LOGIN“แต่ผมก็ยังมองว่าลูกยังเด็กอยู่ดีนะครับ นี่ลูกโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” คำแก้ตัวของคู่ชีวิตทำให้ฟางซินส่งยิ้มคล้ายอ่อนอกอ่อนใจ วันคืนเปลี่ยนผัน จนกระทั่งคนทั้งคู่ผมเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน แม้จะเป็นอย่างนี้ทว่าร่างกายของมู่เฉินกลับยังคงแข็งแรงแม้ว่าเขาจะมีอายุมากกว่าภรรยารักถึงสิบปีเต็ม
หน้าสมุดบันทึกเล่มหนึ่งภายในนั้นได้มีตัวอักษรงดงามเรียบเรียงเอาไว้อย่างงดงามเป็นระเบียบ ลมจากทางหน้าต่างหอบใหญ่ได้พลิกหน้ากระดาษหลายหน้านั้นขึ้น จนทำให้หญิงสาวหน้าตาสะสวยผู้กำลังสาละวนอยู่กับการนำสิ่งของมากมายออกจากกล่องต้องรีบลุกขึ้นมาหยิบสมุดเล่มดังกล่าว “เฮ้อ! ดีนะที่ไม่เส
ฟางซินนั่งลงเอาศีรษะของตนซบลงบนตักของหญิงชราอย่างเศร้าสร้อยแม้ว่าเธอในตอนนี้จะไร้ซึ่งพลังแห่งจิตวิญญาณแต่เธอรู้ดีว่าหญิงชราจะสื่อถึงอะไร ปีก่อน ๆ อาจารย์ปู่ใหญ่กับเจิ้งลู่ก็ทยอยล้มหายจากไปกันทีละคนตามสังขารมาบัดนี้ย่าผู้ชราก็ยังมาพูดแบบนี้อีกแม้ว่าหล่อนจะทราบดีว่าเรื่องเช่นนี้ย่อมต้องเกิ
สวัสดีครับ ผมคือกู้ซินเซิงหรือคนในครอบครัวมักจะเรียกว่าเสี่ยวเซิง ผมหาใช่ลูกหลานตระกูลกู้อย่างแท้จริงไม่แต่เรื่องนี้ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับผมเลยในเรื่องของความรักและความกตัญญูที่ผมมีต่อคนในครอบครัวนี้ ทั้งนี้เป็นเพราะนับตั้งแต่วันที่พี่สาวคนดีของผมได้ช่วยให้รอดจากความตายตั้งแต่ครั้งยังเป็น
“หล่อนท้องได้สิบสัปดาห์แล้วมากกว่าเป่าเป้ยเล็กน้อยไปฝากท้องพร้อมกันเถอะ” ใบหน้าของคนภายในห้องโถงต่างเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หลังจากเป่าเป้ยตั้งครรภ์มู่เฉินคอยดูแลภรรยาของตนเป็นอย่างดีเช่นเดียวกับบรรดาพี่ชายของหญิงสาว เพราะหลังจากฟางซินตั้งครรภ์จู่หว่านเองก็กำลังตั้งครรภ์กับเมิ่งกวา
“พ่อบุญธรรมรีบเลยครับ ผมช่วยอุ้มดีไหม” เจียอินแทบจะทำตามที่พูดเมื่อเห็นว่าพ่อผู้ชรายังนั่งคล้ายไม่ทุกข์ร้อนอยู่ที่เดิม “เฮ้อ! แกนี่นะโตจนป่านนี้แล้วยังทำตัวไม่มีสติอีก ดูเจ้าตัวเขายังไม่ร้อนใจขนาดแกเลย หล่อนต้องเดินเข้ามาหาฉันสิ แกลืมแล้วเหรอว่าฉันอายุเท่าไหร่แล้ว” เหตุที่อู๋เหยียนไม่รู้
“ยังไม่ต้องรีบตอบหนูตอนนี้ก็ได้ค่ะ ค่อย ๆ คิด” ฟางซิน คล้ายเข้าใจความรู้สึกของคนที่อยู่ที่นี่ ดังนั้นเจ้าตัวจึงไม่ได้กล่าวเร่งรัดรวมถึงได้เปลี่ยนหัวข้อสนทนาเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศแทน “ขอบใจนะเป่าเป้ย/ศิษย์น้อยที่เข้าใจพวกเรา” คนทั้งสามกลุ่มตอบออกมาพร้อมกัน “เกรงใจหนูทำไม พวกเรา
“ครั้งนี้พี่สาวไม่โกหกหรอกเชื่อพี่นะ” ในขณะที่ฟางซินกำลังสนทนากับน้องชายทั้งพ่อแม่ ลุงป้า อาก็เดินมาได้ยินประโยคนี้เช่นกัน “เป็นความผิดของลุงเองที่ไม่อธิบายให้เขาฟังอย่างละเอียดเจ้าตัวก็วิ่งร้องไห้โฮมาที่นี่” กู้อี้กล่าวออกมาอย่างรู้สึกผิดเมื่อเห็นน้ำตาของบุตรชายคนเล็ก “โป้งพ
“เป่าเป้ย นับจากนี้ประเทศของเราจะเป็นอย่างไร” โม่โฉวถามขึ้นหลังจากได้ยินข่าวใหญ่ของประเทศ “ดีมากทีเดียวค่ะ อีกไม่นานผู้นำจะทำการปฏิรูปเศรษฐกิจ การค้าจะไม่ใช่เรื่องน่าอายอีกต่อไป ย่าคะนับจากนี้พวกเราสามารถสร้างความร่ำรวยได้อย่างเปิดเผยแล้ว” ฟางซิน กล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง เสี่ยวห
“เป่าเป้ย น้องอิ่มแล้วอย่างนั้นเหรอกินอีกสักหน่อยดีไหม” ซีซวนกล่าวชวนหลังจากเห็นน้องน้อยวางช้อนในมือลง “พี่ใหญ่คะ ถ้าหากให้ฉันกินอีกไม่แน่ว่าอีกหน่อยฉันก็คงไม่ต้องเดินแล้วละคะคงจะต้องกลิ้งแทน” ฟางซินพูดเชิงหยอกเย้าด้วยรอยยิ้มอ่อน เนื่องจากตั้งแต่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาพวกพี่ ๆ รวมถึงพ่อแม่ก็ม







