LOGINณ อาณาจักรวิญญาณ
&
ณ อาณาจักรวิญญาณ อาณาจักรวิญญาณเรียกได้ว่าเป็นต้นกำเนิดหลายๆ ดินแดน ทุกดินแดนจะมีคนจากตระกูลใหญ่ ซึ่งคนจากตระกูลใหญ่เหล่านั้นก็คือตระกูลเล็กๆ ที่ออกไปตั้งตัวนอกอาณาจักรวิญญาณ ตระกูลใหญ่ของแต่ละดินแดนเป็นแค่ตระกูลเล็กๆ ในอาณาจักรวิญญาณ! ความยิ่งใหญ่ของอาณาจักรวิญญาณไม่ได้เผยแพร่ออกไปยังแคว้นเล็กๆ ด้านนอก พวกเขาไม่มีสิทธิ์รับรู้ว่ายังมีอาณาจักรที่แสนยิ่งใหญ่อยู่ในใต้หล้า นี่ก็เป็นทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่ดี เรื่องที่ดีคือพวกเขาจะไม่รับรู้ความยิ่งใหญ่ ใช้ชีวิตอันเรียบง่ายที่ไม่ถึงร้อยปีต่อไป สิ้นอายุขัยก็จบสิ้นเท่านั้น และเรื่องที่ไม่ดีคือ พวกเขาไม่ได้รับรู้ว่า ใ
สถานที่เที่ยวที่เถียนฉีแนะนำนั้นเป็นเอกลักษณ์มาก หลังจากทุกคนเก็บของเสร็จก็หน้าชื่นตาบาน ส่วนสีหน้าของหวางจวินหลงนั้นเรียบเฉยจนเกือบจะบูดบึ้ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครสนใจ เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาจะไปเที่ยวอย่างเดียว อีกเดี๋ยวข้าจะพานางไปเที่ยวกันสองต่อสอง ตอนที่ทุกคนเผลอ! นี่คือสิ่งที่หวางจวินหลงคิดอยู่ตลอด เถียนฉีพาทุกคนเดินทางไปยังทิศตะวันออก ที่นั่นไม่เหมือนกับแดนปีศาจอย่างที่ทุกคนรู้จัก ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเต็มไปด้วยหิมะ ต้นไม้รูปร่างงดงามสูงชันถูกหิมะสีขาวเกาะจนกลายเป็นภาพงดงามอันยากจะถอนสายตา “งดงามเหลือเกิน” “มีสถานที่เช่นนี้ด้วยหรือ?”&
“นางรอท่านอยู่ด้านนอก” “เจ้า...” กว่าหลงเซี่ยจะหาเสียงตัวเองเจอก็หลายอึดใจ ผู้อาวุโสทั้งห้ารีบเหาะมาที่ฝั่งทะเลสาบอย่างดีอกดีใจ รีบแนะนำหวางจวินหลงทันที “องค์ราชา นี่ก็คือองค์ไท่จื่อ นาม หวางจวินหลงขอรับ!” สิ้นเสียงของใครสักคน หลงเซี่ยพลันรู้สึกเหมือนระเบิดเกิดขึ้นในหัว ความทรงจำของเขาหยุดอยู่ที่สิบกว่าปีที่แล้ว ตอนนั้นบุตรของเขายังอยู่ในท้องหวางหนิงเหมยอยู่เลย แต่ตอนนี้บุตรชายของเขาโตแล้ว! “หวางจวินหลง ชื่อดี!” หลงเซี่ยรีบเหาะมาที่ริมฝั่งเช่นกัน เขาตั้งใจจะเข้าใกล้หวางจวินหลงมากกว่าเดิม แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มวางตัว
สุสานแดนปีศาจของจริงเป็นอย่างไร ทุกคนรู้แล้ว! วิญญาณมีพลังถึงขนาดทำร้ายคนได้มีไม่บ่อยนัก ส่วนมากจะเป็นวิญญาณอาฆาตที่พบเจอหนึ่งในพัน แต่วิญญาณตรงหน้ากลับเป็นวิญญาณอาฆาตทั้งหมด พลังปีศาจทำให้พวกมันแข็งแกร่งแม้จะตายไปแล้ว! “วิญญาณพวกนี้มีมากมายเหลือเกิน พวกเราจะทำอย่างไรดี?” หม่าเหยี่ยนตะโกนถามหวางจวินหลง หวางจวินหลงครุ่นคิดครู่หนึ่ง “เช่นนั้นก็ลองวิธีนี้ก็แล้วกัน!” มือแกร่งลูบไปที่คมกระบี่ เลือดสดๆ ไหลอาบกระบี่จนหยดลงพื้น ไม่เพียงเท่านั้น ด้านบนหัวของหวางจวินหลงก็พลันปรากฏสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ขึ้น กิเลนดำ!
พลังอาฆาตเข้มข้นเหลือเกิน! สุสานแดนปีศาจร้ายกาจกว่าสุสานหมื่นวิญญาณ พลังปีศาจที่ยังหลงเหลือในลมหายใจสุดท้ายทำให้พวกเขากลายเป็นวิญญาณอาฆาตที่ไม่อาจออกไปจากที่แห่งนี้ได้ วิญญาณถูกขัง พวกเขาทั้งหลายสะสมความโกรธแค้นมาหลายปี มาวันนี้กลับมีคนเข้ามาให้พวกเขาระบายอารมณ์ พวกเขาไหนเลยจะปล่อยไปง่ายๆ ทันทีที่พวกหวางจวินหลงเข้ามา วิญญาณเหล่านั้นก็ลอยเข้ามาหาทันที วูบวาบ! เสียงใบไม้เสียดสีกันไปมาจนเกิดเสียงแหลมแปลกหู อากาศเย็นตัวลงจนพื้นจับกันเป็นน้ำแข็ง ใบหญ้าคล้ายจะเป็นปลายแหลม เมื่อพวกเขาเข้าใกล้พวกมัน พวกมันก็พร้อมจะกรีดเนื้อเพื่อดื่มเลือด! เสียงแปลกๆ
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” เสียงนี้จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกเสียจากราชาปีศาจที่กลับมามีสติเต็มที่ เขาหันมองรอบกายก่อนจะพบกับทหารแดนปีศาจเต็มไปหมด บางคนตายบางคนบาดเจ็บ ยังมีแม่ทัพนับสิบคนที่กำลังยืนอยู่ด้านหลังเขา สถาพของแต่ละคนเรียกได้ว่า ยับเยิน! เถียนฉีมองราชาปีศาจก่อนจะเอ่ย “ราชาปีศาจ ก่อนหน้านี้ท่านถูกศาสตร์ต้องห้ามควบคุม หญิงที่ท่านพาเข้ามาก็คือคนที่ควบคุมท่าน และเพราะท่านถูกควบคุมแดนปีศาจจึงตกอยู่ใต้ปราณขุ่น ร่างกายของคนในแดนปีศาจอ่อนแอลง!” ราชาปีศาจรู้สึกปวดหัวอย่างยิ่ง ตอนนั้นเองที่ความทรงจำกลับมา เขาเห็นสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ไม่ว่าจะเป็นคำสั่งที่ไร้เหตุผล หรือแม้แต่สิ่งที่ทำกับลูกชายคนเดียวอย่างเถียนฉี ร







