บทที่ 6

“อาเฉิน ในเมื่อคุณหนิงอยากคุยกับคุณ พวกคุณก็ค่อย ๆ คุยกันเถอะ”

“อย่าทะเลาะกันต่อหน้าเด็กเลยนะ”

สวีจือหรูดึงมุมปากของฟู่เฉิน สายตาเต็มไปด้วยความน้อยใจที่ต้องอดกลั้น แต่ก็ยังพยายามแสดงออกว่าเป็นคนมีเหตุผล

เมื่อเห็นดังนั้น ฟู่เฉินก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ยังพยักหน้า แล้วเดินไปอีกด้านหนึ่ง

หนิงหนานเสว่จำไม่ได้แล้วว่านานแค่ไหนแล้วที่พวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังแบบนี้ ทันใดนั้น เธอจึงไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไรดี

แต่เห็นได้ชัดว่าฟู่เฉินแทบจะไม่มีความอดทนกับเธอเลย

“คุณจะพูดอะไรกันแน่?”

“พาลูกมาวุ่นวายในที่แบบนี้ คุณยังเหลือความเป็นแม่อยู่ไหม?”

พอฟู่เฉินนึกถึงเรื่องที่ผู้หญิงคนนี้ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เขามา แม้กระทั่งหลอกใช้ลูกของตัวเอง เขาก็รู้สึกรังเกียจอย่างที่สุด

“คุณตกลงกับฉันว่าจะอยู่กับสุยสุยหนึ่งเดือน เดือนนี้ คุณช่วยให้คุณสวีของคุณไม่ปรากฏตัวต่อหน้าสุยสุยได้ไหม?”

ตอนนี้หนิงหนานเสว่ไม่สนใจแล้วว่าฟู่เฉินจะพูดอะไรเกี่ยวกับเธอ ตอนนี้เธอแค่อยากให้ลูกใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในช่วงเวลาที่เหลือ

“ผมแค่ตกลงว่าจะอยู่กับสุยสุย นอกนั้น คุณอย่าฝันไปเลย”

“คุณยังเจ้าเล่ห์เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน ตอนนั้นใช้เล่ห์เหลี่ยมต่ำทรามเพื่อปีนขึ้นเตียงผม ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ผมก็คงไม่ต้องเป็นพ่อใครทั้งนั้น!”

ขณะพูด สายตาของฟู่เฉินก็เย็นชาลงเรื่อย ๆ

แม้ว่าเขาจะไม่ได้เกลียดสุยสุย แต่พอคิดว่าสุยสุยเกิดมาบนโลกใบนี้ด้วยวิธีแบบนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะพาลโทษเธอ

เป็นอย่างที่คิด ผ่านมาตั้งหลายปี ไม่ว่าจะเธอจะอธิบายยังไง เขาก็ไม่ยอมเชื่อ

เรื่องในวันนั้นเป็นเพียงอุบัติเหตุ แม้แต่หนิงหนานเสว่เองก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงอยู่ในห้องนั้น และยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงอยู่บนเตียงของเขาได้

เพียงแค่วันเดียวก็มีสุยสุย ตอนนั้นหนิงหนานเสว่ยังคิดว่านี่คือพรจากสวรรค์ แต่ตอนนี้...

เมื่อนึกถึงสภาพของสุยสุย หนิงหนานเสว่ก็รู้สึกเศร้าโศก สุยสุยของเธอ ลูกที่น่าสงสารของเธอ คงจะไม่ชอบโลกใบนี้แน่ ๆ ดังนั้นลูกจึงแค่มาดูแล้วก็จะจากไป

“ฟู่เฉิน คุณแคร์เรื่องนี้มากขนาดนั้นเลย แคร์จนถึงขั้นไม่ชอบลูกของตัวเองเลยเหรอ?”

หนิงหนานเสว่พูดออกมาอย่างยากลำบาก เธอรับได้กับการที่ฟู่เฉินรังเกียจเธอ แต่เธอรับไม่ได้ที่เขาใจร้ายกับสุยสุยจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่สุยสุยเป็นเด็กที่น่ารักขนาดนั้น ลูกรักเขามาก แต่ทำไมเขาถึงมองไม่เห็นเลย?

“เด็กคนนี้ ผมไม่ปรารถนา! ตอนที่คุณทำทุกวิถีทางเพื่อคลอดเด็กคนนี้ออกมา คุณก็ควรจะรู้ว่าจะมีวันนี้”

ใบหน้าของฟู่เฉินเต็มไปด้วยความรังเกียจ

เขาเป็นดั่งเทพบุตรที่ฟ้าประทาน ตั้งแต่เด็กจนโต เขาได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดีมาโดยตลอด ครั้งแรกในชีวิตที่ถูกวางแผนหลอกใช้ก็คือผู้หญิงตรงหน้านี้แหละ

จะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไร? จะไม่เกลียดได้อย่างไร!

“คุณแม่คะ!”

จู่ ๆ เสียงของฟู่สุยสุยก็ดังขึ้นมากะทันหัน พร้อมกับเสียงสะอื้นที่ต้องอดกลั้น

เมื่อกี้คุณน้าที่อยู่ข้าง ๆ พาเธอมา เธอจึงได้ยินที่พ่อพูดถึงแม่ทั้งหมด

เธอคิดมาตลอดว่าพ่อไม่ชอบเธอ แต่แม่บอกว่าพ่อแค่ยุ่งมาก แม่บอกว่าพ่อยังคงรักเธอ

แต่ตอนนี้ เธอยืนอยู่ตรงนี้ ได้ยินพ่อพูดว่าเกลียดเธอ ที่แท้พ่อก็ไม่ต้อนรับเธอ

“สุยสุย?”

เมื่อหนิงหนานเสว่ได้ยินเสียงลูก หัวใจก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง จากนั้นหันกลับไปหาสุยสุยทันที

วินาทีที่เห็นลูกสาว สีหน้าของฟู่เฉินก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย คำพูดที่เขาพูดไปเมื่อครู่นั้นไม่ได้ตั้งใจพูดให้เด็กคนนี้ เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะทำร้ายสุยสุย

แต่คำพูดได้พูดออกไปแล้ว

“พวกคุณ... พวกคุณคุยกันต่อเถอะ”

“สุยสุย เรากลับกันก่อน อย่ารบกวนพ่อกับแม่เลย”

สวีจือหรูแสร้งทำเป็นตกใจ แม้จะนั่งอยู่บนรถเข็น แต่ก็ไม่ลืมที่จะรีบหันหลังกลับ พร้อมยื่นมือไปดึงฟู่สุยสุย

แต่ฟู่สุยสุยเกลียดคุณน้าคนนี้ เธอแค่อยากอยู่กับแม่ของเธอเท่านั้น เธอเห็นแล้วว่าแม่กำลังร้องไห้ แม่กำลังเสียใจ!

“ปล่อยหนูนะ หนูจะไปหาแม่!”

“อ๊าย!”

สวีจือหรูกรีดร้องออกมา แล้วเอามือปิดหน้าตัวเอง

“สุยสุย!”

“หรูหรู!”

คนทั้งสองคนพุ่งไปหาคนที่ตัวเองห่วงใยที่สุดเกือบจะพร้อมกัน

หนิงหนานเสว่กอดลูกของเธอ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ตรวจสอบร่างกายของลูกอย่างละเอียด “สุยสุย ไม่เป็นไรนะ?”

“เลือดออก?”

ฟู่เฉินขมวดคิ้วพลางตรวจดูใบหน้าของสวีจือหรูอย่างระมัดระวัง

แก้มที่บอบบางของเธอถูกเล็บของสุยสุยข่วนจนถลอกและมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ร้ายแรง

เพียงแต่เลือดเพียงเล็กน้อยนั้นกลับทำให้ฟู่เฉินโกรธจัด

เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วดึงสุยสุยมาหาสวีจือหรูทันที “ขอโทษเดี๋ยวนี้!”

ร่างเล็ก ๆ ของสุยสุยโยกเยกไปมาในมือใหญ่ของเขา เธอกัดฟันแน่นและดวงตาแดงก่ำ “คุณน้าคนนั้นจงใจพาหนูมา หนูไม่ได้อยากมา! และหนูก็ไม่ได้ตั้งใจ หนูแค่อยากมาหาแม่”

“อาเฉิน อย่าโทษเด็กเลยนะ ฉันไม่ดีเอง คุณอย่าพูดอีกเลย” สวีจือหรูเอามือปิดแก้ม อีกมือหนึ่งดึงแขนของฟู่เฉิน “อย่าโมโหกับเด็กเลยนะ”

ยิ่งเธอทำแบบนี้ ฟู่เฉินก็ยิ่งโกรธมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เดิมทีสุยสุยก็หน้าตาคล้ายหนิงหนานเสว่ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ท่าทางดื้อรั้นของเธอในตอนนี้ยิ่งเหมือนกันเป๊ะ ซึ่งยิ่งทำให้ฟู่เฉินโกรธหนักขึ้นไปอีก

เขาขมวดคิ้วแน่น จ้องมองเจ้าตัวเล็กตรงหน้าด้วยความดูถูก “เธอช่างเหมือนแม่ของเธอจริง ๆ เด็กแค่นี้ก็ชั่วร้ายได้ขนาดนี้แล้ว!”

“ห้ามว่าคุณแม่ของหนูนะ!”

“คุณแม่ของหนูดีที่สุดในโลก!”

ร่างเล็ก ๆ ของฟู่สุยสุยยืนขวางอยู่หน้าหนิงหนานเสว่ ดวงตาที่ฉ่ำน้ำเต็มไปด้วยความผิดหวังที่มีต่อพ่อ ร่างเล็ก ๆ สั่นเทาเพราะความกลัวและความประหม่า แต่กลับยังคงยืนหยัด เธอต้องการปกป้องแม่!

เมื่อก่อนเธออยากมีพ่อ แต่ตอนนี้เธอไม่อยากมีแล้ว เพราะพ่อไม่ชอบเธอ และก็ไม่ชอบแม่ด้วย ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไม่จำเป็นต้องมีพ่อก็ได้ เธอรักแค่แม่ก็พอแล้ว

“ฮึ”

ฟู่เฉินเพียงเปล่งเสียงเย็นชา หันหลังแล้วเข็นสวีจือหรูออกไป โดยไม่มองฟู่สุยสุยตัวน้อยอีกเลย

“สุยสุย แม่ขอโทษ”

หนิงหนานเสว่เดินเข้ามา ย่อตัวลง แล้วกอดสุยสุยตัวน้อย

เธอเป็นแม่ที่ไร้ความสามารถจริง ๆ ถึงขนาดต้องให้ลูกของตัวเองต้องทนทุกข์ทรมานแบบเดียวกับเธอ

“คุณแม่คะ คุณพ่อไม่ชอบหนู หนูรู้ค่ะ แม้แต่ชื่อของหนู ฟู่สุยสุย เขาก็แค่ตั้งให้สุ่ม ๆ”

“เมื่อก่อนหนูอยากได้ความรักจากคุณพ่อ แต่คุณพ่อไม่ชอบคุณแม่ และก็ไม่ชอบหนู”

“คุณแม่คะ หนูไม่อยากจากไปเลย หนูไม่อยากจากคุณแม่ไป คุณแม่ตัวคนเดียว คุณแม่จะอยู่ยังไงคะ?”

ฟู่สุยสุยพูดเสียงสะอื้น และกอดหนิงหนานเสว่แน่น ดวงตาที่ควรจะไร้เดียงสากลับเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

เธอไม่อยากจากแม่ไป!

แต่ร่างกายของเธอกลับกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ แล้วกระอักเลือดออกมา เธอตัวงอเป็นก้อนกลม ทั้งเจ็บปวดและสิ้นหวัง

“สุยสุย!”

“หมอ! ช่วยด้วย! รีบช่วยลูกของฉันด้วย!”

“สุยสุย อย่าทำให้แม่กลัวนะ!”