บทที่ 8

“สุยสุย!”

หนิงหนานเสว่กรีดร้อง น้ำตาไหลรินทันที หัวใจของเธอราวกับถูกอะไรบางอย่างอุดกั้นไว้แน่น จนหายใจลำบาก

เธอรู้ว่าสุยสุยของเธอจากไปแล้ว กลับสู่สรวงสวรรค์แล้ว เธอมายังโลกใบนี้ เห็นโลกใบนี้แล้ว เธอไม่ชอบโลกใบนี้ ผิดหวังในตัวพวกเขามาก ดังนั้นเธอจึงกลับไป และไม่กลับมาอีก

“สุยสุย แม่ขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ!”

หนิงหนานเสว่กอดลูกพลางร้องเสียงสั่นเครือ แล้วประคองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ไร้ลมหายใจของด้วยสองมือที่สั่นเทาพลางจุมพิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอไม่ดีเอง เป็นเธอเองที่ดื้อรั้น เป็นเธอเองที่ยึดติดกับฟู่เฉิน!

ทั้งหมดเป็นเพราะเธอไม่ดีเอง เธอไม่สมควรที่จะเป็นแม่ของสุยสุยด้วยซ้ำ สุยสุยของเธอ ไม่กลับมาอีกแล้ว!

เมื่อหนิงหนานเสว่สงบลงแล้ว เธอก็เช็ดตัวให้สุยสุยด้วยตัวเอง แล้วเปลี่ยนชุดเจ้าหญิงสีชมพูที่สุยสุยชอบที่สุด เธอต้องการให้ลูกสาวของเธอจากโลกนี้ไปอย่างสวยงาม ในช่วงเวลาสุดท้ายนี้ เธอจะทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อให้สิ่งที่ดีที่สุดกับลูกของเธอ

หมอและพยาบาลต่างก็ชอบสุยสุย นางฟ้าตัวน้อยคนนี้ ตอนนี้พวกเขารู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก พยาบาลสาวบางคนถึงกับแอบปาดน้ำตาเงียบ ๆ

แต่ในฐานะแม่อย่างหนิงหนานเสว่ ตอนนี้กลับร้องไห้ไม่ออกอีกแล้ว

เธอมองดูสาว ๆ ที่เช็ดน้ำตาแล้วยังยิ้มอย่างอ่อนโยน “ขอบคุณพวกคุณมากที่ดูแลสุยสุยในช่วงที่ผ่านมา ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ”

“คุณหนิง คุณ... คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”

พยาบาลมองหนิงหนานเสว่อย่างเป็นห่วง ใครกันที่ลูกสาวตายแล้วยังยิ้มได้?

มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

หนิงหนานเสว่ไม่ได้พูดอะไรมาก เธอใช้เงินหนึ่งแสนบาท ซึ่งเป็นเงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ซื้อโกศสีชมพูให้สุยสุย เพราะสุยสุยของเธอชอบสีนี้มากที่สุด และนี่คือสิ่งสุดท้ายที่เธอสามารถทำให้สุยสุยได้

หนิงหนานเสว่พาโกศเถ้ากระดูกของสุยสุยกลับมาที่วิลล่าที่ไร้ความอบอุ่นแห่งนี้ เธอต้องการเก็บของของสุยสุยแล้วจากไปพร้อมกับลูก

แต่เธอกลับเห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญอยู่ที่หน้าประตู

ความโชคร้ายทั้งหมดของเธอ เริ่มต้นจากผู้ชายคนนี้ เขาคือคนที่ก่อเรื่องทุกอย่างขึ้นมา!

“หนิงไห่เทา แกมาทำไม?”

หนิงหนานเสว่กอดโกศเถ้ากระดูกของสุยสุย กัดฟันพลางจ้องมองเขา

“ทำไมถึงไม่มีมารยาทเลยล่ะ ฉันเป็นลุงของแกนะ!”

หนิงไห่เทายิ้มพลางเดินเข้ามาใกล้ เมื่อสายตาของเขาสังเกตเห็นโกศเถ้ากระดูกในอ้อมแขนของหนิงหนานเสว่ก็อึ้งไปในทันที

“นี่... นี่คืออะไร?”

“สุยสุยตายแล้ว”

หนิงหนานเสว่ยังคงมีสีหน้านิ่งเฉย ราวกับว่าคนที่ตายไม่ใช่ลูกสุดที่รักของเธอ แต่เป็นลูกของคนอื่น

“อะไรนะ? เป็นไปได้ยังไง?”

“ยัยเด็กคนนี้ไม่เอาไหนเลย? ตายไปง่าย ๆ อย่างนี้เลยเหรอ?”

“ไม่ได้การล่ะ เรื่องนี้ปล่อยไว้เฉย ๆ ไม่ได้ ฉันจะไปหาฟู่เฉิน เอาเรื่องแทนเธอ ต้องให้เขาชดใช้เงิน!”

หนิงไห่เทาสบถด่าไม่หยุด สุยสุยตายแล้ว แต่เขากลับไม่พูดปลอบใจเลยสักคำ สิ่งที่เขาสนใจคือเรื่องนี้จะทำให้เขาได้เงินเท่าไหร่

“หนิงไห่เทา แม่ของฉันตายไปนานแล้ว หลังจากนี้แกก็อย่ามาปรากฏให้ฉันเห็นอีก แกกับฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว”

“ตอนนี้ฉันตัวคนเดียว และกำลังจะหย่าแล้ว หลังจากนี้ฉันก็จะไม่มีเงินให้แกอีก แกไปซะเถอะ”

ตอนนี้หนิงหนานเสว่ใจสลาย ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เรียกว่าญาติก็เป็นแค่มีดคม ๆ ที่แทงเธอเท่านั้น

“แกว่าไงนะ?”

“ฉันถามหน่อยเถอะ แกยังมีจิตสำนึกเหลืออยู่บ้างไหม? ถ้าตอนนั้นไม่ใช่เพราะฉัน แกจะปีนขึ้นเตียงฟู่เฉินแล้วคลอดสุยสุยออกมาได้เหรอ? ก็เพราะแกมันไม่ได้เรื่องไง ถึงได้คลอดลูกสาวออกมา แล้วคนเขาก็ไม่ชอบ”

“ตอนนี้เป็นไงล่ะ เด็กนั่นก็ตายไปแล้ว เขาก็ต้องหย่ากับแกอยู่แล้ว แกมันคนไร้ค่า แกหย่าแล้วคงไม่ได้เงินสักแดงเลยใช่ไหม?”

หนิงไห่เทาเริ่มสบถด่าไม่หยุด ตอนนี้เขาเป็นหนี้ข้างนอกเยอะมาก ถ้าไม่ได้เงินเลยแม้แต่แดงเดียว แขนขาของเขาคงไม่เหลือแน่

“ไปให้พ้น!”

ในที่สุดหนิงหนานเสว่ก็ทนไม่ไหว ตะโกนใส่หนิงไห่เทาตรง ๆ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอถูกคนที่เรียกว่าลุงคนนี้สูบเลือดสูบเนื้อมาโดยตลอด ไม่อย่างนั้น เธอจะต้องไปขอเงินจากฟู่เฉินด้วยท่าทีต่ำต้อยขนาดนั้นเหรอ?

ตอนนี้สุยสุยตายแล้ว หัวใจของหนิงหนานเสว่ก็แตกสลาย เธอรู้เพียงว่าสุยสุยยังเป็นห่วงเธอก่อนตาย!

“ดี ดี นังคนชั่วไร้หัวใจ แกคอยดูเถอะ!” หนิงไห่เทาถ่มน้ำลาย แล้วหันหลังเดินจากไป

แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็เดินกลับมาอีกครั้ง แล้วมองหนิงหนานเสว่อย่างเย้ยหยัน “แกยังไม่รู้สินะ เมื่อวานนี้ฟู่เฉินฉลองวันครบรอบกับสวีจือหรู เขาจุดพลุราคาสามล้าน แกคิดดูสิว่าเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทำไมแกถึงได้ไร้ประโยชน์ขนาดนี้?”

สามล้าน? เมื่อวาน? พลุ!

คำทุกคำนั้นสามารถที่จะเจาะทะลุหัวใจของหนิงหนานเสว่

มิน่าล่ะ มิน่าล่ะเขาถึงไม่รับโทรศัพท์เลย ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง เป็นแบบนี้เอง

สามล้าน นั่นคือค่าผ่าตัดของสุยสุย เงินสามล้าน สามารถช่วยชีวิตสุยสุยได้!

แต่ตอนนี้สุยสุยตายไปแล้ว! นอนสงบอยู่ในโกศเถ้ากระดูกในอ้อมแขนของเธอ!

หนิงหนานเสว่ร้องไห้โฮ “ไปให้พ้น! หนิงไห่เทา! แกมันปีศาจ! ไปให้พ้น!”

เมื่อเห็นเธอเสียสติ หนิงไห่เทาก็ยังคงสบถด่าต่อไป แต่กลับหันหลังเดินจากไปอย่างรู้ตัว

หนิงหนานเสว่กอดโกศเถ้ากระดูกของสุยสุยแน่นพลางร้องไห้อย่างเจ็บปวดใจ

เธอวางโกศเถ้ากระดูกของสุยสุยไว้ในช่องเล็ก ๆ ในสุสานด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง เธอยังรับไม่ได้ที่ลูกสาวสุดที่รักของเธอกลายเป็นเถ้าถ่าน และนอนอยู่ที่นี่

ทางด้านฟู่เฉินรู้สึกแปลก ๆ เดิมทีเขาคิดว่าหนิงหนานเสว่จะมาวุ่นวายไม่เลิก แต่ไม่คิดว่าผ่านไปตั้งหลายวัน เธอก็ไม่ติดต่อเขาเลย แม้ว่าเขาจะระงับบัตรธนาคารทั้งหมดของเธอแล้ว แต่ก็ไม่มีโทรมาขอเงินเลย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรก ฟู่เฉินรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็รู้สึกหงุดหงิด

เขาบอกไม่ได้ว่าทำไมถึงหงุดหงิด เขาหยิบสมุดบันทึกที่ฟู่สุยสุยให้เขาในวันนั้นออกมาโดยไม่ตั้งใจ

เมื่อเปิดสมุดบันทึกดูก็เห็นด้านในเป็นลายมือของฟู่สุยสุย ลายมือที่เขียนออกมานั้นบิดเบี้ยวและดูไร้เดียงสา

ฟู่เฉินยิ้ม เด็กคนนี้ช่างน่ารักจริง ๆ

ในนั้นใช้ถ้อยคำที่เรียบง่ายที่สุด แสดงถึงความคิดถึงและความชื่นชมของสุยสุยที่มีต่อพ่อ

[พ่อยุ่งมาก ห้ามรบกวนพ่อ]

[สุยสุยรักพ่อที่สุด แม่ก็ด้วย]

[พ่อ... ดูเหมือนจะไม่ชอบสุยสุย]

คำเหล่านี้คืออารมณ์ความรู้สึกที่สุยสุยบันทึกไว้ ลายมือบิดเบี้ยว แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกจริงใจ

ในนั้นบันทึกถึงความทุ่มเทของแม่ที่มีต่อเธอ และความทุ่มเทของแม่ที่มีต่อครอบครัวนี้ ฟู่เฉินเพิ่งจะพบว่าในมุมมองของเด็ก หนิงหนานเสว่เป็นแม่ที่ดีที่ไร้ที่ติจริง ๆ และก็แตกต่างจากหนิงหนานเสว่ในความทรงจำของเขาอยู่บ้าง

เมื่อนึกถึงวันที่ทั้งสองคนจากกันด้วยความไม่พอใจ นึกถึงท่าทางน่าสงสารของสุยสุยในวันนั้น ฟู่เฉินก็รู้สึกเสียใจอยู่ลึก ๆ หรือว่าเขาอาจจะเข้มงวดกับเด็กคนนี้มากเกินไปจริง ๆ

“เลขาจาง ไปเตรียมตุ๊กตาเจ้าหญิงสีชมพูที่เด็ก ๆ ชอบ”

ฟู่เฉินเก็บสมุดบันทึก เขาไม่ได้อ่านเนื้อหาทั้งหมด แต่ได้ตัดสินใจแล้วว่าจะกลับไปดูสุยสุย

ทันทีที่เขาลุกขึ้นและเตรียมจะออกไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้น พอรับสาย เสียงกรีดร้องของสวีจือหรูก็ดังขึ้น “อาเฉิน ช่วยด้วย!”