ตอนที่ 6 หึงหวง

ตอนที่ 6

หึงหวง

การแสดงของนางเริ่มขึ้น ทุกคนก็กลับมาสนใจที่เวทีต่อ แล้วทุกคนในงานก็ต้องตกอยู่ในภวังค์ เพราะการร่ายรำของนางนั้นสะกดสายตาจนไม่อาจละสายตาไปทางอื่นได้

จนกระทั่งการแสดงจบลง ทุกคนก็ยังคงไม่ได้สติ จนชินอ๋องตบมือ ทุกคนเลยตบมือตาม

จ้าวเยว่ฉินมองพี่สาวด้วยสายตาชื่นชม ก่อนจะหันไปเอ่ยกับรัชทายาทที่นั่งข้างกาย

“พอพี่หญิงร่ายรำแล้วงดงามกว่าเดิมอีกนะเพคะ ไม่แปลกที่ชินอ๋องจะต้องตานางจนถึงขั้นให้ยืมดาบอาญาสิทธิ์ในการร่ายรำเช่นนี้ อุ้ย! ขออภัยเพคะ”

หญิงสาวแสร้งอุทานอย่างลืมตัว ก่อนจะก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดที่พูดอะไรเช่นนั้นออกไป

“อย่าโทษตัวเองเลย ที่ชินอ๋องแสดงออกว่าสนใจพี่สาวเจ้า นั่นก็เพราะเขายังไม่รู้เรื่องระหว่างข้ากับนาง เจ้าพูดเช่นนั้นก็ไม่ผิดหรอก”

แม้รัชทายาทจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจเขากลับร้อนรุ่มไปหมด ไฟแห่งความหึงหวงลุกโชนจนแทบระงับไม่อยู่

หากในงานไม่มีสตรีที่เขาห่วงใยความรู้สึกอย่างจ้าวเยว่ฉินอยู่ด้วย เขาคงแสดงตัวว่าเป็นอะไรกับหญิงสาวไปแล้ว

“ดุดัน แต่ก็งดงามอ้อนช้อยในเวลาเดียวกัน เปิ่นหวางเพิ่งเคยเห็นการรำดาบที่งดงามเช่นนี้เป็นครั้งแรก นี่ถือเป็นรางวัลจากเปิ่นหวาง”

ชินอ๋องยื่นกำไลหยกชิ้นหนึ่งให้นาง เลยทำให้งานเลี้ยงที่เงียบอยู่แล้ว เงียบมากขึ้นกว่าเดิม

“ขอบพระทัยชินอ๋องเพคะ เพียงแต่กำไลหยกชิ้นนี้หม่อมฉันคงรับไว้ไม่ได้เพคะ” นางปฏิเสธ เพราะหากนางรับของมาต้องถูกสตรีสกุลฮ่านหมายหัวจริง ๆ แล้ว

“เปิ่นหวางให้เพราะถูกใจการแสดงของเจ้า หาได้มีเจตนาอื่น หรือคุณหนูจ้าวไม่รับของเพราะเห็นว่าของที่เปิ่นหวางให้นั้นไร้ค่าเกินไป”

พอชินอ๋องพูดเช่นนี้นางจะไม่รับคงไม่ได้ มือบางเอื้อมไปรับของมาอย่างลำบากใจ ก่อนจะคืนดาบเขาไปแล้วรีบกลับมานั่งที่โต๊ะของตัวเอง

รัชทายาทยิ่งได้เห็นภาพตรงหน้า เขาก็เริ่มตระหนักว่าควรลงมือทำอะไรสักอย่าง ไม่เช่นนั้นสตรีที่เป็นของเขาจะตกเป็นของคนอื่นแน่

“อะแฮ่ม! การแสดงของคุณหนูใหญ่จ้าวทุกคนก็ได้เห็นแล้วว่างดงามเพียงใด จากนี้ในเมืองหลวงคงได้ชื่อว่ามีหญิงงามมากความสามารถเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนแล้ว” เหลียงฮูหยินเอ่ย

“จริงอย่างท่านแม่ว่า แต่พอเห็นการรำดาบของคุณหนูใหญ่จ้าวแล้ว ก็อดที่จะนึกถึงการร่ายรำของคุณหนูรองจ้าวไม่ได้ ท่านแม่คิดอย่างข้าหรือไม่เจ้าคะ” คุณหนูเหลียงเอ่ยพร้อมมองไปทางสหายอย่างส่งสัญญาณ

“จริงด้วย การร่ายรำของคุณหนูรองจ้าวนั้นเป็นที่เลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง เช่นนั้นคุณหนูรองจ้าวจะให้เกียรติงานเลี้ยงข้าขึ้นมาแสดงการร่ายรำให้ทุกคนได้ชมได้หรือไม่” เหลียงฮูหยินเออออตามไป เพราะรู้เจตนาบุตรสาว

“ย่อมได้แน่นอนเจ้าค่ะ”

จ้าวเยว่ฉินขึ้นไปบนเวทีการแสดงแทนนาง ดูก็รู้ว่านี่เป็นแผนของคนตระกูลเหลียงที่รวมหัวกับแม่เลี้ยง เพื่อให้ทุกคนเกิดข้อเปรียบเทียบระหว่างนางกับจ้าวเยว่ฉิน

ช่างมีความคิดที่เป็นเลิศทางการกลั่นแกล้งผู้อื่นเสียจริง!

เป็นไปตามคาดทุกคนต่างชื่นชมการแสดงของน้องสาวนางอย่างล้นหลาม โดยไม่มีใครเอ่ยถึงนางอีกเลย ด้วยความเบื่อหน่ายนางเลยปลีกตัวออกไปเดินเล่นในสวนแทน

ตั้งแต่จบการแสดงบนเวที รัชทายาทก็ไม่คุยกับใครอีก ในหัวเอาแต่คิดว่าจะทำอย่างไรให้แต่งสตรีตระกูลจ้าวเข้าตำหนักพร้อมกันได้สองคน กว่าจะรู้ตัวก็ถึงเวลางานเลี้ยงเลิกแล้ว

“รัชทายาทเพคะ ช่วยไปตามหาพี่หญิงเป็นเพื่อหม่อมฉันหน่อยได้หรือไม่ ท่านแม่จะกลับแล้วแต่หม่อมฉันหาพี่หญิงไม่เจอเลยเพคะ” จ้าวเยว่ฉินเอ่ยกับรัชทายาทที่วันนี้เอาแต่นั่งเงียบ

“หื้ม! ได้สิ เราลองไปดูในสวนรอบ ๆ ดีหรือไม่ บางทีนางอาจไปนั่งเล่นแถวนั้น”

พอเห็นใบหน้าเศร้าของหญิงสาว รัชทายาทก็รู้สึกตัวว่าวันนี้เขาได้ละเลยนางไปมาก

แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้เดินออกไป จ้าวซิ่วเหรินก็เดินเข้ามาในงานก่อน แต่รัชทายาทกลับเห็นว่าด้านหลังหญิงสาวมีชินอ๋องเดินตามมาด้วย ความหึงหวงที่เก็บไว้คราแรกระเบิดออกมาทันที

เขาตรงไปคว้าแขนหญิงสาวแล้วลากออกจากงานเลี้ยง จ้าวเยว่ฉินตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เพราะไม่เข้าใจว่าเหตุใดอยู่ ๆ รัชทายาทจึงได้โกรธขึ้นมาเช่นนั้น ดีที่ในงานมีคนไม่มากแล้ว

“รัชทายาทปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ!”

นางสะบัดมือตัวเองให้หลุดจากการพันธนาการของเขา พอดีกับที่จ้าวเยว่ฉินวิ่งตามมา นางเลยรีบใช้หญิงสาวเป็นเกาะกำบัง

“เจ้าไปทำอะไรกับชินอ๋อง! เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้าเดินออกมาจากสวนกับเขา!!” รัชทายาทตะคอกถามนางเสียงดังอย่างไม่เกรงกลัวว่าใครจะมาได้ยิน

“รัชทายาทพระทัยเย็นก่อนนะเพคะ ลองถามพี่หญิงให้ชัดเจนก่อนดีหรือไม่” จ้าวเยว่ฉินเองก็รีบเอาตัวขวางรัชทายาทไว้

“น้องเยว่ฉินช่วยพี่ด้วย พี่สาวเบื่อเพราะไม่มีสหายให้คุยด้วยเลยไปนั่งเล่นริมสระบัว พอคิดว่าใกล้เวลาที่งานเลี้ยงเลิกแล้วเลยกลับเข้ามา เรื่องที่รัชทายาทพูดมานั้นพี่สาวไม่รู้เรื่องเลยสักนิด”

นางแสร้งเอ่ยเสียงสั่นอย่างหวาดกลัว มือที่จับชายเสื้อน้องสาวก็สั่นไปด้วยจนจ้าวเยว่ฉินเชื่อจริง ๆ

“รัชทายาทกำลังทำให้พี่หญิงของข้ากลัวแล้วนะเพคะ แล้วเรื่องที่ชินอ๋องเดินตามพี่หญิงมานั้นอาจเป็นเพราะเขาไปพักที่เรือนรับรองมาก็ได้ ทางนั้นก็สามารถไปเรือนรับรองและไปห้องน้ำได้ด้วยนี่เพคะ”

พอได้ฟังที่หญิงสาวเอ่ย รัชทายาทก็เริ่มมีสติขึ้นมา ก่อนจะมองสตรีทั้งสองด้วยสายตารู้สึกผิด

“เพราะช่วงนี้เปิ่นไท่จื่อมีเรื่องให้คิดหลายเรื่อง เลยอารมณ์แปรปรวนง่าย อย่างไรขออภัยคุณหนูจ้าวทั้งสองด้วย วันนี้เปิ่นไท่จื่อขอตัวก่อนดีกว่า”

รัชทายาทรู้สึกว่าตัวเองควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนทุกวัน เลยคิดจะออกจากคนหมู่มากก่อน เพื่อระงับสติอารมณ์ของตัวเอง

“ทูลลาเพคะ”

นางกับจ้าวเยว่ฉินเอ่ยลาชายหนุ่ม ก่อนจะพากันไปรอที่รถม้าเพื่อกลับจวน

“พี่หญิงไม่เป็นอะไรนะเพคะ คงเป็นอย่างที่รัชทายาทพูด ช่วงนี้เขาเร่งทำผลงานเพื่อขอสมรสพระราชทานกับพี่หญิง พี่หญิงก็อย่าถือสารัชทายาทเลยนะเจ้าคะ”

จ้าวเยว่ฉินเอ่ยกับนางเมื่อนั่งรอมารดาในรถม้า ทำเอานางมองหญิงสาวด้วยสายตาอ่านยาก นี่คงเป็นความใสซื่อของนางเอกสินะ ถึงว่าพอเจอฤทธิ์นางร้ายเข้าไปรัชทายาทจึงปกป้องสุดตัวเช่นนั้น

“พี่เพียงตกใจเท่านั้น แต่เรื่องที่เจ้าพูดมานั้นไม่ถูกต้องนัก ผู้คนต่างก็รู้ว่าเจ้าคือคนรักของรัชทายาท....”

“ไม่เจ้าค่ะ!! พี่หญิงอย่าพูดเช่นนั้นเด็ดขาด ที่รัชทายาทเอาใจใส่ข้าเป็นเพราะเขาเอ็นดูข้าเหมือนน้องสาวเท่านั้น ข้ารู้ดีว่าคนที่เขารักคือท่าน คนอื่นจะพูดอย่างไรพี่หญิงอย่าได้ใส่ใจเด็ดขาดนะเจ้าคะ”

จ้าวเยว่ฉินรีบเอ่ยทั้งที่นางยังพูดไม่จบ คำพูดและการกระทำตรงหน้าทำให้คำหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวนาง นี่มันดอกบัวขาวชัด ๆ

“คุยอะไรกันอยู่หรือ วันนี้คุณหนูใหญ่ทำได้ดีมากเลยนะเจ้าคะ เท่านี้ทุกคนในเมืองหลวงก็จดจำท่านได้แล้ว” ฮูหยินใหญ่ที่เดินขึ้นรถม้ามาเอ่ยกับนาง พร้อมกับรถม้าที่เคลื่อนออกไปเพื่อตรงหลับจวน

“การรำดาบของพี่หญิงงดงามมาก เป็นข้าคงทำไม่ได้เช่นท่านแน่ หากมีโอกาสพี่หญิงสอนข้าบ้างได้หรือไม่เจ้าคะ” จ้าวเยว่ฉินเอ่ยอย่างสดใส

“เจ้าจะรบกวนเวลาพี่หญิงเจ้าทำไม หากอยากเรียนแม่จะจ้างอาจารย์มาสอน แล้วเจ้าค่อยไปขอคำแนะนำจากพี่หญิงเจ้าเพิ่มเติมเอาภายหลัง”

“เอาเช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ ข้าขอรบกวนพี่หญิงล่วงหน้าเลยนะเจ้าคะ” จ้าวเยว่ฉินกอดแขนนางอย่างสนิทสนม

“จริงสิ เมื่อครู่ในงานเลี้ยงท่านป้าฟางของเจ้าบอกว่าพรุ่งนี้จะมาเยี่ยมที่จวน อย่างไรเจ้าทั้งสองก็เตรียมตัวด้วย พี่ชายที่ไปศึกษาอยู่เมืองทางใต้ก็จะมาด้วยนะ”

ฮูหยินใหญ่เอ่ยพลางมองมาที่นางแล้วยิ้มแปลก ๆ แต่นางนึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าเคยมีเหตุการณ์ญาติทางฮูหยินใหญ่มาเยี่ยมด้วย

ดูแล้วคนพวกนั้นคงไม่ได้มีเจตนาที่ดีนัก แต่จะมาไม้ไหนนางก็ไม่ยอมให้พวกเขามารังแกได้ง่าย ๆ แน่

ขอเวลานางพิสูจน์บางอย่างสักพักเถอะ เมื่อแน่ใจนางจะไม่ละเว้นคนที่คิดทำลายชีวิตอันสงบสุขนางแม้แต่คนเดียว