ตอนที่ 5 หมาหวงก้าง

ตอนที่ 5

หมาหวงก้าง

“ยะ อย่าทำร้ายข้าเลยนะเจ้าคะ!! ให้ข้าคุกเข่าให้คุณหนูก็ได้ ขะ ข้า ข้าไม่เคยคิดจะยุ่งกับรัชทายาทเลย เมื่อวานข้าก็บอกเขาไปชัดเจนแล้ว ข้ารู้ดีว่าน้องรองกับรัชทายาทมีความสัมพันธ์กันอย่างไร ในเมื่อพวกท่านยังรู้ แล้วเหตุใดข้าที่เป็นพี่สาวนางจะไม่รู้ล่ะ”

นางเอ่ยเสียงสั่น พร้อมกับคุกเข่าขอร้องสตรีที่เข้ามาหาเรื่อง จนหญิงสาวรีบถอยหลังไปหลายก้าว เพราะไม่คิดว่านางจะทำเช่นนี้

“เจ้าทำอะไร! ข้าเพียงเข้ามาถามความจริงกับเจ้าเท่านั้น อย่ามาทำเป็นสำออยหน่อยเลย! เมื่อวานคนรู้เห็นทั่วตลาด ว่าเจ้าพยายามแทรกกลางความรักของเยว่ฉินกับรัชทายาทน่ะ!!!!”

คุณหนูผู้นั้นยังพูดต่ออย่างไม่อายใคร หากนางจำไม่ผิดสตรีผู้นี้ ในอนาคตถูกไทเฮาวางตัวไว้ให้เป็นพระชายาชินอ๋อง หญิงสาวอาจรู้แล้ว เลยวางท่าหยิ่งผยองเช่นนี้

“คุณหนูเห็นกับตาหรือ ว่าข้าพยายามขัดขวางความรักของน้องสาว หรือเพียงท่านได้ยินได้ฟังมาจากคนอื่น แล้วเอามาตำหนิข้าเป็นเรื่องเป็นราวเช่นนี้” นางเอ่ยถามอย่างใสซื่อ จนหญิงสาวตรงหน้าชะงักไป

“ขะ ข้า คนเขาก็เห็นก็พูดกับทั่ว เจ้ายังจะแก้ต่างอะไรอีก!”

“ข้าว่าคุณหนูควรกลับไปท่องตำรากุลสตรีเพื่อทบทวนความจำหน่อยก็ดีนะเจ้าคะ ข้าจำได้ว่ามีข้อหนึ่งบอกไว้ ว่าสตรีไม่ควรวิจารณ์ผู้อื่นหากเรื่องนั้นยังไม่กระจ่างว่าเป็นความจริงหรือไม่”

“นี่เจ้า!!!!!!” พอถูกวิจารณ์ซึ่งหน้าเช่นนี้ ฮ่านอิงอี้ก็ถึงกับพูดไม่ออก

“เออ หาไม่แล้วจะกลายเป็นสตรีปากพล่อย ไม่มีบุรุษใดอยากรับเป็นภรรยา อุ้ย! ขออภัยเจ้าค่ะ! ข้าไม่ค่อยรู้ธรรมเนียมเมืองหลวงนัก ปกติที่แดนเหนือหากใครทำไม่ถูกก็จะวิจารณ์ซึ่งหน้า เพื่อให้สตรีผู้นั้นปรับปรุงตัว คุณหนูท่านนี้อย่าถือสาข้าเลยนะเจ้าคะ”

นางแสร้งตกใจเมื่อเห็นสีหน้าคุณหนูที่เข้ามาหาเรื่องตน ตอนนี้มันแดงก่ำเพราะความโกรธที่พุ่งขึ้น

“นังหญิงบ้านนอก! เจ้ากล้าวิจารณ์ข้าที่เป็นบุตรสาวเสนาบดีเช่นนี้ คงไม่รู้สินะว่าข้าทำสิ่งใดได้บ้าง!!” ฮ่านอิงอี้โกรธจนระงับอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ปรี่เข้ามาหมายจะตบสั่งสอนสตรีที่หยามเกียรติตนให้หนำใจ

“มีเรื่องอะไรหรือ ให้เปิ่นหวางร่วมวงด้วยได้หรือไม่”

เสียงบุรุษดังขึ้น ก่อนที่นางจะรู้สึกว่ามีใครบางคนยืนซ้อนด้านหลัง พร้อมกับลมหายใจที่เป่ารดต้นคอ

“คารวะชินอ๋องเพคะ!!” ทุกคนที่เห็นว่าผู้ใดเข้ามาก็รีบทำความเคารพ ก่อนจะเห็นว่ารัชทายาทเดินตามหลังเข้ามาอีกคน

“คารวะรัชทายาทเพคะ”

“ตามสบายเถอะ มีเรื่องอะไรงั้นหรือ เมื่อครู่เปิ่นไท่จื่อเข้ามาช้า เสด็จอาพอจะเล่าให้ฟังบ้างได้หรือไม่” รัชทายาทมองไปยังอาของตนที่ยืนซ้อนหลังจ้าวซิ่วเหรินอยู่

“เปิ่นหวางก็กำลังถามพวกนางอยู่พอดี มีใครพอจะเล่าให้เปิ่นหวางฟังได้หรือไม่” น้ำเสียงนิ่งเรียบนี้ทำเอาเจ้าของงานต้องรีบออกหน้า

“เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันเล็กน้อยเพคะ รัชทายาทกับชินอ๋องเชิญที่โต๊ะเถอะ งานเลี้ยงใกล้เริ่มแล้ว ทุกคนเชิญที่โต๊ะด้วยนะเจ้าคะ”

คุณหนูเหลียงที่ยืนเงียบอยู่ข้างหลังจ้าวเยว่ฉินรีบเอ่ย นางมองสตรีเหล่านั้นด้วยสายตาอ่านยาก เพราะรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ล้วนเป็นเพราะจ้าวเยว่ฉินเล่าเรื่องของนางให้พวกเขาฟัง

ในนิยายนางอาละวาดแล้วรัชทายาทเข้ามาพอดี เขาเลยพาน้องสาวออกจากงาน ส่วนนางก็กลายเป็นที่รังเกียจของคุณหนูในเมืองหลวง เป็นที่นินทาของชาวบ้านไปอีกหลายเดือน

“หากไม่มีอะไรเราก็ไปนั่งที่โต๊ะกันเถอะ” รัชทายาทส่งสายตาให้จ้าวเยว่ฉินเดินไปพร้อมกัน ซึ่งทุกคนก็พร้อมใจกันหลีกทางให้

“หึ! เจ้าดูให้เต็มตาเสีย! คนที่รัชทายาทเลือกคือจ้าวเยว่ฉิน ไม่ใช่เจ้า!!” ฮ่านอิงอี้หันมาเหยียดยิ้มให้นาง แล้วรีบเดินตามชินอ๋องที่ตนหมายปองไป

แม้รัชทายาทจะเดินไปนั่งที่โต๊ะของตนแล้ว แต่สายตาก็มองไปยังสองพี่น้องตระกูลจ้าวบ่อย ๆ สลับกับมองไปยังชินอ๋องที่เป็นอาของตน

ท่าทีของชินอ๋องตอนเขาเดินเข้างานเลี้ยงมานั้น ยังคงทำให้เขาค้างคาใจไม่หาย หรือชินอ๋องจะชอบจ้าวซิ่วเหริน

พอคิดเช่นนี้ความโกรธสายหนึ่งก็พุ่งขึ้นมา ทั้งที่เขากับนางพบเจอผูกสัมพันธ์กันมาก่อน หรือเป็นเพราะนางเคยพบชินอ๋องที่เมืองทางเหนือ นางเลยมาขอตัดสัมพันธ์กับเขา

ยิ่งคิดรัชทายาทหนุ่มก็ยิ่งยอมรับไม่ได้ จนกระทั่งการแสดงตรงหน้าจบลง

“คุณหนูหว่านแสดงได้งดงามนัก แต่ข้าได้ยินว่าคุณหนูใหญ่จ้าวกลับมาเมืองหลวงแล้ว จะเป็นอะไรหรือไม่หากข้าจะให้นางออกมาแสดงความสามารถให้ทุกคนเห็นเสียหน่อย”

เหลียงฮูหยินเอ่ยกับฮูหยินใหญ่จ้าวให้ทุกคนได้ยิน โดยไม่แม้แต่จะมองมาที่นางเลยสักนิด ว่าพร้อมแสดงหรือไม่

“ย่อมได้เจ้าค่ะ แม้คุณหนูใหญ่จะเติบโตที่ต่างเมือง แต่ก็ได้ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวอบรมด้วยตัวเอง เรื่องพวกนี้นางย่อมทำได้ราวกับอยู่ในสายเลือดอยู่แล้ว”

ฮูหยินใหญ่รีบตอบรับอย่างยินดี ในนิยายไม่เคยมีฉากนี้ นางเลยรู้สึกลำบากใจขึ้นมา นางไม่เก่งเรื่องศาสตร์ทั้งสี่ของสตรีนัก เพราะสนใจเรื่องอาวุธและค้าขายมากกว่า

“เช่นนั้นคุณหนูใหญ่จ้าวจะแสดงอะไรให้พวกเราชมหรือ” ทุกสายตามองมาที่นางทันที นางเลยลุกไปกลางเวทีการแสดง

“ข้าไม่ค่อยเก่งศาสตร์ของสตรีนัก ที่พอทำได้ดีก็มีแค่การรำดาบ เพราะท่านย่าชอบดูมากที่สุด แต่ข้ามักใช้ดาบจริงในการแสดง เพราะฉะนั้นคงรบกวนเหลียงฮูหยินหาดาบจริงให้ข้าสักเล่มแล้วเจ้าค่ะ”

นางเอ่ยเช่นนี้เพราะรู้ว่ากว่าคนจะไปเอาดาบมาก็รออย่างน้อยหนึ่งเค่อ[1] ตอนนั้นคุณหนูคนอื่นก็ต้องขึ้นมาแสดงก่อน ส่วนนางก็จะบอกว่าปวดท้องแล้วขอหนีออกจากงานเสีย!

แต่เหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้าง เมื่อชินอ๋องที่นั่งอยู่ลุกขึ้นเดินมายื่นดาบของตัวเองให้นาง

“ดาบของเปิ่นหวางยังไม่ได้ใช้ คุณหนูจ้าวยืมไปทำการแสดงก่อนก็ได้”

ภาพตรงหน้าทำเอาทุกคนตะลึง ดาบประจำตัวชินอ๋องนี้ไม่ใช่ว่าใครจะแตะต้องก็ได้ แต่นี่ชินอ๋องกลับยื่นให้คุณหนูจ้าวด้วยตัวเอง

ไม่ใช่แต่ทุกคนที่ตะลึง นางเองก็ไม่ต่างกัน เมื่อได้สตินางจึงรับดาบนั้นมา แต่ในใจแอบหมายหัวชินอ๋องผู้นี้ไว้แล้ว ท่านทำแผนข้าพังทลาย!!

“ขอบพระทัยชินอ๋องเพคะ” นางกัดฟันยิ้มรับ

“เสด็จอาข้าคิดว่าคงไม่เหมาะนักพะย่ะค่ะ คุณหนูจ้าวเป็นสตรีในห้องหอ แม้นางจะเอ่ยปากว่าเก่งรำดาบ แต่ก็คงเป็นดาบทั่วไป ไม่ใช่ดาบอาญาสิทธิ์เช่นของท่าน ท่านให้นางยืมเช่นนี้ข้าเกรงว่านางจะรำได้ไม่จบเพลงนะพะย่ะค่ะ คุณหนูใหญ่จ้าวรับดาบนี้ไปแทนเถอะ”

รัชทายาทเดินเข้ามาพร้อมยื่นดาบในมือให้นางอีกคน ซึ่งดาบนี้เป็นขององครักษ์เขาเอง

“ขอบพระทัยรัชทายาทเพคะ แต่ดาบที่หม่อมฉันเคยใช้มีน้ำหนักพอ ๆ กับดาบของชินอ๋อง คงไม่รบกวนพระองค์แล้ว” นางยิ้มบางก่อนหันหลังให้ทั้งสองเพื่อเตรียมการแสดง

การปฏิเสธของนางแบบทันทีนี้ ทำให้รัชทายาทรู้สึกหน้าชาเหมือนโดนใครตบ ก่อนจะตัดสินใจได้ว่าหญิงสาวคงโกรธตนเรื่องวันนั้นจริง ๆ ที่ไม่เอาใจใส่นางเท่าที่ควร

“รัชทายาทกลับไปนั่งที่เถอะ หรือจะไปนั่งกับคุณหนูรองจ้าวก็ดีนะ ตอนนี้สีหน้านางดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่” ชินอ๋องเอ่ยพลางพยักหน้าไปทางโต๊ะตระกูลจ้าว พร้อมรอยยิ้มมุมปาก

รัชทายาทเห็นว่าเป็นเช่นที่เสด็จอาพูดจริง ตนเลยเปลี่ยนไปนั่งกับจ้าวเยว่ฉินแทน เพื่อให้นางวางใจว่าอย่างไรเขาก็เลือกนาง

“รัชทายาทไม่ต้องมานั่งกับหม่อมฉันก็ได้เพคะ เดี๋ยวพี่หญิงจะเข้าใจผิดเอาได้” พอเขานั่งลง สตรีข้างกายก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวลทันที

“ไม่ต้องห่วง เจ้าหน้าซีดเพียงนี้นางต้องเข้าใจแน่ว่าข้ามาหาเจ้าเพราะอะไร หากนางไม่เข้าใจจริง ๆ คงได้แต่ปล่อยผ่านเท่านั้น”

เขายกชายเสื้อขึ้นซับเหงื่อที่ผุดบนหน้าผากให้หญิงสาวอย่างใส่ใจ ฮูหยินใหญ่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็แอบอมยิ้มอย่างสุขใจ

ในใจรัชทายาทหนุ่มยังคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าอย่างไรจ้าวซิ่วเหรินก็ไม่คิดทอดทิ้งตนแน่ ที่ทำเป็นหมางเมินเขา เพราะนางโกรธเขาเท่านั้น

[1] 1 เค่อ = 15 นาที