บทที่ 1.9

ไม่รู้เหตุใดรสสุคนธ์จึงตอบไปแบบนั้น เธอกวาดสายตามองไปยังคนของโอโตกะแล้วให้รู้สึกหวาดหวั่นชอบกล ไม่รู้ว่าเธอกำลังห่วงคนพวกนี้ว่าจะเอาชีวิตไปทิ้ง หรือห่วงว่าคนเหล่านี้จะทำอันตรายไรเดนเหล่านั้นกันแน่

“ขวัญ เธอว่าในกล่องพวกนั้นคืออะไร” รสสุคนธ์เหลือบมองสัมภาระของโอโตกะพร้อมกับเอ่ยถามเพื่อนรัก

“ยังต้องถามอีกหรือ ฉันว่าต้องเป็นอาวุธอย่างไม่ต้องสงสัย แต่...ต้องขนไปเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่ใช่ว่าไรเดนพวกนั้นมีวิถีคล้ายๆ ซามูไรหรือนินจาอะไรเทือกนั้นหรอกหรือ ได้ยินมาว่าพวกเขามีดาบยาวและธนูเป็นอาวุธนี่ แล้วทำไมต้องขนไปมากมายขนาดนั้น”

ขวัญชีวากระซิบออกมาเสียงสั่นนิดๆ เหมือนเธอจะเหลือบเห็นว่ามีแม้กระทั่งดินระเบิด หากสายตาของเธอไม่มีปัญหา

“ฉันจะร่วมเดินทางไปกับพวกเขา ส่วนเธอก็รอไปพร้อมกับศาสตราจารย์”

“แต่...”

“มีเพื่อนนักสำรวจทั้งผู้ชายผู้หญิงอีกตั้งสิบกว่าคนไปด้วย ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะระวังตัว”

รสสุคนธ์สรุปก่อนจะแบกกระเป๋าเป้ใบใหญ่ของตัวเองขึ้น พร้อมกับเดินเข้าไปสมทบกับนักสำรวจคนอื่นๆ

การกระทำนั้นของหญิงสาว ทำให้โอโตกะเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เนื่องจากเขามั่นใจว่าหลังจากหญิงสาวศึกษาเรื่องของไรเดนมาบ้าง อีกฝ่ายก็น่าจะรู้สึกหวาดกลัว จนไม่กล้าเข้าร่วมการเดินทางครั้งนี้

แต่รสสุคนธ์ ชนานุสรณ์ นักสำรวจชาวต่างชาติผู้นี้ กลับทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย

“การเดินทางครั้งนี้จะใช้เวลาราวๆ หกวัน หรืออาจจะมากกว่านั้นขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ เราจะใช้ม้าเป็นพาหนะ อาจต้องเดินเท้าเป็นบางครั้ง ดังนั้นคนที่คิดว่าทนความลำบากไม่ได้ก็ขอให้ถอนตัวไปเสีย เราจะไม่ทนกับคนที่เป็นตัวถ่วง จะไม่มีการหยุดพัก จนกว่าจะถึงที่พักที่เราตกลงกันเอาไว้”

เสียงจริงจังของโอโตกะดังขึ้นก่อนการเดินทาง เขากวาดสายตาไปทั่ว เพื่อให้ทุกคนรับรู้ว่าสิ่งที่เขาเอ่ยนั้นเขาทำจริง คนที่เป็นตัวถ่วงจะถูกทิ้งเอาไว้เบื้องหลังทันที

ซึ่งนั่นก็ไม่แปลกเพราะในที่ประชุมก็เห็นชอบแล้วว่าคนที่จะเดินทางไปครั้งนี้ จะต้องพร้อมรับกับทุกสถานการณ์ และทุกคนจะต้องเชื่อฟังในสิ่งที่หัวหน้าผู้คุ้มกันอย่างโอโตกะบอกทุกประการ

การเดินทางวันแรกยังคงเป็นไปได้อย่างราบรื่น เนื่องจากสภาพของป่าที่ยังคงไม่รกทึบมากนัก ที่ราบซึ่งม้าสามารถเดินไปอย่างสบาย ทำให้คณะสำรวจเดินทางไปได้ไกลกว่าที่โอโตกะตั้งเป้าหมายเอาไว้

ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้นใบหน้าที่ดูเคร่งเครียดของเขา ก็ไม่ได้ดูผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย

รสสุคนธ์สังเกตเห็นว่ายิ่งเป็นวันที่สองของการเดินทาง ซึ่งคณะสำรวจกำลังเดินทางข้ามเขาลูกแรกที่ค่อนข้างสูงชัน โอโตกะก็ยิ่งดูจะกำชับคนของตนให้ดูแลความเรียบร้อยอย่างเคร่งครัด

เขาไม่ยอมให้คนของตัวเองคนใดบกพร่องต่อหน้าที่เลยแม้แต่น้อย ยิ่งเป็นเรื่องของการเฝ้ายามระวังภัยในตอนกลางคืน เขาก็ยิ่งทำให้รอบคอบรัดกุมจนน่าชื่นชม

กระทั่งล่วงผ่านเข้าวันที่สาม การเดินทางก็เริ่มล่าช้าลงเนื่องจากหิมะที่กำลังโปรยปรายลงมา โอโตกะมีท่าทีเคร่งเครียดขึ้น เนื่องจากเขายังไปไม่ถึงหุบเขาที่ตนตั้งเป้าหมายเอาไว้ เพราะเส้นทางที่เป็นหุบเขาสลับซับซ้อน อีกทั้งหิมะที่เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

เพียงชั่วโมงเดียวเท่านั้นเส้นทางที่เคยมองเห็น กลับถูกหิมะปกคลุม จนแทบมองไม่เห็นถนนเส้นเล็กที่เคยทอดไปตามสันเขา

“ไม่ได้การแน่ๆ ขืนเป็นแบบนี้เราไม่มีทางที่จะรู้ว่าประตูทางเข้าหมู่บ้านอยู่ตรงไหน” โอโตกะครุ่นคิด

“หัวหน้าเราไปไม่ถึงไหนแน่ถ้ายังเดินทางช้าแบบนี้”

คนสนิทของเขาขี่ม้าเข้ามาหาเพื่อปรึกษา โอโตกะเองก็เห็นด้วย เขาหันไปมองเหล่านักสำรวจที่ไม่ชำนาญการเดินทางท่ามกลางหิมะ ก่อนจะมองไปยังคนของตนและทีมงานที่ทำหน้าที่ขนสัมภาระที่จำเป็น