ตอนที่ 5 พลังเบญจธาตุ!

        เช้าวันรุ่งขึ้น

          เสียงไก่ขันยามเช้าดังขึ้นเบาๆ ชาวบ้านออกทำมาหากิน บางคนขึ้นเขา บางคนออกไปไร่นา ร้านค้าและแผงลอยต่างๆ เริ่มเปิดรับลูกค้าคนแรกของวัน

          บรรยากาศเหมือนทุกวัน ล้วนทำมาหากินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องทั่วไป สำหรับคนธรรมดาที่ไม่มีพลังวิญญาณแล้ว การใช้ชีวิตสงบสุข ปลอดภัย และเรียบง่ายในแต่ละวันคือความสุขแล้ว

          คนที่มีพลังวิญญาณมีไม่มาก หมู่บ้านหนึ่งจะมีประมาณสองถึงสามคนที่เกิดมามีพลังวิญญาณ คนที่เกิดมามีพลังวิญญาณจะได้รับการยกย่องเพราะมีความสามารถที่จะก้าวหน้ามากกว่าคนทั่วไป

          ณ บ้านหลังใหญ่ของหลิวฮวน

          “นางปลอดภัยแล้วขอรับ แม้ว่าบาดแผลตามร่างกายของนางจะสาหัส แต่ไม่มีบาดแผลไหนที่อันตรายถึงชีวิต อีกไม่นานนางคงจะฟื้นขึ้นมา ระวังอย่าให้ถูกน้ำก็พอขอรับ”

          ม่อไป่ขมวดคิ้ว “บาดแผลไม่ร้ายแรง?”

          หมอชราพยักหน้าหนักแน่น “ใช่ขอรับ จะว่าไปร่างกายของนางก็แปลกอยู่เล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเสื้อผ้าบางส่วนของนางถูกเผา ตามหลักการแล้วร่างกายของนางจะต้องถูกเผาสักเล็กน้อย แต่น่าแปลกที่ไม่มีแผลที่ถูกเผาเลยขอรับ เดิมทีข้ายังคิดว่านางจะไม่รอดคืนนี้ แต่เมื่อรอดูอาการมาทั้งคืน ข้ากลับพบว่าชีพจรนางเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายนี้พิเศษยิ่งนัก”

          “พิเศษหรือ? หรือว่านางจะมีพลังวิญญาณ?”

          หมอชรายกมือขึ้นลูบเครา สีหน้าครุ่นคิด “คุณชายม่อ ข้าเองก็สงสัยเช่นท่าน แต่ข้าตรวจชีพจรของนางแล้ว ชีพจรของนางไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของพลังวิญญาณ ข้าตรวจซ้ำถึงสามรอบ ข้ามั่นใจว่านางไม่มีพลังวิญญาณแน่นอนขอรับ”

          เป็นไปไม่ได้!

          ม่อไป่นึกถึงตอนที่หญิงสาวจัดการกับทหารนับร้อยนาย หากไม่มีพลังวิญญาณแล้วจะสังหารทหารที่มีพลังวิญญาณได้อย่างไร?

          แต่ม่อไป่ก็ไม่ได้พูดออกไป

          “หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อนนะขอรับ” หมอชราแบกกล่องยาของตนเองเดินจากไป ม่อไป่โบกมือให้คนไปส่งท่านหมอถึงบ้าน

          ม่อไป่หันหลังกลับจะไปรายงานหวางจวินหลงในห้อง แต่กลับพบว่าหวางจวินหลงบังคับรถเข็นไปอยู่ในห้องหญิงสาวเสียแล้ว ม่อไป่ก้าวเข้าไปในห้อง

          “คุณชาย” ม่อไป่เอ่ยเรียก

          “ข้าได้ยินแล้ว” หวางจวินลงเอ่ยขึ้น สายตาเรียบเฉยมองใบหน้าของหญิงสาวที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง “เป็นไปไม่ได้ที่นางจะไม่มีพลังวิญญาณ พลังที่นางมีอาจเป็นพลังที่เรามองไม่เห็น”

          “พลังที่เรามองไม่เห็น? ในประวัติแล้วมีพลังไร้รูปลักษณ์ก็จริง แต่มันหายสาบสูญไปแล้ว คนที่ใช้พลังนี้ได้จะต้องมีพลังธาตุ...” อยู่ๆ ม่อไป่ก็หยุดเอ่ยขึ้นมากะทันหัน หันไปมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

          พลังวิญญาณแบ่งออกเป็น 10 ขั้น แต่ละขั้นมี 10 ระดับย่อย ระดับย่อยนี้หากต้องการจะเลื่อนระดับต้องอาศัยความพยายามในการฝึกฝน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับพลังธาตุของแต่ละคนด้วย

          พลังธาตุนี้เป็นการบ่งบอกว่าคนคนนั้นมีพรสวรรค์ในด้านใด พลังธาตุมีทั้งหมด 5 ธาตุ ได้แก่ ธาตุดิน ธาตุพฤกษา ธาตุน้ำ ธาตุไฟ และสุดท้ายคือธาตุลม

          เอกลักษณ์แต่ละธาตุทำให้แต่ละคนโดดเด่นต่างกัน รูปแบบการต่อสู้และการฝึกก็แตกต่าง ไม่เพียงเท่านี้ เงื่อนไขในการเลื่อนระดับก็ต่างกัน

          ส่วนเขามีพลังธาตุดิน พลังกำลัง การต่อสู้ภาคพื้นดินคือสิ่งที่เขาเชี่ยวชาญ!

          ม่อไป่นึกไปถึงสิ่งที่เขาลืมเลื่อนไปแล้ว คนที่มีพลังไร้รูปลักษณ์จะมีพลังธาตุพิเศษมาก คนที่ครอบครองจะมีพลังที่ไร้ขีดจำกัด หลายหมื่นปีมานี้ไม่มีปรากฏในประวัติศาสตร์

          แม้แต่เขาก็รู้มาจากผู้เฒ่าในตระกูลม่ออีกที ถึงพลังไร้รูปลักษณ์นี้

          หวางจวินหลงเอ่ยเสียงเรียบ “ใช่ นางอาจมีพลังเบญจธาตุ”

          พลังเบญจธาตุคือคนที่ได้ครอบครองพลังธาตุทั้ง 5 ธาตุ นี่คือทั้งหมดที่ม่อไป่รู้ ส่วนคุณสมบัติอื่นๆ ของเบญจธาตุนั้น เขาไม่รู้ และคนอื่นยิ่งไม่รู้มากไปกว่าเขา

          ถึงอย่างไร คนที่ได้ครอบครองพลังเบญจธาตุก็กลายเป็นตำนานเสียแล้ว นอกจากความเก่งกาจแล้ว เขาก็ไม่รู้อย่างอื่น

          นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอคนที่เข้าข่ายว่าได้ครอบครองพลังเบญจธาตุ!

          “คุณชาย เช่นนั้นต่อไปจะทำอย่างไรกับนาง?” ม่อไป่เอ่ยถามเสียงขรึม

          หวางจวินหลงวางมือลงบนตัก “รอนางฟื้นขึ้นมาค่อยว่ากัน”

          “ขอรับ”

          เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

          หวางจวินลงยังคงอยู่ในห้อง เขาอ่านตำราอยู่บนรถเข็นอยู่ที่โต๊ะอีกด้าน บนโต๊ะมีกาน้ำชาและถ้วยชาอยู่สองใบ กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยอบอวลอยู่ทั่วห้อง

          เงียบสงบและลึกลับในคราวเดียวกัน

          ไอร้อนของชาในถ้วยส่งผลให้ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังก้มน้อยๆ อ่านตำรา กลายเป็นเป็นภาพงดงามล้ำเลิศ แสงแดดอ่อนๆ ฉายเข้ามาในห้อง

          แม้แต่ม่อไป่ที่มีภูมิต้านทานความหล่อเหลานี้ยังอดสูดหายใจไม่ได้

          หวางจวินหลงชะงักมือและเหลือบตาไปทางเตียงนอนเล็กน้อย

          “ตื่นแล้วหรือ?” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น เขายังคงอ่านตำราต่อไป

          ทันใดนั้นเองร่างบางบนเตียงที่ได้รับการทำความสะอาด พัดแผล และเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เริ่มขยับตัวเล็กน้อย ไม่นานร่างบางก็ขยับนั่งพิงหัวเตียง

          หวางจวินหลงหันไปมองร่างบางเต็มสายตา ดวงตาปะทะกับใบหน้างดงามที่กำลังขยับกายพิงหัวเตียงและหันมาทางเขาพอดี

          เส้นผมดำสลวยคลอเคลียกับใบหน้ารูปไข่ ดวงตาหวานซึ้งกะพริบตาสองสามที แม้ว่าใบหน้าจะมีความซีดเซียวจากการสูญเสียเลือด แต่ความงดงามเหนือหญิงใดก็ยังฉายชัด

          “ท่านช่วยข้าเอาไว้หรือ?” จ้าวเยว่ฮวาจำได้ว่า ก่อนที่นางจะล้มลงพื้นดิน นางถูกคนผู้หนึ่งช่วยเอาไว้ แต่เพราะนางใกล้หมดสติ นางจึงเห็นใบหน้าคนที่ช่วยเอาไว้ไม่ชัดเจน

          แต่เมื่อเห็นชัดเต็มสองตา นางก็เกิดคำถามขึ้นมาในใจไม่ได้

          ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรบนสวรรค์ยังมีอยู่บนโลกนี้ด้วยหรือ?

          แม้ว่าชายตรงหน้าจะนั่งอยู่บนรถเข็น แต่รัศมีความน่าเกรงขาม สูงศักดิ์ราวจักรพรรดิที่ปกครองบ้านเมืองมายาวนาน กลับแผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างน่าประหลาด

          ทั้งสองประสานสายตากันครู่หนึ่งโดยไม่ตั้งใจ!

          “ใช่ ข้าช่วยท่านเอาไว้” หวางจวินหลงเอ่ยตอบ เขาหยิบชาขึ้นจิบเล็กน้อย

          คนอะไร แม้แต่จิบชายังงดงาม? จ้าวเยว่ฮวาคิดในใจพลางขยับกายลงจากเตียง

          “เช่นนั้น ข้าขอบคุณคุณชายมากเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องที่จะต้องจัดการ คงรบกวนคุณชายแต่เพียงเท่านี้”

          หวางจวินหลงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ “แม่นาง ข้ามีเรื่องจะสอบถามท่าน ไม่ทราบว่าท่านจะมีเวลาหรือไม่?”

          จ้าวเยว่ฮวาหลุบตาลง “ข้าไม่มีเวลา”

          ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ!

          ถุงสามถุงที่เต็มได้ด้วยทองวางลงบนโต๊ะ! แต่ละถุงอัดแน่นจนล้นออกมา!

          “อ่อ อีกสามวันให้หลังข้านึกได้ว่าว่างพอดี” จ้าวเยว่ฮวาเอ่ยสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที สายตามองถุงทองที่อัดแน่นจนล้น แสงสีทองกระแทกตา!

          “.....” ม่อไป่

          ท่านช่วยหนักแน่นสักหน่อยจะได้หรือไม่?

          นางใช่คนที่สังหารทหารนับร้อยนาย โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนสีใช่หรือไม่?