LOGIN“พี่ลุยน้ำมาหาหนูเหรอคะ” ฉันตาโตถามด้วยความอุ่นใจ ในขณะที่ฉันไม่รู้จะทำยังไง พี่เร็กซ์ก็ลุยน้ำมาหาถึงหน้าประตูห้อง“อื้อ พี่รู้ว่าน้องต้องตกใจจนทำอะไรไม่ถูก พอจัดการธุระเสร็จจะขับรถมารับก็ไม่ทันละ นี่ลุยมาตั้งแต่คอนโด ไปเปลี่ยนผ้าเถอะ น้ำกำลังขึ้นเรื่อยๆ อยู่คอนโดปลอดภัยกว่า”ฮือ! รู้จักกันดีจริงๆ รู้ว่าฉันตกใจเลยลุยน้ำมาหากัน น่ารักเกินไปแล้ว“ขอบคุณนะคะที่ไม่ทิ้งหนู” ฉันยิ้มกว้างที่พี่เค้าไม่ทิ้งกัน หาได้ที่ไหนผู้ชายที่ลุยน้ำมารับเธอเนี่ยเจ้าใจ… แสนดีที่หนึ่ง “แล้วไม่เข้ามาในห้องเหรอคะ” ฉันถามเมื่อพี่เร็กซ์ยังยืนนิ่งที่เดิม“พี่เปียกอยู่เดี๋ยวห้องเลอะ”แปลกจัง! ทำไมถึงรู้สึกว่าพี่เร็กซ์นิ่งกว่าปกติ แต่คนลุยน้ำมาจะให้ร่าเริงได้ยังไงก่อน คิดมากไปละเจ้าใจ“งั้นรอหนูแป๊บนะคะ” ฉันยิ้มพลางหมุนตัวแต่ต้องชะงัก“น้องจะไม่บอกพี่เหรอว่ามีเรื่องอะไร”วินาทีนี้รอยยิ้มเลือนหายไปจากใบหน้าฉัน ใจเต้นแรงด้วยความวิตก พี่เร็กซ์สังเกตเห็นแล้ว ทำไงดี…ถ้ายอมรับว่ามีก็ต้องเล่าความจริง“คะ” ฉันทำเป็นไม่รู้เรื่อง ไม่กล้าหันมาสบตาคู่มีพลังของแฟนหนุ่ม“ขอบตาน้องแดง เสียงอู้อี้ คงผ่านการร้องไห้มา” ฉันไปต่อแทบไม
“ไม่มีนี่คะ” ฉันตอบอย่างไม่รู้ไม่ชี้“แต่พี่ว่ามีนะ เสียงน้องฟังดูอู้อี้ไม่เหมือนเดิม มีอะไรบอกพี่มาเถอะ” พี่เร็กซ์ถามเสียงจริงจังเล่นเอาฉันใจเต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้วแค่ฉันแปลกจากเดิมนิดหน่อยพี่เร็กซ์ก็รู้ทันที ต้องใส่ใจกันเบอร์ไหนถึงจับสังเกตได้ขนาดนี้“ไม่มีจริงๆ ค่ะ อากาศชื้นเหมือนจะคัดจมูกนิดหน่อย” ตอบเองก็กังวลเอง คัดจมูกคือเรื่องจริงแต่ไม่ได้มาจากอากาศ มาเพราะตัวเองร้องไห้หลายชั่วโมงต่างหาก ฮือ!“ไอ้เร็กซ์ไปยัง” ฉันได้ยินเสียงใครบางคนลอดเข้ามาในสาย“แป๊บ” พี่เร็กซ์ตอบอีกฝ่ายและกลับมาคุยกับฉันอีกครั้ง “งั้นพี่ไปก่อน จัดการทุกอย่างเสร็จจะโทรหาน้องอีกที”ขอบคุณรุ่นพี่คนนั้นที่เข้ามาแทรก พี่เร็กซ์เลยไม่ซักต่อ ฟู่ว!“โอเคค่ะ บาย” ฉันรีบวางสายก่อนจะโดนจับได้ ใช้มือลูบหน้าด้วยความเหนื่อยอ่อน ไม่เคยโกหกแฟนก็เพิ่งโกหกวันนี้แหละ ไม่ชอบสิ่งที่ตัวเองทำเลยให้ตายเหอะแต่ก็นั่นแหละถึงมีปัญหาอะไร เราควรทานให้อิ่มเพื่อมีชีวิตต่อ จะได้มีแรงต่อสู้กับทุกสิ่ง เพราะงั้นใจคนนี้เลยทำมาม่าคัพ เอาแคบหมูออกมาทานคู่ ระหว่างนี้ก็เช็คไลน์ไปด้วย พรีมถึงขอนแก่นแล้ว เย้!อ้าวเฮ้ย! ในกลุ่มปี 1 เอกญี่ปุ่น บ้านเพ
เมื่อถูกโอบอุ้มด้วยความรักจากคุณพ่อคุณแม่ พี่วินและพี่เอย สติก็เริ่มกลับมา ฉันหยิบทิชชูขึ้นมาสั่งน้ำมูก ได้แต่หวังว่าจะจัดการปัญหาสำเร็จก่อน พี่เร็กซ์จะรู้ ก็แค่ไม่อยากให้ปัญหาของตัวเองไปเพิ่มความเครียดให้พี่เค้าอีก ว่าแต่พรุ่งนี้จะปลีกตัวไปตามนัดได้มั้ย จะบอกพี่เร็กซ์ยังไงดี เฮ้อ!ครืน!เสียงฟ้าคำรามดังมากทำให้ฉันหยุดเรื่องที่คิดไม่ตกและลุกขึ้นยืน ฝนยังไม่หยุดอีกเหรอ หยุดบ้างเถอะค่ะ แค่นี้ก็ลำบากกันถ้วนหน้าแล้ว บางเขตน้ำเริ่มท่วมแล้วด้วย พักก๊อนน!ฉันเดินมาทางระเบียง เปิดผ้าม่านออก โหว! ฝนยังคงสาดลงมาเรื่อยๆ แล้วน้ำระบายไปเยอะรึยัง? พอชะโงกหน้าจากระเบียงดูด้านล่าง โอโมะ! หนักกว่าเดิมอีกค่ะ น้ำท่วมขึ้นมาบนฟุตบาทแล้ว ใครข้ามถนนต้องถอดรองเท้าลุย สภาพนี้ลงไปหาอะไรทานข้างล่างไม่ได้แน่เมื่อวานพี่เร็กซ์ซื้อชีสเค้กใส่ตู้เย็นให้ก็ยังไม่ได้ทาน มาม่าก็มี แคบหมูกับไส้อั่วที่พี่เอยส่งมาก็ยังเหลือ… รอดแล้วเราฉันกลับเข้ามาในห้องเพื่อเข้าห้องน้ำ“ธัมโมสังโฆ” พอเห็นหน้าตัวเองในกระจกได้แต่อุทานออกมา ขอบตาแดงบวมกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด สภาพนี้ให้พี่เร็กซ์เห็นไม่ได้เด็ดขาด พี่เค้าต้องถามแน่ว่าเกิดอะไรข
“ลูกแน่ใจแล้วนะ” คุณพ่อถามย้ำด้วยน้ำเสียงแปลกใจ“ค่ะ หนูแน่ใจ หนูอยากเจอเค้าให้เร็วที่สุด ไม่อยากปล่อยคาราคาซัง ถ้ายังไม่เคลียร์หนูจะต้องบ้าตายแน่ๆ” ฉันบอกไปตามตรง“ได้ลูกได้ เดี๋ยวพ่อนัดให้ แต่ถ้าเป็นพรุ่งนี้หนูไปคนเดียวได้เหรอ” คุณพ่อถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“ได้ค่ะ ว่าแต่เค้าอยู่จังหวัดไหนคะ” ฉันถามอย่างนึกได้ ไม่ใช่ว่าอยู่เชียงใหม่นะ ต้องรีบซื้อตั๋วแล้วเดินทางพรุ่งนี้เลย“กรุงเทพลูก” ค่อยยังชั่วหน่อย สะดวกเลยล่ะ อยู่กรุงเทพเหมือนกัน “เดี๋ยวพ่อนัดแล้วโทรบอกลูกอีกที”“ขอบคุณนะคะคุณพ่อ”“พวกเราทุกคนรักลูกนะ หนูไม่ต้องเครียด คุณแม่ปรึกษากับคุณน้าแล้ว หนูปฏิเสธการแต่งงานได้เลย เรายินดียกที่ผืนนั้นให้เค้า เพื่อแลกกับความสุขของหนู” คำพูดที่เต็มไปด้วยความรักคุณพ่อทำให้ฉันสะอื้นออกมาอีกครั้งไร่ชาที่ระบุในพินัยกรรมมีมูลค่าสูงเลยทีเดียว ในนั้นมีส่วนที่ปลูกชาพันธุ์ต่างๆ กว่า 500 ไร่ มีโรงงานผลิตชาส่งออกขนาดกลาง มีคาเฟ่รวมถึงรีสอร์ทขนาดใหญ่ สามอย่างหลังนี้คุณแม่กับคุณน้าลงทุนเพิ่มด้วยกัน นักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างชาติเข้ามาพักมากมาย แต่ครอบครัวกลับบอกว่ายินดียกให้คนอื่นเพื่อแลกกับความสุขของฉั
“จริงเหรอลูก / น้องรับสายแล้วเหรอ!” และได้ยินเสียงตื่นเต้นของคุณพ่อคุณแม่ลอดเข้ามาด้วย “แม่ขอคุยกับน้องหน่อย”“คุณแม่จะคุยด้วย” พี่วินบอกกัน ฉันรับคำในคอเบาๆ“เจ้าใจ” เสียงของคุณแม่ทำให้น้ำตาของฉันหยดลงอีกครั้ง วันนั้นคุณแม่รู้เรื่องก็รีบโทรหากัน ท่านไม่ยอมบอกความจริงเพื่อปกป้องความรู้สึกของฉัน ท่านรักฉันมากเหลือเกิน“อึก ขาคุณแแม่” ฉันกลั้นสะอื้นและขานรับ“ไม่เอาไม่ร้องลูก ทุกคนกำลังหาทางออกให้ลูกอยู่ ลูกไม่ได้เผชิญเรื่องนี้คนเดียว ลูกยังมีพ่อ มีแม่ มีพี่วินและพี่เอยนะ”“ขอบคุณนะคะที่โอบกอดความรู้สึกของหนู” ฉันปาดน้ำตาออก รู้สึกยังไงพูดจากใจ“หนูคือคนสำคัญของเรานะลูก เราจะโอบกอดหนูทุกลมหายใจเลย” ยิ่งคุณแม่พูดน้ำตาฉันยิ่งแตก เธอทำให้คนที่รักเธอมากขนาดนี้เป็นห่วง เธอแย่มากเลยเจ้าใจ“ฮึก! ขอบคุณนะคะที่รักหนูมากขนาดนี้”“หยุดร้องก่อนลูก เดี๋ยวหายใจไม่ออก แม่ถามคุณยายมาแล้ว ทำไมคุณยายทวดทำแบบนั้น” คุณแม่เข้าเรื่องสำคัญโดยที่ฉันไม่ต้องถาม“เพราะอะไรเหรอคะ” ฉันถามพลางเช็ดน้ำตาไปด้วย อยากรู้สาเหตุเหมือนกัน“ที่ดินตรงไร่ชา เพื่อนรักคุณยายทวดซื้อให้ท่านเป็นของขวัญวันเกิด แนะนำให้ท่านปลูกชาจะได
ฉันสะอึกสะอื้นไม่หยุดหลังได้รับข่าวช็อกโลก มันเหมือนอยู่ดีๆ โลกก็มืดในพริบตา คำว่าแต่งงานก้องให้หัวไม่หยุด ทุกอย่างมันเร็วมากจนตั้งตัวไม่ทันไม่แปลกใจเลยที่วันก่อนตอนโทรหาคุณแม่ท่านเสียงเปลี่ยน ท่านคงผ่านการร้องไห้มาแล้ว คุณพ่อก็ถามว่าจะกลับเมื่อไหร่ พี่วินก็ถามพี่เร็กซ์ว่าฉันเป็นยังไง พี่เอยก็เงียบลงทั้งที่ปกติชวนคุยโน่นนี่ตลอด ทุกคนในบ้านรู้ว่าพินัยกรรมเป็นยังไง แต่เลือกที่จะเก็บความไม่สบายใจเอาไว้กับตัว และบอกฉันวันที่สอบเสร็จแทนคุณพ่อคุณแม่ พี่วิน พี่เอยรักฉันมากจริงๆ ถ้ารู้ก่อนหน้านี้ฉันคงสติแตกไปแล้ว คงกินไม่ได้นอนไม่หลับ ไม่มีกระจิตกระใจอ่านหนังสือ เกรดก็คงออกมาแย่ แต่เพราะทุกคนโอบอุ้มความรู้สึกของฉันไว้ ฉันเลยผ่านช่วงสอบมาได้ไม่น่าเชื่อว่าฉันกับพี่เร็กซ์จะเจอเหตุการณ์เหมือนกัน จากที่ให้กำลังใจพี่เร็กซ์ทุกทาง ตอนนี้ตัวเองก็เจอไม่ต่าง เข้าใจความรู้สึกของพี่เร็กซ์ถ่องแท้ก็ตอนนี้แหละ มันทั้งเครียด ทั้งกดดัน ทั้งเศร้า อารมณ์ปนเปจนแทบจะอาเจียนออกมาเมื่อรู้ว่าเราต้องแต่งงานกับคนแปลกหน้าถ้าฉันตกลง… ก็ต้องเลิกกับผู้ชายอันเป็นที่รัก แถมเค้ายังรักฉันมากขนาดยอมทิ้งหุ้นมากมายเพื่อให้เรา







