บทที่ 4

ลี่จื่อเซียนที่นอนหลับไม่สนิทตลอดทั้งคืนหอบหิ้วขอบตาดำๆ ไปทำงาน

สาวน้อยนักศึกษาฝึกงานที่โต๊ะประชาสัมพันธ์หยิบยื่นห่อของขวัญให้ลี่จื่อเซียน

ลี่จื่อเซียนมองของขวัญที่ห่อด้วยกระดาษสีชมพูกับสีฟ้าตรงหน้าด้วยความงุนงง

“ของขวัญนี่ฉันไม่ได้ให้คุณนะคะ ฉันให้ภรรยาของคุณต่างหาก วันนั้นฉันไปห้างแล้วเห็นภรรยาคุณอยากได้ขวดนมยี่ห้อนี้ แต่ตอนนั้นสินค้าดันหมด พอเมื่อวานฉันเห็นว่ามีของเข้ามาแล้วก็เลยซื้อเอาไว้ เพื่อให้เป็นของขวัญวันเกิดลูกของพวกคุณน่ะค่ะ!”

พอได้ยินนักศึกษาฝึกงานพูดแบบนี้ฉันก็นึกขึ้นมาได้ทันที อาทิตย์ก่อนฉันไปเดินช็อปปิ้งที่ห้างเพราะอยากหาซื้อของใช้สำหรับแม่และเด็ก แล้วก็เจอเข้ากับสาวน้อยนักศึกษาฝึกงานคนนี้เข้า

สาวน้อยเองก็มาหาเลือกของขวัญให้หลานตัวน้อยที่เพิ่งเกิดของตัวเองพอดี

พอเธอเห็นว่าฉันกำลังเลือกพวกของใช้สำหรับแม่และเด็กอยู่ ก็แบ่งปันใบรายการต่างๆ ที่พี่สะใภ้ของเธอเขียนเอาไว้ให้ฉัน

ฉันไม่คาดหวังว่าลี่จื่อเซียนจะซื้อให้ ฉันเลยอาศัยช่วงที่ตอนนี้ท้องของฉันยังไม่โต ยังถือข้าวของต่างๆ ได้ ตระเตรียมของใช้จำเป็นเอาไว้ล่วงหน้าให้เรียบร้อย

ลี่จื่อเซียนรับของขวัญไว้ แล้วเดินไปห้องทดลอง

คำพูดของนักศึกษาฝึกงานดังวนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่หยุด

ขวดนม?

ของขวัญวันเกิด?

ลี่จื่อเซียนเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง ทว่าก็ยังคงไม่ได้รับข้อความตอบกลับจากฉันเช่นเคย

เขาคิดว่าเรื่องนี้น่าจะมีการเข้าใจผิดกันเกิดขึ้น ฉันน่าจะซื้อไปเป็นของขวัญให้คนอื่นมากกว่า

แต่พอขบคิดดูแล้ว เขาก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าช่วงนี้มีเพื่อสนิทของพวกเขาคนไหนกำลังจะคลอดลูกบ้าง

ขณะที่ลี่จื่อเซียนกำลังจะโทรศัพท์หาฉัน พนักงานส่งของก็โทรศัพท์เข้ามาหาเขาเสียก่อน

“ไม่มีคนอยู่บ้านเหรอครับ? พัสดุชิ้นใหญ่กองอยู่หน้าบ้านพวกคุณตั้งหลายชิ้นเลยนะครับ!”

“พัสดุอะไรเหรอครับ?”

ลี่จื่อเซียนเอ่ยถามออกไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

“เตียงเด็กอ่อน เครื่องซักผ้าเด็กอ่อน มีแต่ของใช้สำหรับเด็กอ่อนทั้งนั้นเลย! ผมจำภรรยาของคุณได้ ครึ่งเดือนมานี้ภรรยาของคุณซื้อแต่ของใช้สำหรับเด็กทารก นี่พี่ชาย ยินดีกับพวกคุณด้วยนะครับ เด็กน้อยใกล้จะลืมตาดูโลกแล้ว!”

พอได้ยินพนักงานส่งของพูดแบบนี้ หัวสมองของลี่จื่อเซียนก็สับสนอลหม่านไปหมด

เขาตั้งตัวรับไม่ทัน นี่เขาจะได้เป็นพ่อคนแล้ว?

เขายืนชิดบานหน้าต่าง เหม่อมองออกไปไกลเพื่อสงบสติอารมณ์ พอใจเย็นลงแล้วก็หมุนกายคิดจะไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะเพื่อต่อสายหาฉัน

ทว่าทันทีที่หมุนตัวหันไปนั้นก็เห็นเข้ากับขวดโหลที่อยู่ในตู้

เขาจำได้ทันที ในท้องของร่างไร้วิญญาณเมื่อวันนั้นเองก็มีตัวอ่อนเด็กทารกเหมือนกัน

ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ ลี่จื่อเซียนก็รู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย จนตัวสั่นเทิ้มอย่างห้ามไม่ได้ ความคิดแง่ลบอย่างหนึ่งแล่นปราดเข้ามาในหัว

“ไม่ใช่! ไม่มีทาง!”

ลี่จื่อเซียนสะบัดมือไปมา พยายามสลายความคิดไม่เป็นมงคลในหัวออกไป

เขาดื่มน้ำไปพลาง กดเบอร์โทรศัพท์ของฉันไปพลาง

“เลขหมายที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...”

ลี่จื่อเซียนพึมพำไม่ขาดปากว่าไม่มีทาง เพราะด้วยลักษณะงานของฉันแล้ว ฉันจึงไม่เคยปิดโทรศัพท์เลยสักครั้ง

ลี่จื่อเซียนไม่เชื่อ เขาโทรศัพท์หาฉันอีกหลายครั้ง

พอรู้ว่าฉันปิดเครื่อง เขาเลยโทรศัพท์ไปหาคุณแม่ของฉันกับคุณแม่ลี่

เมื่อคุณแม่ทั้งสองท่านต่อสายหาฉัน ก็พบว่าปิดเครื่องเหมือนกัน

ขณะที่ลี่จื่อเซียนกำลังจะโทรศัพท์หาหัวหน้างานของฉัน ก็มีสายเข้าจากหัวหน้าของฉันเสียก่อน

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณใช่สามีของหลินซินอวี๋หรือเปล่าคะ?”

“ครับ ผมเอง”

ลี่จื่อเซียนใจเต้นไม่เป็นส่ำ ความคิดไม่เป็นมงคลในหัวของเขายิ่งเด่นชัดขึ้นทุกที

“คือแบบนี้ค่ะ อาทิตย์นี้หลินซินอวี๋ไม่ได้มาทำงานเลย โทรศัพท์ไปก็ติดต่อไม่ได้ พวกเราเป็นห่วงว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า เลยโทรมาหาคุณเพื่อถามไถ่สถานการณ์ค่ะ!”

พอได้ยินหัวหน้างานพูดแบบนี้ น้ำเสียงที่สงบนิ่งเสมอมาของลี่จื่อเซียน ถึงกับผิดเพี้ยนแปลกไปเป็นครั้งแรก “เธอไม่ได้ไปทำงานเหรอครับ?”

“ค่ะ ไม่ได้มาตั้งแต่วันจันทร์แล้ว นับถึงตอนนี้ก็สามวันแล้วละค่ะ! พวกเราทราบข่าวแล้วว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ เลยคิดว่าเธอไปฝากครรภ์แล้วลืมยื่นเรื่องลางานหรือเปล่าน่ะค่ะ!”

“เธอท้อง?”

ลี่จื่อเซียนได้ยินคำพูดนี้แล้ว โทรศัพท์ในมือถึงกับลื่นหลุดมือหล่นลงพื้นทันที

โทรศัพท์หล่นลงพื้นจนเกิดเสียงดังลั่น ลี่จื่อเซียนสั่นเทิ้มไปทั้งกาย เขาก้มเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา กระทั่งกลับมาเหยียดตัวตรงอีกครั้ง ตรงหน้าเขาก็เป็นขวดโหลที่บรรจุอวัยวะส่วนต่างๆ พอดิบพอดี