บทที่ 2

เมิ่งเชียนเชียนเห็นลี่จื่อเซียนทำแบบนี้แล้ว ความผิดปกติสายหนึ่งก็ทอประกายออกมาจากดวงตา ทว่าหลังจากนั้นกลับแสร้งพูดออกมาอย่างเศร้าโศกเสียใจ

“อาเซียน ฉันรู้ว่านายชอบเด็กนะ แต่ว่า...”

เมิ่งเชียนเชียนกุมหน้าท้องไว้ ท่าทางราวกับตกเข้าไปอยู่ในความทรงจำอันน่าเศร้าใจบางอย่างก็ไม่ปาน

“ฉันไม่สนหรอกว่าหลินซินอวี๋จะเป็นคนให้กำเนิดลูกของนาย แค่เป็นลูกของนาย ฉันก็ชอบทั้งนั้น!”

ตอนที่เมิ่งเชียนเชียนพูดประโยคนี้ออกมา ในดวงตาก็เอ้อล้นไปด้วยน้ำตา จ้องมองลี่จื่อเซียนด้วยความรักลึกซึ้ง

ลี่จื่อเซียนมองเมิ่งเชียนเชียน แล้วก้มหน้ามองร่างไร้วิญญาณตรงหน้าอีกครั้ง “ฉันไม่ยอมให้หล่อนคลอดลูกของฉันหรอก หล่อนไม่คู่ควรเลยสักนิด”

“แต่พวกนายสองคน...”

“ฉันเปลี่ยนวิตามินของหล่อนเป็นยาคุมกำเนิดตั้งนานแล้ว หล่อนไม่มีทางให้กำเนิดลูกของฉันได้หรอก!”

พอได้ยินลี่จื่อเซียนพูดแบบนี้ ฉันก็เหมือนกับถูกสายฟ้าฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างไรอย่างนั้น

ฉันแต่งงานอยู่กินกับลี่จื่อเซียนมาห้าปี ไม่เคยมีวี่แววจะตั้งท้องเลยสักนิด

พวกเราล้วนไปตรวจหาสาเหตุกันที่โรงพยาบาลแล้ว แต่ทุกอย่างก็ปกติดี แค่ไม่ตั้งท้องก็เท่านั้น

ที่แท้ก็เป็นเพราะลี่จื่อเซียน

เขาเปลี่ยนวิตามินของฉันเป็นยาคุมกำเนิดมาตั้งนานแล้ว!

ฉันได้ยินว่าวิตามินยี่ห้อนี้ไม่ดี เลยเปลี่ยนไปทานยี่ห้ออื่นแทน

ซึ่งลี่จื่อเซียนไม่รู้เรื่องนี้

และก็เพราะว่าเขาไม่รู้นั่นแหละ ฉันถึงได้ตั้งท้อง

เมิ่งเชียนเชียนพอใจกับคำตอบนี้ของลี่จื่อเซียนเป็นที่สุด

เธอเชิดหน้าชูคอมองฉันที่กลายเป็นร่างไร้วิญญาณด้วยท่าทีของผู้ชนะ

ฉันมองดูลี่จื่อเซียนแยกร่างของฉันออกจากกัน แล้วนำไปแช่ไว้ในฟอร์มาลีน

เมื่อเสร็จสิ้นทุกกระบวนการ ลี่จื่อเซียนก็เหน็ดเหนื่อยจนแทบจะไม่ไหว เขานั่งนิ่งอยู่บนโซฟา

เมิ่งเชียนเชียนส่งผ้าขนหนูอุ่นๆ ผืนหนึ่งให้เขา แล้วนั่งลงบนตักเขาด้วยท่าทางยั่วยวน พร้อมกับมองหน้าเขาไปด้วย

“อาเซียน ทำไมขอบตานายถึงได้ดำขนาดนี้ล่ะ พี่ซินอวี๋ยังโกรธอยู่อีกเหรอ? ให้ฉันโทรไปอธิบายกับพี่เขาดีกว่านะ!”

พอลี่จื่อเซียนได้ยินชื่อของฉัน เขาก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

แน่นอนว่าเมิ่งเชียนเชียนดูออกว่าเขารำคาญใจ เลยปลอบโยนไปว่า “อาเซียน พี่ซินอวี๋เป็นคนอารมณ์ร้อน นายก็ลองง้อพี่เขาดูสักหน่อยสิ!”

สีหน้าของลี่จื่อเซียนไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที “หล่อนขี้อิจฉาจนเป็นนิสัยไป แล้วก็ขี้หึงไปทุกเรื่อง ฉันไม่มีทางง้อหรอก แล้วฉันจะคอยดูซิว่าหล่อนจะเล่นสงครามเย็นกับฉันได้นานแค่ไหน!”

ก่อนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์

ฉันกับลี่จื่อเซียนทะเลาะกันยกใหญ่เพราะเมิ่งเชียนเชียนเป็นสาเหตุ

ลี่จื่อเซียนคิดว่าฉันเป็นคนไม่มีเหตุผล จากนั้นฉันถึงได้ออกจากบ้านไป

ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน ฉันก็จะทำสงครามเย็นกับลี่จื่อเซียนอยู่หลายวันเสียทุกครั้งไป

ครั้งนี้เขาต้องคิดแน่นอนว่าฉันจะทำสงครามเย็นกับเขา

แต่เขาไม่รู้เลยว่าฉันตายไปแล้ว ก็เมื่อกี้นี้ไง ที่เขาช่วยให้เมิ่งเชียนเชียนพ้นความผิด ฉันถึงได้ถูกเขาล้วงอวัยวะภายในออกมาหมด เขาเป็นคนทำให้ภรรยาของตัวเองต้องกลายเป็นหุ่นจำลองด้วยมือของเขาเอง!

......

เพื่อปกปิดหลักฐานเอาผิดภายในห้องทดลอง ลี่จื่อเซียนจึงใช้สารเคมีมาทำความสะอาดห้องทดลองทุกซอกทุกมุมไปหนึ่งรอบ

ทั่วทั้งห้องทดลองสะอาดเอี่ยมอ่องเป็นประกายวิบวับ ราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

เพียงแต่เนื้อตั้งแต่บริเวณแขนทั้งสองข้างของฉันเป็นต้นไปนั้น จัดการค่อนข้างลำบากไม่น้อย

เมิ่งเชียนเชียนกระวีกระวาดขันอาสา “ให้ฉันทำเถอะ ฉันจะจัดการให้เรียบร้อยเอง”

ลี่จื่อเซียนส่งเสียงอืมออกมาเบาๆ

หลังจากนั้นพอเมิ่งเชียนเชียนเห็นว่าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว ก็สวมกอดเข้าที่เอวของลี่จื่อเซียน อิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างสนิทสนม

“อาเซียน ขอบคุณนายมากเลยจริงๆ ถ้าไม่ได้นายฉันก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไง!”

ลี่จื่อเซียนโอบกอดเมิ่งเชียนเชียนแน่น เขาประทับจุมพิตลงบนเส้นผมของเมิ่งเชียนเชียนเบาๆ “ไม่ต้องห่วงนะ มีฉันอยู่ทั้งคน ไม่มีทางเกิดอะไรขึ้นแน่”

แต่งงานกันมาห้าปี ฉันไม่เคยเห็นลี่จื่อเซียนทำสายตารักใคร่อ่อนโยนขนาดนี้มาก่อนเลยสักครั้ง

ฉันคิดมาตลอดว่าเขาเป็นคนเย็นชา ขอแค่ฉันไม่หยุดพยายามก็จะต้องละลายความเย็นชาของเขาได้แน่

พอตอนนี้ลองมาคิดดูแล้ว ฉันนี่มันน่าขันจริงๆ จะไปมีใครเย็นชาอะไรขนาดนั้นได้เล่า ก็แค่เขาไม่เคยรักฉันเลยตั้งแต่แรกต่างหาก

เมิ่งเชียนเชียนเปี่ยมล้นไปด้วยความปรารถนา สองมือเหนี่ยวร้องคอของลี่จื่อเซียนไว้ พลางมองเขาด้วยสายตามีเลศนัย

แรกเริ่มลี่จื่อเซียนถึงกับชะงักไป หันกลับไปมองศพที่ถูกทำเป็นหุ่นจำลองแล้วที่ด้านหลังโดยไม่รู้ตัว

ดูเหมือนว่าเขาอยากจะปฏิเสธ แต่เมื่อเผชิญกับเมิ่งเชียนเชียนที่กำลังเป็นฝ่ายรุก กอปรกับความต้องการในใจของเขาแล้ว

เขากลับเลือกจะยอมแพ้ แล้วก้มหน้าจูบริมฝีปากสีแดงสดของเมิ่งเชียนเชียน

ตอนที่ฉันกับลี่จื่อเซียนใกล้ชิดกันนั้น เขามักจะหลบเลี่ยงการจูบเสมอ

ฉันคิดไปว่าเขาไม่ชอบการจูบ

ทว่าในตอนนี้ ฉันได้แต่มองดูลี่จื่อเซียนประทับจูบลงบนริมฝีปากของเมิ่งเชียนเชียนอย่างเร่าร้อนระคนเอาแต่ใจ

ฉันถึงได้เข้าใจแจ่มแจ้ง ลี่จื่อเซียนไม่ได้รังเกียจการจูบ เขาก็แค่เกลียดที่จะต้องจูบกับฉัน

ฉันมองดูความเร่าร้อนของพวกเขาทั้งสองคนซึ่งอยู่ข้างๆ ร่างไร้วิญญาณของฉันด้วยสายตาเย็นชา

ฉันอยากจะลอยหนีออกไป แต่ฉันไม่อาจทำได้

พอตายฉันก็กลายเป็นวิญญาณดวงหนึ่ง ไม่อาจไปที่ไหนได้ทั้งนั้น ทำได้เพียงลอยตามอยู่ด้านหลังของลี่จื่อเซียน

ฉันรู้สึกว่าตัวเองช่างน่าเวทนาเหลือเกิน ก่อนตายก็ถูกลี่จื่อเซียนมองเป็นเพียงอากาศธาตุ

พอตายไปแล้วก็ยังต้องมาถูกบังคับให้ชมความใกล้ชิดสนิทสนมของพวกเขาทั้งสองคนอีก

ครั้นทั้งสองคนทำไปจนถึงครึ่งทาง โทรศัพท์ของลี่จื่อเซียนก็แผดเสียงขึ้นมา

ลี่จื่อเซียนที่ถูกขัดความอภิรมย์ ก็เดินหน้าดำคล้ำเครียดไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

เป็นคุณแม่ลี่ที่โทรเข้ามา

ลี่จื่อเซียนกดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย แล้วกลับไปใกล้ชิดสนิทสนมกับเมิ่งเชียนเชียนต่ออย่างไม่อาจแยกจาก

ทันใดนั้นฉันก็นึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้ฉันนัดแนะกับคุณแม่ลี่ไว้เรียบร้อยแล้ว ว่าจะพาท่านไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล

ตอนนี้ก็มืดค่ำแล้ว แต่ฉันยังไม่โผล่หน้าไปหาท่านเลย แถมยังติดต่อไม่ได้อีก

ท่านคงจะเป็นห่วงแย่เลยใช่ไหมนะ?