8

ข่าวการเซ็นสัญญาของเมลิสากับแกรนด์ไดมอนด์เป็นข่าวใหญ่ทั้งหนังสือพิมพ์บันเทิงและธุรกิจ โดยเฉพาะเมื่อมีชื่อของนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอย่างมิสเตอร์วีแลลเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย คนที่ดีใจที่สุดนอกจากเมลิสาเองก็ไม่พ้นมาลินีและศักดารัณผู้จัดการส่วนตัวที่จะได้ส่วนแบ่งมหาศาลจากการรับงานครั้งนี้

แต่เมลิสาไม่ได้ใส่ใจตัวเลขเลย ใครจะรู้ว่าเธออาจจะยอมรับทำงานนี้แบบไม่คิดค่าตัวด้วยซ้ำ ขอเพียงแต่...ใบหน้าหล่อเหลาของเลอองผุดวาบขึ้นมา เมลิสาไม่กล้าจินตนาการต่อ แต่พยายามมุ่งมั่นรวบรวมสมาธิต่อไประหว่างถ่ายแบบ

“คุณแม่คิดเหมือนพี่คุณดาหรือเปล่าคะ ว่าหมู่นี้ราศีคุณน้องเมนี่เจิดจรัสมาก และดูเปล่งประกายระยิบระยับอย่างไรชอบกล”

“ก็แน่สิจ๊ะดาด้า ถ้าไม่เด่นไม่เริ่ด แล้วน้องเมของเราจะได้งานนี้หรือ”

มาลินีเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ หล่อนมัวแต่ดีใจกับตัวเลขและเงื่อนไขในสัญญาจนลืมที่จะสังเกตว่าลูกสาวเปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง ศักดารัณเท่านั้นที่ตาไวดูออกว่ามีอะไรแปลก ๆ แต่เขาก็บอกไม่ถูกว่าเธอเปลี่ยนไปอย่างไร

“เยี่ยม สวยมากครับ สวยมาก”

ช่างภาพอันดับหนึ่งของเมืองไทยกล่าวชมไม่ขาดปากเมื่อยามที่เมลิสาโพสต์ท่าหน้ากล้อง เขาเคยถ่ายภาพให้เมลิสามาก่อนแล้วแต่เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้หญิงสาวดูสวยและมีเสน่ห์มากขึ้น ราวกับว่ากำลังมีความรัก

มีเพียงเมลิสาเท่านั้นที่รู้ว่ามันไม่ใช่ความรัก แต่มันเป็นความทรมานจากความคะนึงหา เพราะตั้งแต่ได้ดินเนอร์วันนั้นเธอก็ยังไม่มีโอกาสได้พบกับเขาอย่างเป็นส่วนตัวอีกเลย 

นางแบบสาวคิดว่าตัวเองได้ตกหลุมรักเลอองไปเรียบร้อยแล้ว ตกบ่วงเสน่ห์ของเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น และไม่ว่าเขาจะเป็นเทพบุตรหรือซาตานเธอก็รอให้เขามาอุ้มเธอไปให้พ้นจากความโหยหาที่ทรมานเธออยู่

หลังงานถ่ายแบบของแกรนด์ไดมอนด์เสร็จสิ้นลง รอเพียงเปิดตัวโฆษณาสู่สาธารณะอย่างเป็นทางการ เมลิสา พอร์ตแมน ก็รู้สึกเหมือนคนกำลังอกหัก เพราะไม่มีวี่แววว่ามิสเตอร์เดอ วีแลล จะติดต่อกลับมาอีก

และเธอก็ไม่กล้าหรือบ้ามากพอจะเป็นฝ่ายติดต่อกลับไปหาเขา...

"พี่ด้า งานเดินแบบแฟชั่นวีคที่จะถึง พี่ด้าช่วยแคนเซิลให้หน่อยได้ไหม"

เมลิสาบอกอย่างหมดอาลัยตายอยากเมื่อเสร็จสิ้นงานถ่ายแบบอีกชิ้นหนึ่งในเย็นวันนั้น

"อุ๊ย...ทำไมล่ะคะ เกิดอะไรขึ้นคะน้องเม"

"เม...รู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะ แทบไม่ได้พักผ่อนเลยพี่ด้าก็รู้"

เมลิสาหาข้ออ้าง ศักดารัณเขม้นมองอย่างสงสัย

"ไปหาหมอดีไหมคะ เผื่อจะได้วิตามงวิตามินมากิน"

"เมมีวิตามินของเมอยู่แล้วล่ะค่ะ...แต่เม...ไม่มีอารมณ์จะเดินแบบ อย่าถามนะคะว่าเพราะอะไร เอาเป็นว่าเมไม่มีอารมณ์ก็แล้วกัน"

ศักดารัณส่ายหน้า

"น้องเมของพี่ไม่เคยเป็นแบบนี้นี่คะ เมเป็นมืออาชีพมาก ๆ ไม่เคยงอแงหรือเกเรอะไรสักครั้งเลยนะ นั่นคือเหตุผลที่ทำให้น้องเมยังเป็นนางแบบเบอร์ต้น ๆ ของเอเชียไงคะลูก เพราะอย่างนั้น ถ้าหนูยังไม่เป็นอะไรมากก็ต้องบังคับกายและใจกลับไปเดินบนเวทีให้ได้ ถ้าจะไม่สบายจริง ๆ ก็ให้มันล้มไปกลางรันเวย์นั่นล่ะ คนเขาจะได้รู้ว่าเราไม่ไหวจริง ๆ ไม่ใช่แค่ป่วยการเมือง"

นางแบบสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างอึดอัด สีหน้าฮึดฮัดเล็กน้อยแต่ก็ไม่เถียงเพราะรู้ว่าผู้จัดการส่วนตัวพูดถูกทุกอย่าง

เมื่อเห็นเธอไม่โต้มาว่ากระไร ศักดารัณจึงเอ่ยต่ออย่างอ่อนโยนและใจเย็น

"เชื่อพี่ด้าเถอะนะคะ ไม่ว่าหนูจะกำลังเบื่อเซ็งเรื่องอะไรอยู่ก็ตามที แต่หนูต้องไม่ลืมว่าเมลิสา พอร์ตแมน นางเอกสุดฮอตแห่งศตวรรษนี้ไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง...แค่สามวันเองค่ะ ทน ๆ เอาหน่อยนะ แป๊บ  ๆ งานก็เสร็จแล้ว"

"ก็ได้ค่ะ เมไม่เบี้ยวแล้วก็ได้..."

นางแบบสาวกลั้นใจตอบ

"ดีมากเลยค่ะ ว่าแต่...มีอะไรจะบ่นหรือระบายกับพี่มั้ยคะ เรื่องอะไรกันน้า...ที่ทำให้เมลิสาผู้สง่างามของพี่เกิดมีอาการแบบนี้ได้..."

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่ด้า...ก็แค่อยากพักผ่อนบ้างเท่านั้น คงเพราะทำแต่งานมากเกินไป"

"ถ้าอย่างนั้นเสร็จจากงานแฟชั่นวีค หนูเมก็ไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้างสิคะ คราวก่อนบ่นว่าอยากไปเที่ยวมัลดีฟส์ไม่ใช่หรือ..."

ศักดารัณเสนอไอเดีย

"ก็ดีค่ะ ไว้เมจะคิดอีกทีก็แล้วกัน"

เมลิสาตอบอย่างขอไปที...

ลลิลกำลังจัดเรียงเสื้อผ้าข้าวของส่วนตัวของเมลิสาเข้าตู้ ตอนที่ศักดารัณเดินขึ้นมาหาที่ห้องเก็บเสื้อผ้าส่วนตัวของนางแบบสาว

"ลิล หมู่นี้น้องเมมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ทะเลาะอะไรกับคุณแม่หรือเปล่า"

ลลิลสีหน้าแปลกใจ

"ไม่นะคะพี่ด้า คุณเมกับคุณมาลินี อาจจะคิดเห็นไม่ตรงกันบ้างก็จริง แต่ก็ไม่เคยทะเลาะกันหรอกค่ะ"

"นั่นสินะ คุณมาลินีน่ะทูนหัวทูนเกล้าลูกสาวตัวเองออกจะตายไป"

ศักดารัณพึมพากับตัวเอง

"แล้วเรื่องอื่น ๆ ก็ไม่มีเหรอ ที่พี่ถามไม่ใช่อะไรหรอก แต่จู่ ๆ ยัยเมบ่นว่าขี้เกียจไปทำงาน อยากจะให้พี่แคนเซิล ลิลก็รู้นี่ใช่ไหมว่าเมลิสาของเราไม่ใช่คนแบบนั้น"

ลลิลคิดตามแล้วก็พยายามนึกว่าช่วงนี้มีอะไรผิดปกติไปหรือเปล่านะ

"ที่จริงช่วงนี้ คุณเมไม่ค่อยให้ลิลไปไหนมาไหนด้วย บางวันก็ไล่ให้ลิลไปพัก บอกว่าอยากอยู่คนเดียว แบบนี้เรียกว่าแปลกพอไหมคะพี่ด้า"

หญิงสาวถาม ที่จริงต่อให้ศักดารัณไม่บอก เธอก็ย่อมรู้ว่าเป็นพฤติกรรมเล็ก ๆ ของเมลิสาที่เปลี่ยนไปเพราะปกตินางแบบสาวจะชอบให้ลลิลอยู่ใกล้ ๆ เพื่อคอยรับใช้ให้ทำนู่นนี่ตามที่เธอสั่ง...

ก็อย่างที่นางแบบสาวเคยบอกนั่นล่ะว่า ใครก็ไม่คล่องแคล่วรู้ใจเท่ากับคนที่โตมาด้วยกันอย่างลลิล เพียงแต่ว่าเมลิสาไม่ได้มองลลิลเป็นเพื่อนหรือพี่ แต่มองว่าเป็น 'คนรับใช้' คนหนึ่งของหล่อนก็เท่านั้น

"ลิลว่าพี่ด้าอย่าคิดมากเลยนะคะ คุณเมทำงานเยอะมาก เวลาพักผ่อนแทบจะไม่มี ก็คงจะมีมุมเบื่อ ๆ เป็นธรรมดา ก็เธอน่ะเพิ่งจะอายุแค่นี้เอง ทำได้ขนาดนี้ลิลก็ว่าเก่งแล้วนะคะ"

ลลิลเอ่ยจากใจ ไม่ว่าอย่างไรเมลิสาก็ถือว่าเป็นคนเก่งคนหนึ่ง และแม้จะไม่ได้ให้ความสนิทสนมอะไรกับเธอมาก แต่อย่างน้อยนางแบบสาวก็ไม่เคยพูดจาไม่ดีหรือหาทางเอารัดเอาเปรียบลลิล เหมือนอย่างคุณมาลินี

"อืม พี่คงรับงานให้เมมากเกินไปจริง ๆ คงต้องหาคิวพากันไปพักผ่อนจริง ๆ สักครั้งแล้วล่ะ ไปพักกันหมดนี่ล่ะทั้งเม ทั้งเธอด้วยนะลลิล"

"ขอบคุณนะคะพี่ด้า"

ผู้ช่วยสาวเอ่ยเบา ๆ ด้วยรอยยิ้ม 

"พี่พูดจริงนะลิล เดี๋ยวพี่จะหาโรงแรมดี ๆ ให้เราไปพักตากอากาศกัน เธอเองก็ควรจะได้รับสิ่งพวกนั้นด้วย"

"คุณมาคงไม่ปลื้มเท่าไหร่หรอกค่ะพี่ด้า ลำพังแค่เงินเดือนกับบ้านที่ลิลซุกหัวนอนอยู่ตอนนี้ คุณมาลินีก็อกจะแตกตายอยู่แล้ว..."

หญิงสาวหลุดปากออกไปแล้วก็ตาโต ยกมือปิดปากตัวเอง ศักดารัณหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่

"จุ๊ ๆ ไม่ต้องกลัวไปหรอก พี่เข้าใจ และก็จะไม่เอาไปพูดอะไรกับคุณมาด้วย"

"ขอบคุณนะคะพี่ด้า"

ลลิลรีบยกมือไหว้ผู้จัดการหนุ่มใหญ่ เธอไม่ได้กลัวมาลินีจะก่นด่า ตวาด หรือตะคอก สิ่่งเหล่านั้นเธอปล่อยผ่านได้ เธอแค่กลัวจะโดนไล่ออกจากบ้านหลังเล็กที่กำลังอาศัยอยู่มากกว่าเพราะยังไม่พร้อมจะออกไปในตอนนี้ 

ศักดารัณยกมือตบไหล่ผู้ช่วยสาว ๆ เบา ๆ อย่างให้กำลังใจระคนเวทนา เหตุผลที่เขาเมตตาลลิลพอสมควรไม่เพียงเพราะหญิงสาวขยันขันแข็ง ซื่อสัตย์ แต่เพราะรู้ว่าหล่อนต้องเติบโตมาอย่างไรและแต่ละวันต้องเผชิญกับความกดดันจากคุณมาลินีอย่างไรบ้าง...