บทที่ 5

“แค่ก แค่ก—” ฟู่สุยสุยไอหนัก ๆ อีกครั้ง

ครั้งนี้เธอไอจนตัวงอแทบจะยืนไม่ไหว

ร่างเล็ก ๆ ทรุดคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง “ฟุ่บ” ก่อนจะกระอักเลือดออกมา

“สุยสุย!” หนิงหนานเสว่เสียงสั่น รีบเข้าไปดู

ใบหน้าของฟู่สุยสุยแดงก่ำดูเหมือนจะเป็นเพราะพิษไข้ แต่ริมฝีปากกลับซีดขาว “หนูไม่เป็นไรค่ะคุณแม่...”

หนิงหนานเสว่รีบอุ้มลูกขึ้นมา “แม่จะพาหนูไปโรงพยาบาล”

มือเล็ก ๆ ของฟู่สุยสุยจับหนิงหนานเสว่แน่น ดวงตาของเธอแดงก่ำจนผิดปกติ

หนิงหนานเสว่รีบไปโรงพยาบาล หลังหมอทำการเจาะเลือดฟู่สุยสุยเสร็จ จากนั้นก็รอผลการตรวจอยู่ข้างนอก

“คุณแม่คะ คุณพ่อเกลียดหนูมากใช่ไหมคะ...” เสียงที่อ่อนโยนของเธอ ในที่สุดก็เปิดเผยความอ่อนแอของตัวเองในยามป่วยไข้

หนิงหนานเสว่ได้ยินคำถามนั้นแล้ว

เธอกลับตอบไม่ได้

เธออยากจะบอกลูกมากว่า

สุยสุย

พ่อไม่ได้เกลียดหนูเลยนะ

แต่เกลียดแม่ต่างหาก

ถ้าหนูเป็นลูกของสวีจือหรู

หนูจะต้องมีความสุขมากแน่ ๆ

หนิงหนานเสว่โกหกอีกครั้ง เธอส่ายหน้าพร้อมน้ำตาคลอเบ้า “ไม่หรอก สุยสุย พ่อไม่ได้เกลียดหนู เขาแค่ยุ่งมากเท่านั้น...”

ฟู่สุยสุยยิ้มจาง ๆ ใบหน้าซีดเซียวดูอิดโรย มือเล็ก ๆ ลูบผมของหนิงหนานเสว่ “คุณแม่ต้องมีความสุขนะคะ”

แค่คำ ๆ นี้ก็เกือบจะทำให้น้ำตาของเธอพรั่งพรูออกมา

แต่เธอต้องอดทนไว้

แล้วก็ฝืนยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้

“หมอครับ—” ทันใดนั้นเสียงเย็นยะเยือกก็ดังแทรกขึ้นมา

หลังของหนิงหนานเสว่แข็งทื่อ

สองแม่ลูกเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน แล้วก็เห็นฟู่เฉินที่ควรจะกำลังยุ่งอยู่ ในเวลานี้กลับปรากฏตัวที่โรงพยาบาล และในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งของเขา อุ้มผู้หญิงอีกคนอยู่ นั่นก็คือสวีจือหรู

ฟู่สุยสุยตะโกนจากจิตใต้สำนึกว่า “คุณพ่อ—”

ฟู่เฉินจับเสียงนั้นได้อย่างรวดเร็ว เมื่อสายตาของเขาหันมาเห็นหนิงหนานเสว่กับลูกสาว เขาก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด

ในเวลานี้ สวีจือหรูที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาก็เห็นหนิงหนานเสว่กับลูกสาวเช่นกัน เธอจับแขนเสื้อของเขาแน่น “อาเฉิน ฉันเจ็บ...”

สายตาของฟู่เฉินคมชัดขึ้น เขาเอ่ยปลอบว่า “หมอกำลังมาแล้ว”

อีกด้าน หมอก็กำลังวิ่งมาอย่างรีบร้อน

ฟู่เฉินเก็บสายตากลับ กล่าวอะไรบางอย่างกับหมอเสร็จ จากนั้นเดินตามหมอไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ฟู่สุยสุยมองตามแผ่นหลังของพ่อที่เดินจากไป สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ

“คุณแม่คะ ทำไมคุณพ่อถึงอุ้มน้าคนนั้น...”

หน้าอกของหนิงหนานเสว่เหมือนถูกเหยียบย่ำอย่างแรง เธอหายใจเร็วขึ้น แต่แล้วก็ฝืนยิ้มในทันที “น่าจะเป็นเพื่อนร่วมงานของพ่อที่บริษัทบาดเจ็บน่ะ”

“จริงเหรอคะ?” ฟู่สุยสุยเหม่อลอยไปชั่วขณะ “แต่เราก็อยู่ที่โรงพยาบาล ทำไมคุณพ่อถึงเป็นห่วงคนอื่น แต่ไม่ห่วงเราล่ะคะ?”

ในวินาทีนั้น หนิงหนานเสว่ถึงตระหนักได้ว่า

ไม่ว่าเธอจะสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาอย่างไร

ก็ไม่อาจลบล้างความจริงได้

แม้แต่เด็กยังสามารถรับรู้ได้ แสดงให้เห็นว่าฟู่เฉินลำเอียงอย่างชัดเจนเพียงใด

หนิงหนานเสว่ตาแดงก่ำ “บางทีอาการของคุณน้าอาจจะรุนแรงก็ได้...”

ฟู่สุยสุยเงียบ

และความเงียบนี้ยิ่งทำให้หนิงหนานเสว่รู้สึกไม่สบายใจ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หนิงหนานเสว่พาฟู่สุยสุยไปรับผลการตรวจ แต่ใครจะคาดคิดว่าจะบังเอิญเจอฟู่เฉินและสวีจือหรูที่นั่งอยู่บนรถเข็นข้าง ๆ เขาพอดี

หนิงหนานเสว่ตกใจเล็กน้อย หน้าอกของเธอแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

ในวินาทีนั้น เธอเสียใจมากที่ได้รู้จักฟู่เฉิน

เธอยอมรับความอับอายและการดูถูกในอดีตที่เขาไม่รักเธอ

แต่เธอยอมรับไม่ได้ที่ลูกของเธอต้องทนทุกข์ทรมานแบบเดียวกัน

ทันใดนั้น ฟู่สุยสุยพลันร้องออกมาว่า “คุณพ่อ—”

สายตาของฟู่เฉินและสวีจือหรูมองมาพร้อมกัน

สีหน้าของฟู่เฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ยังคงดูสงบ “สุยสุย”

สายตาของฟู่สุยสุยจับจ้องอยู่ที่สวีจือหรู “คุณพ่อคะ คุณน้าคนนี้คือใครเหรอคะ...”

ใบหน้าหล่อเหลาและเย็นชาของฟู่เฉินดูหนักใจเล็กน้อย จากนั้นกล่าวว่า “นี่คือ...”

ขณะที่ฟู่เฉินจะพูด สวีจือหรูก็จับมือเขาแน่น แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ว่า “หนูน้อย ฉันเป็น... เพื่อนของพ่อหนู”

พอสวีจือหรูพูดประโยคนี้จบก็หน้าซีดลงมาก แม้แต่เสียงก็สั่นเทา

น่าสงสารมาก

แม้แต่หนิงหนานเสว่เห็นแล้วก็ยังรู้สึกสงสาร

สีหน้าของฟู่เฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในวินาทีนั้น จู่ ๆ เสียงของเขาก็ต่ำลง “สุยสุย นี่คือแฟนของพ่อ”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หัวใจของหนิงหนานเสว่ก็เหมือนถูกเทด้วยเหล็กร้อน ๆ มันสงบอย่างน่าประหลาดใจ

เป็นดังคาด เขาไม่ยอมให้สวีจือหรูเสียใจแม้แต่น้อย

ดังนั้นเธอจึงรู้ตั้งแต่วินาทีแรกที่บังเอิญพบกันว่าเธอไม่สามารถปิดบังได้อีกต่อไป

“สุยสุย นี่คือน้าสวี เป็นแฟนของพ่อนะ” น้ำเสียงของหนิงหนานเสว่ฟังดูสงบมากจนแทบจะไม่มีอะไรสงบไปกว่านี้อีกแล้ว

ใบหน้าเล็ก ๆ ของฟู่สุยสุยซีดลงจริง ๆ

หนิงหนานเสว่ย่อตัวลง ลูบใบหน้าเล็ก ๆ ของฟู่สุยสุย “ลูกรัก จริง ๆ แล้วมีบางอย่างที่แม่ยังไม่ได้บอกหนู ความจริงแล้วพ่อกับแม่แยกทางกันแล้ว... แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน พ่อก็ยังคงเป็นพ่อของหนู แม่ก็ยังคงเป็นแม่ของหนูนะ...”

เดิมทีฟู่เฉินคิดว่าหนิงหนานเสว่จงใจอุ้มลูกมาที่นี่เพื่อโวยวาย เพราะเธอก็เคยมีเล่ห์เหลี่ยมไม่น้อย

ดังนั้นเมื่อกี้เขาจึงแนะนำตัวตนของสวีจือหรู ส่วนหนึ่งก็เพื่อระบายความโกรธ

แต่เขาไม่คาดคิดว่าหนิงหนานเสว่จะพูดออกมาตรง ๆ อย่างนี้

หรือว่าเขาเข้าใจผิดไปเอง?

ฟู่สุยสุยรู้สึกสมองปั่นป่วน แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความเศร้า “แล้วคุณแม่ล่ะคะ...”

หนิงหนานเสว่อึ้งไปชั่วขณะ

น้ำตาของฟู่สุยสุยไหลริน “สุยสุยมีคุณพ่อกับคุณแม่ แต่คุณแม่ คุณแม่ไม่มีอะไรเลย...”

ในวินาทีนั้น หนิงหนานเสว่รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบดขยี้ แต่แล้วก็ถูกสุยสุยของเธอปะติดปะต่อกันทีละเล็กทีละน้อย

ใช่แล้ว เธอไม่มีญาติเหลือแล้ว และกำลังจะไม่มีลูก

เธอตัวคนเดียวในโลกใบนี้

ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป

หนิงหนานเสว่ลูบศีรษะของฟู่สุยสุย “แม่ยังมีหนูไงจ๊ะ เอาล่ะ รีบทักทายน้าสวีสิ”

ฟู่สุยสุยรู้สึกว่าอกเล็ก ๆ ของเธอเต็มไปด้วยความขมขื่น และแทบหายใจไม่ออก แต่แม่บอกว่าต้องเป็นเด็กมีมารยาท เธอกลั้นน้ำตา มองดูพ่อของเธอกุมมือผู้หญิงอีกคน แล้วฝืนยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ “สวัสดีค่ะน้าสวี...”

เมื่อสวีจือหรูได้ยินเสียง ‘น้าสวี’ ที่เอ่ยออกมาอย่างฝืนใจ สีหน้าก็ไม่ค่อยดีนัก แต่ฟู่เฉินอยู่ที่นี่ จึงทำได้เพียงเม้มปากพร้อมพยักหน้า และยิ้มอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “สวัสดีจ้ะสุยสุย”

ฟู่เฉินหน้านิ่งไปชั่วขณะ มองฟู่สุยสุยทักทายเสร็จแล้วนั่งลงข้างหนิงหนานเสว่อย่างเงียบ ๆ โดยไม่ส่งเสียงดังหรือโวยวายเลย แม้แต่หนิงหนานเสว่ก็ไม่ได้มองมาทางนี้เลย

ทั้ง ๆ ที่ดูเป็นภาพที่อบอุ่นแท้ ๆ แต่ทำไมเขากลับรู้สึกไม่สบายใจเลยล่ะ?

ในขณะนั้นเอง เลขาจางก็จ่ายเงินเสร็จและรีบกลับมา

หนิงหนานเสว่ส่งลูกให้กับเลขาจาง จากนั้นพูดกับฟู่เฉินว่า “เราคุยกันหน่อยได้ไหม”

“ต่อหน้าลูก คุณจะโวยวายอะไร?”

ใบหน้าของฟู่เฉินเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และปฏิเสธโดยไม่คิด