บทที่ 1.10

“แบ่งคนของเราให้คุ้มครองนักสำรวจที่นี่ เดินทางไปอีกครู่ใหญ่จะถึงชายป่า ที่นั่นจะมีลานกว้างขวางเพียงพอที่จะใช้เป็นที่พัก ให้ทุกคนหยุดพักที่นั่นและกางกระโจมรออย่าได้เข้าไปในป่าหากเรายังไม่กลับมา ส่วนนายกับคนของนายไปกับฉัน ฉันจะล่วงหน้าไปดูก่อนว่าประตูนั้นอยู่จุดไหน หากล่าช้าเราจะหามันไม่พบ ไป!”

เขาตวาดทีหนึ่งพร้อมกับกระทุ้งสีข้างม้าของตน เจ้าม้าพ่วงพีสีดำของเขากระโจนออกไปทันทีที่ถูกกระตุ้น ด้านหลังยังมีคนของโอโตกะอีกหลายคน ควบม้าตามไปติดๆ

“นั่นพวกเขาจะไปไหน” แมรี่หนึ่งในนักสำรวจ มองเห็นโอโตกะและคนของเขาควบม้าออกไป จึงอดที่จะเอ่ยถามขึ้นไม่ได้

รสสุคนธ์เองก็สงสัยเช่นกัน เธอมองเห็นตั้งแต่โอโตกะกับคนของเขากำลังปรึกษากันบนหลังม้าด้วยความเคร่งเครียด จนกระทั่งควบม้าออกไป โดยทิ้งคนของเขาให้เข้ามาโอบล้อมนักสำรวจเอาไว้ ทั้งนี้ก็เพื่อเร่งการเดินทางให้เร็วขึ้นอีกนิด

“เราจะเดินทางต่อไปอีกครู่หนึ่ง มิสเตอร์โอโตกะให้คนของเขาแจ้งว่าเขาจะล่วงหน้าไปดูต้นทาง ด้านหน้าจะเป็นชายป่าดงดิบที่รกทึบ ตรงนั้นจะมีลานกว้างเราจะพักแรมที่นั่นก่อนเข้าป่าพรุ่งนี้เช้า”

คริสโตเฟอร์คนจากคณะสำรวจเดินเข้ามาแจ้งกับทีมนักสำรวจด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

“คริสคะเกิดอะไรขึ้นกันแน่” รสสุคนธ์กระซิบถามเพื่อนร่วมทีมเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย

“ดูเหมือนหิมะจะตกหนักมาก เราเดินทางได้ช้า ทางเข้าหมู่บ้านที่จะพาเราไปยังวัดโบราณถูกหิมะทับถม ได้ยินมาว่าสัญลักษณ์ตามเส้นทางที่คุณโอโตกะเคยทำขึ้นหายไป” คริสโตเฟอร์กระซิบตอบกลับมา

รสสุคนธ์เลิกคิ้วหัวใจเต้นแรงขึ้น “เขา...ฉันหมายถึงมิสเตอร์โอโตกะเคยเข้าไปที่นั่นหรือคะ”

“ก็คงเป็นอย่างนั้น ได้ยินมาว่าเขากับพ่อและน้องชายเคยเข้ามา แต่มีเขารอดกลับมาเพียงคนเดียว ไรเดนพวกนั้นฆ่าทีมงานของเขาจนไม่มีเหลือ ไม่รู้ว่าเขาทำยังไงถึงรอดกลับมาได้” คริสโตเฟอร์ทำหน้าหวาดๆ

“คุณได้ยินมาจากไหนคะ” รสสุคนธ์เอ่ยถามด้วยท่าทีตื่นเต้นจนคนเล่าอดไม่ได้

“ผมจ่ายไปมากโขเหมือนกัน แต่ก็รับปากว่าจะไม่บอกใคร นี่ผมเห็นว่าคุณสนใจเรื่องของคนโหดร้ายป่าเถื่อนพวกนั้นนะถึงเล่าให้ฟัง ข่าวลือพวกนั้นไม่ได้พูดเกินเลยไปจริงๆ คนที่เคยเข้าไปในนั้นถูกฆ่าตายจนเกลี้ยง ทั้งยังโดนทรมานสารพัด บางคนถูกตัดหัวแล้วเสียบเอาไว้ที่ประตูทางเข้า พ่อกับน้องชายของก็เป็นหนึ่งในนั้น คนของเขาบอกว่ามีรูปถ่ายด้วยนะ แต่คนที่เข้าไปถ่ายรูปมาน่ะกลายเป็นคนพิการไปแล้วละ ไม่ตายก็เหมือนตาย”

“พิการ”

“ใช่ โดนตัดขาทั้งสองข้างเลย แต่ก็ยังดีกว่าถูกฆ่าตายล่ะนะ”

“ใครกันพวกไรเดนหรือ”

“จะใครซะอีกละ พวกคนเถื่อนพวกนั้นยังบอกด้วยนะว่าอย่าได้กลับเข้าไปอีก นี่...พูดก็พูดเถอะนะไม่รู้ว่ามิสเตอร์โอโตกะกลับเข้ามาครั้งนี้ เขาตั้งใจมาสำรวจหรือว่าตั้งใจกลับมาแก้แค้นกันแน่ เห็นกล่องพวกนั้นไหม นั่นน่ะอาวุธสงครามทั้งนั้นเลยนะ”

คริสโตเฟอร์มีท่าทีแตกตื่นอย่างเห็นได้ชัด รสสุคนธ์เองก็ขมวดคิ้วด้วยความกังวล

เสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนอึกทึกด้านนอก ทำให้รสสุคนธ์สะดุ้งเฮือก เธอกับแมรี่หันมาสบตากัน ก่อนจะวิ่งออกมาจากกระโจม และทันทีที่ได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งสองคนก็ต้องตระหนกจนหัวใจแทบหยุดเต้น

กระโจมหลายหลังที่อยู่ห่างออกไปนั้นล้มระเนระนาด หลายหลังถูกไฟไหม้จนแทบไม่เหลือ กลุ่มนักสำรวจหลายคนแตกตื่นวิ่งสวนกันไปด้วยใบหน้าคลุ้มคลั่ง ตามเนื้อตัวของพวกเขาบางคนมีแผลฉกรรจ์ และร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด

รสสุคนธ์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวด้วยความตระหนก เมื่อมองไปยังอีกฟากของคณะสำรวจ เธอเห็นเงาสีดำที่กำลังเคลื่อนไหวเข้าจู่โจมกลุ่มผู้คุ้มกันคณะสำรวจ เงาของกลุ่มคนชุดดำเหล่านั้นเผยให้เห็นเพียงดวงตา

เสียงตะโกนที่ดังก้อง สอดคล้องกับเสียงกลองที่แว่วมาตามสายลม กลิ่นเลือดที่ถูกละเลงไปทั่วทั้งลานส่งกลิ่นคาวคลุ้งไปทั่ว จนเธอเกิดอาการคลื่นเหียน

“ไรเดน...”

หญิงสาวกระซิบกับตัวเองเสียงแผ่ว จำได้ว่าเพิ่งจะก้าวเข้าไปในกระโจมไม่กี่นาทีเท่านั้น ไหนเลยจะคิดว่าภายในเวลาสั้นๆ ลานกว้างของนักสำรวจที่กำลังครึกครื้น จะกลับกลายเป็นลานแห่งความตาย

ไม่ว่าจะมองไปทางไหน สิ่งที่มองเห็นก็เต็มไปด้วยศพคนตาย ซึ่งตอนนี้นอนกองเรียงรายกันอยู่บนพื้น