บทที่ 1

“เวลาของคุณเหลือไม่มากแล้ว จากนี้ไปก็ใช้เวลาบอกลาครอบครัวให้ดีเถอะครับ”

น้ำเสียงของแพทย์เจ้าของไข้นั้นอ่อนโยน แฝงไปด้วยความเวทนา ทว่ามันกลับเปรียบเสมือนหินก้อนมหึมาที่ทุ่มลงกลางใจของฉัน

แม้จะคาดเดาผลลัพธ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่เมื่อถูกประกาศ ‘โทษประหาร’ เข้าจริง ๆ ฉันก็ยังอดหลั่งน้ำตาไม่ได้

ฉันเพิ่งจะอายุยี่สิบแปดปี ฉันพยายามมาโดยตลอดเพื่อที่จะมีชีวิตรอดต่อไป

แต่ใครจะไปคาดคิด หัวใจที่กว่าจะได้มากลับถูกสามีแย่งชิงไป

ถูกเขานำไปปลูกถ่ายให้กับคุณหนูตัวปลอมอย่างมั่วเฉียนเฉี่ยน ซึ่งมีอาการเพียงแค่หัวใจเสื่อมสภาพก่อนวัยเท่านั้น

ฉันเดินมายังห้องพักฟื้นของมั่วเฉียนเฉี่ยนด้วยความรู้สึกมึนงง ก็ได้เห็นพ่อแม่ของฉัน สามีของฉันอวี้ซิงฝาน และลูกชายอวี่จิ่ง ทุกคนต่างพากันรุมล้อมอยู่ข้างกายเธอเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ

เมื่อเห็นฉันเดินเข้ามา อวี้ซิงฝานที่กำลังป้อนน้ำให้มั่วเฉียนเฉี่ยนอยู่ก็รีบวางแก้วลงทันที เขาเดินตรงเข้ามาถามว่า “หมอว่ายังไงบ้างครับ”

ฉันมองหน้าเขา เขารีบหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิดทันที พลางอธิบายอย่างอึกอักว่า “ตอนนั้นสถานการณ์มันฉุกเฉิน ถ้าไม่เปลี่ยนหัวใจให้เฉียนเฉี่ยน เธอคงเจ็บจนขาดใจตายแน่ ๆ”

แม่ของฉันรีบพูดขึ้นมาทันทีว่า “อวี้ซิงฝานพูดถูกแล้ว สวินสวิน เรื่องนี้มันคอขาดบาดตาย แกคงจะไม่ทำตัวไม่รู้ความขนาดที่จะมาโกรธพวกฉันเรื่องนี้หรอกใช่ไหม”

คำพูดที่กำลังจะเอ่ยออกมากลับต้องกลืนลงคอไป ฉันตอบกลับไปเรียบ ๆ ว่า “หนูไม่ได้โกรธค่ะ หมอบอกว่าอีกหนึ่งสัปดาห์จะมีข่าวดี”

ฉันหยุดเว้นจังหวะครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมขึ้นว่า “เป็นข่าวดีสำหรับพวกเราทุกคน”

อวี้ซิงฝานขยับแว่นกรอบทองบนดั้งจมูก นัยน์ตาดอกท้อหลังเลนส์แว่นฉายแววรอยยิ้มออกมาทันที “มีหัวใจที่เหมาะสมเร็วขนาดนี้เลยเหรอ ผมรู้อยู่แล้วเชียวว่าการตัดสินใจในวันนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง”

พ่อของฉันเองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลางหัวเราะและกล่าวว่า “เฉียนเฉี่ยนของเราเป็นคนมีวาสนาจริง ๆ ถ้าไม่ได้ยกหัวใจดวงนั้นให้เธอ เธอคงรอจนถึงสัปดาห์หน้าไม่ไหวแน่”

แม่พยักหน้าเห็นด้วยรัว ๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปทัดผมที่รุ่ยลงมาไว้หลังใบหูให้มั่วเฉียนเฉี่ยนอย่างอ่อนโยน แล้วพูดว่า “จากนี้ยังมีวาสนาเฉียนเฉี่ยนรออยู่อีก”

“ไม่เหมือนใครบางคน ทั้งที่รอหัวใจดวงใหม่ต่อไปได้แท้ ๆ แต่กลับต้องอาละวาดใหญ่โต ทำให้ตระกูลมั่วของเราต้องขายหน้าไปหมด”

ถึงแม้ฉันจะผิดหวังในตัวพวกเขาไปแล้ว แต่ในวินาทีนี้หัวใจของฉันก็ยังคงรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอยู่ดี

ฉันกำชายกระโปรงไว้แน่นเพื่อสะกดกลั้นความเศร้าเสียใจที่จ่อจะล้นทะลักออกจากดวงตาให้จางหายไป

อวี้ซิงฝานมองมาที่ฉันด้วยสายตาอ่อนโยน ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก “วันนั้นคุณวู่วามเกินไปจริง ๆ ผมคิดว่าคุณควรจะขอโทษเฉียนเฉี่ยนนะ”

ฉันมองไปที่เขาด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

มั่วเฉียนเฉี่ยนแย่งหัวใจของฉันไปแท้ ๆ แต่เขากลับจะให้ฉันขอโทษหล่อนเนี่ยนะ

แม่รีบพูดเสริมขึ้นมาว่า “ใช่สิ แล้วถ้าไม่ใช่วันนั้นแกไปรังแกเฉียนเฉี่ยน อาการเจ็บหน้าอกของเธอก็คงไม่กำเริบหรอก”

“แกควรจะขอบคุณที่ตอนนี้เธอยังนอนอยู่ตรงนี้ได้อย่างปลอดภัย ไม่งั้นชาตินี้ฉันคงไม่นับแกเป็นลูกสาวอีกต่อไป”

ฉันหวนนึกถึงวันนั้น มั่วเฉียนเฉี่ยนยืนอยู่ตรงหน้าฉัน เธอยืดอกโชว์รอยรักบนลำคออย่างได้ใจ พลางโอ้อวดว่าอวี้ซิงฝานทะนุถนอมเธอแค่ไหน และเขาอดใจไม่ไหวมากเพียงใด...

ฉันทนไม่ไหวจึงตบหน้าเธอไปฉาดหนึ่ง แต่พวกเขากลับเข้ามาเห็นเข้าพอดี

อวี้ซิงฝานพุ่งเข้ามาผลักฉันออกด้วยความโกรธจัด

ร่างของฉันล้มกระแทกพื้น ในขณะที่โลกกำลังหมุนคว้าง แม่ก็พุ่งเข้ามาทุบตีฉันซ้ำ

พ่อทำเพียงยืนดูอยู่ไม่ไกลด้วยท่าทีเย็นชา ราวกับเห็นดีเห็นงามว่าฉันสมควรได้รับบทเรียนบ้าง

ทันใดนั้นโรคหัวใจของฉันก็กำเริบขึ้นมา ส่วนมั่วเฉียนเฉี่ยนเองก็กุมหน้าอกพลางร้องว่าเจ็บเหลือเกิน

แต่ทุกคนกลับคิดว่าฉันเสแสร้งแกล้งทำ ส่วนอาการของเธอนั้นเป็นเรื่องจริง

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉันก็กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างขมขื่น แล้วเอ่ยออกไปเสียงเรียบว่า “ขอโทษค่ะ เป็นความผิดของหนูเอง”

ทุกคนต่างคาดไม่ถึงว่าฉันจะยอมเอ่ยปากขอโทษอย่างว่าง่ายขนาดนี้

สายตาที่อวี้ซิงฝานมองมาแฝงไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

มั่วเฉียนเฉี่ยนเองก็ขมวดคิ้วเรียวสวยมุ่น เผยสีหน้าทำนองว่า ‘ทำไมเธอถึงได้ตีสองหน้าเก่งขนาดนี้’ ออกมา

พ่อกับแม่ยิ่งจ้องมองฉันด้วยความระแวดระวัง ราวกับกลัวว่าฉันจะลุกขึ้นมาอาละวาดอีก

มีเพียง ‘ผิงอัน’ ลูกชายของฉันเท่านั้นที่โผเข้าสู่อ้อมกอดของฉันอย่างดีใจ แล้วพูดว่า “คุณแม่ ดีจังเลยครับ ในที่สุดแม่ก็ยอมรับผิดสักที”

“ต่อไปนี้แม่ห้ามรังแกน้าอีกนะครับ ไม่งั้นผมจะไม่ชอบแม่เหมือนที่คุณตากับคุณยายไม่รักแล้วนะ”

ฉันหลุบตาลงมองเขา ความเย็นชา ความเข้าใจผิด และความลำเอียงของพ่อแม่และสามี ฉันพอจะทนได้

แต่มีเพียงแค่เขา ลูกที่ฉันอุ้มท้องมาถึงสิบเดือนกลับลำเอียงไปเข้าข้างมั่วเฉียนเฉี่ยน นี่เป็นเรื่องเดียวที่ฉันไม่อาจทานทนไหว

ทว่าฉันไม่มีเรี่ยวแรงจะไปแย่งชิงอะไรอีกแล้ว

ฉันลูบใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา พร้อมกับส่งยิ้มให้และกล่าวว่า “แม่จะเชื่อฟังลูกทุกอย่าง”

แม่ถึงได้พยักหน้าให้อย่างพึงพอใจและกล่าวว่า “อืม ดูท่ามั่วสวินจะรู้จักทำตัวเป็นเด็กดีขึ้นมาบ้างแล้วสินะ”

อวี้ซิงฝานเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเช่นกัน เขาเอ่ยขึ้นว่า “ภรรยาของผม ‘โตเป็นผู้ใหญ่’ แล้วสินะ”

เมื่อได้เห็นท่าทีแสร้งทำเป็นรักใคร่เอ็นดูของเขา ฉันกลับรู้สึกคลื่นไส้จุกแน่นขึ้นมาที่กลางอก

ทันใดนั้นเอง จู่ ๆ มั่วเฉียนเฉี่ยนก็ร้องออกมาว่า “เจ็บจังเลย” อวี้ซิงฝานก็รีบพุ่งเข้าไปหาเธอทันที

ลูกชายที่เมื่อครู่ยังกอดฉันอยู่ก็คลายมือออกแล้ววิ่งตามไป พลางตะโกนว่า “น้าครับ เจ็บตรงไหนครับ เดี๋ยวผิงอันเป่าให้นะ”

พ่อกับแม่ต่างพากันขอบตาแดงก่ำด้วยความสงสารจับใจ

ในเวลานี้ ฉันที่ยืนอยู่ห่างออกไป กลับดูเหมือนตัวตลกไม่มีผิด

ฉันไม่อาจทนรับบรรยากาศแบบนี้ได้อีกต่อไป จึงอ้างว่าเหนื่อยแล้วหันหลังเดินออกจากห้องพักฟื้นไป