินของคุณทำให้เสื้อผ้าดูดีขึ้นมากทีเดียว"

"มันเป็นหน้าที่ของนางแบบค่ะ..."

เมลิสาตอบ แววตายังตื่นที่ได้พบเขาโดยไม่คิดฝัน

"เสร็จจากงานนี้แล้ว คุณคงจะเหนื่อยมาก..."

"ก็...ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ มันเป็นงานของเม เมชินแล้ว...ว่าแต่คุณเลอองมาดูแฟชั่นโดยเฉพาะเลยหรือคะ สองวันแรกเมไม่เห็นคุณเลย"

"ผมเพิ่งหาเวลาว่างได้น่ะครับ วันนี้เป็นวันสุดท้าย คิดว่ายังไงก็ต้องหาเวลามาให้ได้..."

เลอองตอบ เมลิสาอยากถามว่าทำไม...แต่ไม่กล้าพอ แต่เลอองก็อ่านใจเธอออกตามเคย

"ผมมาเพราะอยากจะมาเชิญคุณเมลิสาด้วยตัวเอง..."

"เชิญเม...?"

"ใช่ครับ ผมกำลังจะไปทำธุระที่บูดาเปสต์สองสามวัน ไม่ว่าคุณเมพอมีเวลาว่างไปเที่ยวกับผมหรือเปล่า..."

เมลิสาแทบจะกลั้นเสียงกรี๊ดไว้ไม่ทัน...

"ไม่ปฏิเสธก็เป็นอันว่าตกลงนะครับ"

"ตกลงค่ะ ตกลง"

* * * * *

เลอองสั่งจองห้องที่วิวดีที่สุดเท่าที่โรงแรมห้าดาวแห่งนี้จะจัดสรรให้ได้ และเขาก็สมใจเมื่อได้ห้องที่หันหน้าเข้าสู่ชายหาดขาวสะอาด กว้าง สะดวกสบายและเป็นส่วนตัว

เป็นส่วนตัว...คือสิ่งที่เขาและเธอต้องการที่สุดยามนี้

“คุณสวยจนผมตะลึงรู้ไหม...เมลิสา”

เลอองเอ่ยขึ้นพลางชูแก้วไวน์ขึ้นเล็กน้อยให้เธอ หลังดินเนอร์ที่แสนโรแมนติกในห้องส่วนตัว เขาพาเธอมานั่งชมวิวทะเลอยู่บนระเบียง เมลิสาอิงแอบแนบชิดอยู่กับร่างสูงใหญ่ของเขาที่เอนหลังในท่าผ่อนคลาย...

การเดินทางมาด้วยกันตามลำพังในครั้งนี้ เพียงแค่สบตาทั้งคู่ก็รู้ว่าต้องการอะไร ความเป็นพิธีรีตองระหว่างลูกค้ากับนางแบบถูกโยนทิ้งไปเหลือเพียงหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่ต่างก็ดึงดูดในกันและกันอย่างถึงที่สุด

 “แต่ก็คงสวยสู้หลายคนที่คุณเคยรู้จักไม่ได้”

“ผมไม่เคยคิดเปรียบเทียบใครกับใคร แต่ถ้าต้องให้เลือกจริงๆ คุณก็รู้ว่าผมเลือกคุณ...”

เลอองยกแขนโอบเธอไว้ มือลูบไล้หัวไหล่เปลือยที่นวลเนียน เมลิสาเบียดตัวใกล้เข้าไปอีก รู้สึกว่าอุณหภูมิในร่างกายกำลังระอุทั้งที่อากาศก็เย็นสบาย...

“คุณเลือกเมแค่ในเรื่องงานเท่านั้นเองแหละค่ะ”

“เรื่องส่วนตัวผมก็เลือกคุณ ตอนนี้ผมมีคุณคนเดียว”

เมลิสารู้ว่าเลอองไม่ได้โกหก และทั้งคู่ก็คุยกันแล้วว่าความสัมพันธ์ครั้งนี้ต่างจะให้อิสระต่อกัน จะไม่มีการเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ

เมลิสาแทบไม่ได้ฟังที่เขาพูด เธอมัวแต่จ้องตาเขาและเผลอยกมือขึ้นลูบไล้ปลายคางสาก วินาทีถัดมาเธอก็โผเข้าหาเขา โน้มท้ายทอยเขาลงมารับจูบของเธออย่างหิวกระหาย ราวกับชายหนุ่มรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ เขารีบวางแก้วไวน์ลงอย่างไม่แยแสว่ามันจะหกหรือตกแตกและตวัดรัดร่างผอมบางของเธอให้แนบชิดสนิทกับเรือนร่างกำยำ

“คุณเลออง ช่างพรุ่งนี้เถอะค่ะ วันนี้เมมีคุณอยู่ด้วยก็พอแล้ว”

เมลิสากระซิบเสียงสั่นพร่า เลอองหัวเราะในลำคออย่างพึงใจ ก่อนจะผลักดันร่างของหญิงสาวตรงไปที่โซฟาตัวยาวกลางห้องโดยที่ลิ้นและฝ่ามือไม่หยุดพันตูกันแม้แต่น้อย

เมลิสาครางอย่างคนที่อัดอั้นมานานเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวสอดเข้าใต้ชายกระโปรงที่บัดนี้ถูกดึงร่นมาสูงถึงหน้าขา มือร้อนตรงเข้าสำรวจดินแดนเร้นลับที่ปกปิดไว้เพียงชั้นในลูกไม้เบาบาง เมื่อแผ่นหลังกึ่งเปลือยสัมผัสกับความเย็นของโซฟา เมลิสาโน้มร่างชายหนุ่มให้ตามติดลงมาและสองขาเรียวยาวก็ยกตระหวัดเกี่ยวรัดเอวเขาไว้อย่างรู้งาน...

“เดี๋ยวนี้เลยได้ไหมคะ”

เมลิสาขอร้องแกมสั่ง เสียงกระท่อนกระแท่นด้วยแรงปรารถนา

“ใจร้อนจังเลยคนสวย”

“ได้โปรด เดี๋ยวนี้”

เธอแอ่นสะโพกหาเขาอย่างร้อนแรง เธอฝันถึงชายคนนี้มาหลายคืนหลายสัปดาห์ติดต่อกันจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน และนาทีนี้สิ่งแรกที่เธอต้องการคือให้เขาเติมเต็มเธอโดยเร็วเพื่อลบพิษปรารถนาที่แผดเผาเธออยู่

“ก็ได้ ถ้าคุณต้องการอย่างนั้นผมจะตามใจ”

เลอองกระซิบบอกเสียงแหบพร่าพอกัน เขาสอดมือลงไปปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงของตัวเอง เลื่อนมันลงต่ำเพียงเล็กน้อยเพื่อปลดปล่อยกล้ามเนื้อที่กำลังพองใหญ่ดุดัน นิ้วเรียวยาวสำรวจร่างกายของหญิงสาวและพบมันพร้อมอยู่แล้วสำหรับเขา

เมลิสากรีดร้องเสียงยาวเมื่อความกำยำร้อนผ่าวของเขาสอดลึกเข้าสู่กายเธอ แต่เธอยังไม่พอใจ แอ่นกายบดเบียดร่างแกร่งนั้นอย่างเรียกร้อง ชายหนุ่มเริ่มขยับกายสอดรับและรุกอย่างเนิบช้าในตอนแรกและทวีความรุนแรงมากขึ้นตามความต้องการของหญิงสาว เมลิสาจิกเล็บยาวลงบนสะโพกแข็งแรงของเขาราวกับไม่หนำใจกับแรงจังหวะที่เขาถาโถมเข้าใส่ แต่มีหรือที่ชายหนุ่มชำนาญรักอย่างเลอองจะยอมเสียเชิง เขาเพิ่มความหนักหน่วงและถี่กระชั้นจนนางแบบสาวหัวสั่นหัวคลอนและร่ำร้องแต่ชื่อของเขาออกมาด้วยน้ำเสียงขาดห้วงราวสัตว์ป่าที่เจ็บปวดกำลังร้องขอความเมตตาให้พรานหนุ่มปลดปล่อยออกจากความทรมานอันนี้

พรานหนุ่มรู้แล้วว่ามันใกล้ถึงเวลาเมื่อกวางป่าแสนสวยเริ่มนัยน์ตาพร่าพรายและพร่ำเรียกชื่อของเขาสลับเสียงแห่งความกระสันรัญจวนที่ระงับไว้อีกไม่ได้ เขากัดฟัน คำรามห้าวอยู่ในอก มือยึดสะโพกบอบบางนั้นไว้เพื่อเพิ่มแรงกระชั้นเข้าใส่อีกในระลอกสุดท้าย

จนกระทั่งเมลิสาหวีดร้องออกมาอย่างสุดกลั้น พร้อมกับหยาดหยดแห่งความใคร่ของทั้งสองทะลักล้นเปรอะเปื้อน สนามรบบนโซฟาที่ร้อนฉ่าเป็นไฟจึงคลี่คลายลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจที่แสนเหนื่อยอ่อน

 “อีกครั้งได้ไหมคะ”

เมลิสาอ้อนวอนอย่างลืมอาย เลอองเลิกคิ้ว และเมื่อเห็นสายตาฉ่ำปรือราวกับคนเป็นไข้ที่กำลังจะตายเพราะถูกไฟฟรารถนาแผดเผา เขาก็รู้ทันทีว่าค่ำคืนนี้ยังอีกยาวนาน...