Mag-log inสายลมพัดเข้ามาเรื่อยๆ
ยิ่งผ่านไปนานสายลมยิ่งรุนแรงราวกับโกรธแค้นคนทั้งหลาย ทหารที่ยืนตัวแข็งและดวงตามีเลือดไหลออกมาเริ่มล้มลงทีละคน โดยที่จ้าวเยว่ฮวายังยืนอยู่ที่เดิม มือยังจับที่หัวของนายกองผู้นั้น
“ที่แท้ข้าก็เป็นองค์หญิงใหญ่ของราชวงศ์จ้าวนี่เอง”
เสียงหวานดังขึ้น ภายในหัวของเหตุการณ์ที่นายกองคนนี้อยู่ด้วยฉายชัดราวกับจ้าวเยว่ฮวายืนอยู่ ณ กลางป่า วันที่พวกเขานำตัวองค์หญิงผู้นี้มาทิ้ง
ความทรงจำ ณ กลางป่าลึก!
ทหารนับร้อยนายยืนกันเป็นวงกลมอย่างเป็นระเบียบ แต่ละนายต่างสีหน้าไม่ยินดีและเคียดแค้นเด็กทารกในอ้อมแขนนางกำนัล
เพราะวันนี้คือวันที่พวกเขาทั้งหมดจะต้องตาย พวกเขาคือทหารที่ต้องติดตามองค์หญิงตามคำทำนาย!
นี่มันเอาชีวิตคนเป็นๆ มาสังเวยชัดๆ
องค์หญิงที่มีดวงหายนะตายไปคนเดียวยังไม่พอ ยังจะเอาพวกเขาตายตามไปด้วย
แม้ว่าทหารเหล่านั้นจะแค้นเคืองเพียงใดก็ไม่อาจหนีพ้นความตาย นางกำนัลที่อุ้มเด็กทารกหญิงน้ำตาร่วง มือของนางสั่นจนแทบจะอุ้มทารกน้อยไว้ไม่ไหว
ด้านหลังของนางกำนัลเป็นหญิงสาวหน้าตางดงามล่มเมืองคนหนึ่ง เครื่องประดับและเครื่องแต่งกายไม่สามัญ ยศศักดิ์สูงส่ง
นางคือฮองเฮาแคว้นหลงอัน มารดาของทารกน้อย!
ใบหน้างดงามล่มเมืองไม่สะท้าน ยิ่งไม่มีความเสียใจต่อสิ่งตรงหน้า กลับกันนางราวกับกำลังกำจัดภัยร้าย หาใช่บุตรสาวของตนเองไม่!
ข้างๆ ฮองเฮาเป็นฮ่องเต้แคว้นหลงอัน พระพักตร์หล่อเหลาคมคาย ดวงตาของทารกที่ลืมขึ้นก็มีส่วนคล้ายกับเขา ทารกน้อยแม้จะเกิดได้ไม่กี่วัน แต่ความน่ารักและเครื่องหน้างดงามสมบูรณ์แบบก็ปรากฏเสียแล้ว
งามล่มเมืองมากกว่ามารดาและผู้ใดในใต้หล้า!
“รีบทำพิธีเถอะ!” เสียงทุ้มเย็นชาตรัสขึ้น ฮ่องเต้โบกมือครั้งหนึ่ง ขันทีข้างกายก็ถือถาดอันหนึ่งเข้าไปหาฮองเฮา ในถาดนั้นเป็นน้ำแก้วเล็กๆ หนึ่งแก้ว
ยาพิษ!
“เพคะ” ฮองเฮาไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ไม่แม้แต่จะเสียใจหรือรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไป นางหยิบแก้วนั้นขึ้นมาจากถาดและป้อนให้กับทารก
นางกำนัลที่อุ้มทารกน้ำตาไหลพราก นางเสียใจราวกับเป็นมารดาแท้ๆ ของทารกน้อย แต่นางเป็นเพียงนางกำนัลตัวน้อยที่ถูกส่งมาทำหน้าที่นี่
นางสงสารทารกในอ้อมแขนเหลือเกิน
ยังไม่ทันได้รับรู้ความสดใสของใต้หล้า ก็ต้องมาตายเสียแล้ว!
และแน่นอนว่า นางเองก็ต้องตายตาม!
ทารกน้อยร้องไห้เสียงดังขึ้นกลางป่า ไม่นานทหารและนางกำนัลก็ต้องดื่มเหล้าพิษและตายตามดั่งคำทำนาย
เสียงทุ้มและแข็งกระด้างดังขึ้นในขณะที่ทหารค่อยๆ ล้มลง
“เมื่อใดก็ตามที่ทารกกาลกิณีถือกำเนิด เมื่อนั้นราชวงศ์จะสูญสลาย เมื่อทารกนั้นเติบใหญ่ เมื่อนั้นราชวงศ์ที่มีประวัติยาวนานนับร้อยปีจะดับสูญ ประชาชนนองเลือด บ้านเมืองเต็มไปด้วยเปลวเพลิง หายนะคือทารกผู้นี้”
“เมื่อทารกตาย หายนะก็ตายตาม!”
จ้าวเยว่ฮวาน้ำตาร่วงโดยที่ไม่รู้ตัว
เพราะแบบนี้สินะ ต่อให้ร่างนี้รอดชีวิตมาได้ แต่สติปัญญากลับผิดปกติเพราะดื่มยาพิษในตอนนั้น
สุดท้าย แม้จะรอดมาได้ แต่ก็ต้องมาตายอีกครั้ง!
องค์หญิงผู้อาภัพ!
แม้ว่าร่างนี้จะไม่รู้ความเป็นไปในตอนนั้น แต่ความแค้นและความอัดอั้นตันใจที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมยังคงอยู่ในสายเลือด ราวกับย้ำเตือนว่ายังมีสิ่งที่ต้องชำระ!
“เพียงแค่คำทำนายหลอกๆ ก็ฆ่าแกงกันแล้วหรือ?”
จ้าวเยว่ฮวาเอามือออกจากหัวของนายกอง ทันทีที่นางเอามือออก ร่างของนายกองก็ร่วงลงพื้นดินและค่อยๆ สลายกลายเป็นไอสีดำ ไม่หลงเหลือแม้แต่ร่างกายให้ฝัง
นายกองคนนี้เป็นคนข้างกายของคนที่เอ่ยคำทำนาย เพราะแบบนี้เขาถึงรู้เรื่องราวเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว
ทหารนับร้อยนายล้มลงสิ้นใจทั้งหมด จ้าวเยว่ฮวาเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์ นางเพียงแค่รู้สึกว่า... เหตุใดเด็กทารกคนหนึ่งถึงถูกทำเช่นนี้ได้?
คนเป็นบิดามารดา พวกเขาไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไร?
ความเศร้าเสียใจที่ไร้ที่มาทำให้ร่างบางของจ้าวเยว่ฮวากระตุกไม่หยุด พลังในร่างกายปั่นป่วน นางก้าวเท้าไปข้างหน้าด้วยฝีเท้าไม่มั่นคง
ราวกับใบไม้ที่กำลังร่วงลงพื้นดิน ร่างบอบบางของจ้าวเยว่ฮวาก็กำลังร่วงลงพื้นเช่นเดียวกับใบไม้ใบนั้น นางไม่มีพลังอย่างที่เห็นภายนอกอีกต่อไป
นางประคองตัวเองไม่ได้อีกต่อไป เมื่อครู่นี้นางใช้พลังไปมากเกินกว่าที่ร่างกายนี้จะรับไหว ตอนนี้นางไม่มีพลังวิญญาณเหลืออยู่ในร่างแล้ว
ถือเสียว่า แก้แค้นไปอีกหนึ่งก็แล้วกัน!
ไม่เสียเปล่า!
จ้าวเยว่ฮวายกยิ้ม ปล่อยร่างกายให้ร่วงลงพื้นแต่โดยดี!
พรึ่บ!
ในตอนที่ร่างบางกำลังจะล้มลงพื้น ร่างกายผอมบางของชายหนุ่มคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามารับไว้ได้อย่างทันท่วงที ใบหน้าชายหนุ่มถูกสายลมพัดจนผ้าสีดำที่ปิดใบหน้าร่วงหล่น
จ้าวเยว่ฮวารู้สึกถึงความอ่อนนุ่ม นางพยายามมองคนที่ช่วยนางเอาไว้ แต่ไม่ว่านางจะมองอย่างไรก็มองเห็นไม่ชัดเจน
นางไม่มีพลังป้องกันตัวอีกแล้ว!
“คุณชาย ร่างกายของท่าน!”
เสียงร้อนรนของชายหนึ่งคนเข้ามาใกล้ ชายคนนั้นมองคุณชายของตนเองโอบร่างของหญิงสาวคนหนึ่งไว้ด้วยความตื่นตกใจ
ยิ่งตกใจมากกว่าคือ คุณชายของเขายืนได้แล้ว!
ใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังโอบประคองจ้าวเยว่ฮวาเรียกได้ว่าหล่อเหลาเฉิดฉาย ดวงตาคมกล้า จมูกคมสัน ไม่แข็งกระด้างและไม่อ่อนโยนจนเกินไป
นี่คือใบหน้าฟ้าประทานสำหรับเทพบุตร!
ชายหนุ่มก้มมองคนในอ้อมแขนตนเองอย่างแปลกใจครู่หนึ่ง เมื่อครู่เขาเพียงแค่คิดว่าจะปล่อยให้นางล้มไม่ได้ ร่างกายของเขาที่อยู่บนรถเข็นมานานก็ขยับเสียแล้ว
“พานางกลับไปด้วย” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น
ผู้ติดตามด้านหลังรีบรับคำ
“ขอรับ!”
หลังจากนั้นผู้ติดตามด้านหลังก็โบกมือหนึ่งครั้ง ชายชุดดำก็ออกมาและกางเปลหามเอาไว้เสร็จสับ พากันหามร่างหญิงสาวเหาะตามหลังเจ้านาย ที่กำลังนั่งรถเข็นและมีคนส่งกำลังภายในพารถเข็นเหาะ
ทิ้งไว้เพียงซากศพทหารนับร้อยไว้เบื้องหลัง!
ภายในตำหนักองค์หญิงหลงหลิง เห็นได้ชัดว่าหลงหลิงนั้นหมดหนทางช่วยชีวิตแล้ว แต่เมื่อผู้ดูแลตำหนักเทวธรรมมาถึง เขาให้ทุกคนออกไปจากตำหนักและอยู่ด้านในคนเดียว ภายในตำหนัก มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนอนอยู่ที่เตียง ใบหน้าที่เคยงดงาม มาบัดนี้มันเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ริมฝีปากเป็นสีดำจากการถูกพิษร้าย “ช่วย.. ด้วย” หลงหลิงพยายามที่จะเอ่ยขอร้อง เมื่อนางเอ่ยก็กระอักเลือดออกมาด้วย ใบหน้าเริ่มม่วงมากกว่าเดิม “องค์หญิง ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านเป็นอะไรไป” ผู้ดูแลตำหนักเทวธรรมเอ่ยพร้อมกับนั่งลงที่หน้าเตียง เขานั่งและเริ่มหลับตาลง มือขยับไปมาเป็นรูปร่างประหลาด “อึก!” หลงหลิงกระอักเลือดออกมาอีกรอบ&nb
“อ้อ ข้าพึ่งเคยเห็นว่า มีการขออภัยเช่นนี้ด้วย คนไม่รู้คงนึกว่าเป็นพวกข้าที่รังแกพวกท่านก่อน” เสียหวานดังขึ้นอย่างไม่รีบไม่ร้อน ใบหน้างดงามของจ้าวเยว่ฮวายกยิ้มราวกับนางกำลังมองเรื่องตลกเรื่องหนึ่ง พาให้หลงหลิงรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำเรื่องไร้สาระ แต่นางเป็นองค์หญิง ไม่มีคนกล้ามองนางเช่นนี้มาก่อน ต่อให้นางทำเรื่องไร้สาระจริง คนอื่นก็ต้องทำเหมือนว่ามันคือเรื่องสำคัญ! ทันใดนั้นความโกรธของหลงหลิงก็พุ่งสูง ศักดิ์ศรีองค์หญิงทำให้นางเอ่ยถ้อยคำที่ไม่ควรเอ่ยออกมา ใบหน้าของนางเชิดขึ้น “หึ ก็แค่หญิงไร้พลังวิญญาณคนหนึ่ง เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงเอ่ยกับข้าด้วยน้ำเสียงเช่นนี้” หลงหลิงมองจ้าวเยว่ฮวาขึ้นลงหนึ่งรอบด้วยสายตาดูถ
งานประมูลจบลงด้วยความน่าตื่นตาตื่นใจ คนที่ร่ำรวยที่สุดในวันนี้ไม่ใช่หอประมูลอันดับหนึ่ง แต่เป็นเจ้าของสินค้ารายการปิดท้ายอย่างจ้าวเยว่ฮวาต่างหาก เมี้ยว! หญิงน่าตาย รีบเอาเงินเปลี่ยนเป็นทองคำเร็วเข้า! แมวน้อยตัวอ้วนร้องบอกด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ เมื่อเห็นจ้าวเยว่ฮวาทำตามด้วยการเปลี่ยนเงินบางส่วนเป็นทองคำก็ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ หีบทองคำวางลงบนพื้น ทันทีที่คนเปิดหีบทองขึ้น เจ้าฉือฉือน้อยก็กระโดดเข้าไปในหีบและปิดฝาหีบลงอย่างรวดเร็ว อึดใจต่อมาฝาหีบก็เปิดออกด้วยเท้าสีขาว ด้านในหีบว่างเปล่าราวกับไม่เคยมีทองอยู่ด้านใน เหลือเพียงแมวน้อยที่กำลังทำสีหน้าสุขใจ จ้าวเยว่ฮวา “...
ความร้อนแรงพุ่งสูงจนฉุดไม่อยู่อีกต่อไป! “เอาละขอรับ สินค้าชิ้นต่อมานั้นเรียบง่ายธรรมดายิ่งนัก” ชายหนุ่มบนเวทียกสูงเอ่ยขึ้น ผู้ชมที่อยู่บนที่นั่งตั้งใจฟัง เสียงของทุกคนเงียบลงโดยไม่ได้นัดหมาย อะไรนะ? สินค้าเรียบง่าย? ธรรมดา? พวกเขาไม่เชื่อ! ชายหนุ่มเอ่ยต่อไปโดยใช้น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าค้นหา “ขอเปิดตัวแหวนมิติ แหวนมีพื้นที่ขนาดเท่าบ้านหลังใหญ่ ทุกคนคงสงสัยว่า... ใหญ่ที่ว่านั้นใหญ่เท่าไหร่ใช่หรือไม่ขอรับ?” ผู้ชมพยักหน้าพร้อมกัน สายตาจ้องมาที่ชายหนุ่ม ชายหนุ่มยกยิ้ม เอ่ยด้วยน้ำเสียงธรรมดา “ไม่มากขอรับ แค่ความใหญ่เท่ากับห้องประมูลที่ทุกท่านกำลังอยู่เท
หอประมูลในอาณาจักรวิญญาณเร่าร้อนมากกว่าแคว้นด้านนอกมาก เงินสะพัด พลังวิญญาณลอยวนจากการตื่นเต้นจนลืมควบคุมพลังตัวเองเอาไว้ บรรยากาศในการประมูลเข้มข้น วุ่นวายและน่าประทับใจยิ่ง จ้าวเยว่ฮวารู้สึกถึงกลิ่นเงินลอยมา แมวน้อยฉือฉือเลียริมฝีปาก เมี้ยว! หญิงน่าตาย หาเงินเร็วเข้า! มือนุ่มขยี้หัวแมวน้อยที่เกาะอยู่บนไหล่บาง “เจ้ากินเก่งขนาดนี้ ข้าหาเงินเท่าไหร่ก็ไม่พอ” เมี้ยว! เร็วเข้า ข้าหิวแล้ว! แมวน้อยไม่เพียงส่งเสียงออกมาเท่านั้น มันยังเอาหัวถูไถไหล่ของจ้าวเยว่ฮวาด้วย มังกรจอมโหดร้ายไม่มีแล้ว มีแต่แมวน้อยที่กำลังหิวและออดอ้อนขออาหาร&nb
หอประมูลอันดับหนึ่ง นี่คือป้ายของสถานที่ที่ชายหนุ่มพาทุกคนมา หวางจวินหลงก่อตั้งมันเมื่อหลายปีก่อนโดยที่ตัวเองยังไม่เคยมาที่นี่สักครั้ง แต่การจัดการนั้นเหมือนกับหอประมูลอันดับหนึ่งที่อยู่แคว้นด้านนอก แน่นอนว่าสิ่งที่แตกต่างกันก็ต้องมี อย่างเช่นคนที่ทำงานในหอประมูลแห่งนี้จะต้องมีพลังมากพอที่จะปกป้องสินค้าและตัวเองให้ปลอดภัย หอประมูลอันดับหนึ่งเป็นอาคารขนาดใหญ่ที่สูงหลายสิบชั้น ทางเข้ามีแค่ทางเดียวเท่านั้นคือประตูทางเข้าด้านหน้า ประตูนั้นมีลักษณะด้านในโปร่งใสคล้ายกระจก แต่มันกลับเป็นวงอักขระที่เอาไว้ตรวจจับสิ่งผิดปกติ คนมากมายต่างต่อแถวเข้าไปในหอประมูลอันดับหนึ่ง “เรียนนายท่านและฮูหยิน วันนี้คือวันเปิดประมูลประจำเดือนพอดีข







