ตอนที่ 4 หวั่นไหวกับสาวงาม!

        เมืองเหอสุย แคว้นหลงอัน

          กลิ่นอายยามค่ำคืนแผ่ปกคลุมเมืองเหอสุย ชาวบ้านธรรมดาต่างเข้านอนเร็ว การเคลื่อนไหวยามค่ำคืนแม้แต่เสียงเล็กๆ ก็อาจจะได้ยินชัดเจน

          แต่กลุ่มคนที่กำลังเหาะอยู่ด้านบนบ้านเรือนกลับเคลื่อนไหวเงียบเชียบเสียยิ่งกว่าสิ่งใด เสียงกรนของชาวบ้านยังดังกว่าฝีเท้าของคนกลุ่มนั้น

          ท้ายขบวนมีร่างบางของหญิงสาวคนหนึ่งถูกเปลหาม เสื้อผ้าปลิว เส้นผมแผ่กระจายตามสายลมที่พัดผ่าน ใบหน้าของหญิงสาวถูกเส้นผมสีดำปรกคลุมไว้ แต่ผิวขาวนวลที่โผล่ออกมาเล็กน้อยก็บ่งบอกว่า หญิงสาวคนนี้จะต้องงดงามมากแน่นอน

          น่าเสียดายที่สภาพของหญิงสาวในตอนนี้ หากบอกว่า ยับเยิน ก็น้อยไปสำหรับคำบรรยายสภาพร่างบาง เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดทั้งใหม่และเก่า คราบคำจากการถูกเผาไหม้ในช่วงแรก และเสื้อผ้าเปื้อนดินโคลน

          อนาถกว่าขอทานเสียด้วยซ้ำไป

          “ตามหมอ”

          ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถเข็นเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาต้องแสงเทียนในห้องแลลึกลับและน่าค้นหา เมื่อผสมกับท่าทางสูงศักดิ์และกลิ่นอายเย็นชาจนยากจะเข้าใกล้ ยิ่งทำให้เสียงที่เอ่ยสั่งการแฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม

          แม้ว่าจะนั่งอยู่บนรถเข็น แต่ท่าทางน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาตามธรรมชาติกลับไม่ลดน้อยลงเลย

          “ขอรับ”

          ชายชุดดำทั้งหลายประสานมือและออกจากห้องไป เหลือเพียงชายหนุ่มบนรถเข็น หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง และผู้ติดตามที่อยู่ด้านหลัง

          “ม่อไป่ ไปตามคนของเราที่เป็นผู้หญิงมาทำความสะอาดนาง”

          “ขอรับ” ม่อไป่รับคำและออกแรงเข็นชายหนุ่มออกจากห้อง แต่ชายบนรถเข็นกลับหยุดมือเขาไว้ ม่อไป่มองชายหนุ่มที่นั่งบนรถเข็นอย่างไม่เข้าใจ เอ่ยด้วยสีหน้าโง่งม “คุณชายจะอยู่ดูนางหรือ?”

          ชิ้ง!

          สายตาของชายหนุ่มบนรถเข็นเย็นเฉียบ ราวกับมองคนโง่คนหนึ่ง

          “โง่เง่า ออกไปตามคนมา!”

          “อ้อ ขอรับ” ม่อไป่เกาหัวตนเองและเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

          ภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

          เสียงลมหายใจของหญิงสาวแผ่วเบาราวกับจะปลิดปลิวหายไปในเร็วๆ นี้ ร่างบางที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงไร้พิษสง ราวกับว่าหญิงสาวที่ลงมือฆ่าคนที่สุสานหมื่นวิญญาณไม่ใช่นาง

          แต่เขาเห็นกับตาว่านางลงมือฆ่าคนอย่างไร!

          เขาและม่อไป่มาเห็นตอนที่ออกจากสุสานหมื่นวิญญาณพอดี เขาไม่เคยเห็นผู้ใช้พลังแบบนางมาก่อน เห็นได้ชัดว่านายกองคนนั้นลงมือทรงพลัง แต่กระบี่ของเขากลับหยุดอยู่ตรงหน้านาง

          นางใช้พลังแบบไหนกัน? แม้แต่เขาก็ยังมองกระบวนท่าและพลังธาตุของนางไม่ออก!

          ชายหนุ่มนั่งอยู่บนรถเข็นจนม่อไป่พาหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง หญิงคนนี้ก้มหน้าตลอดและฝีเท้ามั่นคง

          มีพลังวิญญาณและฝีมือด้านการต่อสู้ไม่ด้อย!

          หนึ่งในหน่วยลับที่รับใช้เขา!

          ม่อไป่และหญิงสาวหยุดอยู่ที่หน้าเตียง ชายหนุ่มบนรถเข็นจึงละสายตาจากร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง บังคับรถเข็นให้หันกลับออกจากห้อง

          ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่เอ่ยอะไรกับคนอื่น!

          ม่อไป่หันไปมองหญิงสาวที่เขาพามา “จัดการตามที่สั่ง”

          หญิงสาวสีหน้าเรียบเฉย “เจ้าค่ะ”

          ม่อไป่พยักหน้าและออกจากห้องไป เขาปิดประตูและตรงเข้าไปในห้องหนึ่ง ห้องนั้นถูกตกแต่งอย่างหรูหรา ชายหนุ่มบนรถเข็นก็อยู่ในห้องเช่นกัน

          “คุณชาย ขาของท่าน...” ม่อไป่เอ่ยขึ้น แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเอ่ยอะไรต่อ

          ชายบนรถเข็นลูบที่วางแขน “ข้าเองก็ไม่รู้” ดวงตาคมกล้ามองไปยังหน้าต่าง สายลมเย็นๆ พัดเข้ามาไม่หยุด กลิ่นอายเย็นสบายทำให้เขาผ่อนคลายลง “ไม่แน่ว่า นางอาจเป็นคำตอบเดียว”

          “คุณชาย ตลอดหลายปีมานี้ พวกเราต่างก็ตามหาสมุนไพรเพื่อมารักษา หมอชาวบ้าน หมอหลวง หรือว่ากันว่าเป็นหมอเทวดา ไม่ว่าใครก็ไม่มีใครทำได้ น่าแปลกที่อยู่ๆ ท่านก็ยืนได้ ทั้งยังอุ้มนางได้ด้วย”

          นั่นสิ! ชายหนุ่มบนรถเข็นรำพึงในใจ

          “แต่ตอนนี้ข้ากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว” เสียงทุ้มตอบกลับ

          ม่อไป่ดวงตาแดงเรือขึ้นเล็กน้อย “หรือว่าตัวนางจะเกี่ยวข้องกับพิษร้ายในร่างท่าน?”

          ชายหนุ่มบนรถเข็นหันกลับมา “รอนางฟื้นขึ้นมาก่อน เผื่อเราจะรู้อะไรเพิ่มเติม”

          ปั้ง!

          ยังไม่ทันที่จะเอ่ยอะไรไปมากกว่านั้น เสียงเปิดประตูอย่างร้อนรนก็ดังขึ้นเสียก่อน ชายที่เปิดประตูเข้ามาในห้องมีสีหน้าร้อนใจ เขาเข้ามาก็ตรงมาหาชายหนุ่มบนรถเข็นด้วยสีหน้าเป็นห่วง

          “จวินหลง เมื่อครู่ข้าได้ยินว่า พวกเจ้าเข้าไปที่สุสานหมื่นวิญญาณมาหรือ? ยังพบศพทหารหลายร้อยนายด้วย เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?”

          ชายหนุ่มที่เข้ามาใหม่มองสำรวจชายบนรถเข็นที่มีนามว่า หวางจวินหลง จนเมื่อพบว่าสหายไม่มีร่องรอยบาดเจ็บก็เบาใจ

          หวางจวินลงเอ่ยด้วยสีหน้าปกติ “ข้าไปหาสมุนไพร ไม่ได้ไปมีเรื่องกับใครเสียหน่อย เจ้าจะตื่นตกใจไปทำไม?”

          ชายหนุ่มผู้มาใหม่นาม หลิวฮวน คุณชายแปดแห่งตระกูลหลิว ปกติมีนิสัยเสเพลไม่เอาการเอางาน มาวันนี้กลับมีสีหน้าทุกข์ใจ

          “ข้าตื่นตกใจก็เพราะเจ้ามิใช่หรือ?” หลิวฮวนมองหาที่นั่ง ในเมื่อหวางจวินหลงไปเป็นอันใดแล้วเขาก็วางใจ “เจ้าดูเจ้าสิ ข้าบอกแล้วว่าสุสานหมื่นวิญญาณไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะเข้าไป ทีนี้เป็นอย่างไรละ? ไม่ต้องรอให้คนพวกนั้นส่งนักฆ่ามาหรอก ไม่ช้าเจ้าก็จะตายเพราะหาเรื่องใส่ตัวเอง”

          ม่อไป่กลอกตามองบน เคยชินเสียแล้วกับนิสัยปากเสียของหลิวฮวน ไม่ต้องให้เขาเอ่ยห้าม แค่คุณชายของเขามอง หลิวฮวนผู้นี้ก็จะปิดปากเอง

          หวางจวินฮวนสีหน้าปกติ เขามองไปทางหลิวฮวนราวกับถามว่าเขากำลังเอ่ยไร้สาระอะไร และสายตานี้เองทำให้หลิวฮวนหุบปากลงเหมือนเคย

          มีใครไม่กลัวสายตาของหวางจวินหลงบ้าง?

          แม้ว่าหวางจวินหลงจะถูกวางยาพิษจนพิการ เดินเองไม่ได้แล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังมีบุคลิกสง่าและสูงศักดิ์ราวจักรพรรดิทรงอำนาจมายืนอยู่ตรงหน้า

          มีใครบ้างไม่กลัวแรงกดดันเช่นนี้!

          และเพราะแบบนี้คนในตระกูลหวางจึงส่งคนตามฆ่า หวางจวินหลง คุณชายสิบเอ็ดแห่งตระกูลหวางไม่มีหยุด

          นอกจากจะฉลาดแล้ว ก่อนที่เขาจะพิการความสามารถของเขาบดบังทายาทผู้อื่นจนไม่มีใครกล้าเป็นที่หนึ่ง

          หากไม่พิการไปเสียก่อน ประมุขตระกูลหวางคนถัดไปก็คงเป็นเขา!

          แต่เพราะพิการ เขาจึงไม่ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้สืบทอด ไม่เพียงเท่านี้ หลังจากพิการแล้ว คนในตระกูลที่เคยยกย่องเขาก็พลันมีท่าทีดูถูก ความเกลียดชังเปิดเผยออกมา

          หวางจวินหลงไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะร่วมแย่งชิงตำแหน่งประมุขตระกูล!

          หลิวฮวนดื่มชาและมองใบหน้าของสหายที่เรียบเฉยเสมอ เอ่ยเรื่องอื่น “อะแฮ่ม ข้าได้ยินว่า เจ้าพาหญิงสาวมาด้วยหรือ?”

          หวางจวินหลงมองไปที่ม่อไป่แวบหนึ่ง ความน่ากลัวของสายตาเขาทำให้ม่อไป่ยกมือขึ้น “คุณชาย ข้าไม่ได้บอกเขานะขอรับ”

          หลิวฮวนมองสีหน้าม่อไป่ราวกับกำลังจะถูกฆ่าแล้วก็เอ่ยขึ้น “เจ้าไม่ต้องคิดแล้ว ข้าต้องรู้สิเพราะบ้านหลังนี้เป็นของข้า! เจ้านิ! ถูกใจหญิงสาวก็ไม่บอก! สมกับเป็นสหายข้าจริงๆ”

          “ข้าไม่เหมือนเจ้า” หวางจวินหลงเอ่ยต่อ “นางได้รับบาดเจ็บ”

          หลิวฮวนพยักหน้ารับ สีหน้ายินดี ดวงตาแพรวพราว “ข้าเข้าใจๆ นางคงงดงามมากกระมัง?”

          ยังไม่ทันที่หวางจวินหลงจะตอบ ม่อไป่ที่ทนไม่ไหวก็ตอบไปโดยไม่คิดเสียก่อน

          “งาม งดงามมากขอรับ”

          “อ่า จวินหลง ที่แท้เจ้าก็หวั่นไหวกับสาวงาม!”

          หลิวฮวนตบเข่าฉาดใหญ่

          “.......” หวางจวินหลง