ตอนที่3

" หือ จะดีเหรอ ให้พวกพี่อยู่เป็นเพื่อนดีกว่า แล้วนี่จะกลับยังไง ได้ขับรถมาเองไหม"

" ไม่ได้เอารถมาค่ะ เวียนหัวนิดหน่อยเลยไม่ได้ขับมา เดี๋ยวเรียกแกร็บค่ะ นี่ค่ะ กดเรียกรถแล้ว เดี๋ยวสักพักก็คงมา พวกพี่ไปเถอะไม่ต้องห่วง "

" เอางั้นเหรอ ให้พวกพี่อยู่รอเป็นเพื่อนดีกว่าจนกว่ารถจะมา เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไปอีกใครจะช่วย "

" ไม่เป็นไรค่ะ คนในงานเยอะแยะ "

" เอางั้นนะ งั้นพวกพี่ไปนะ รถใกล้มาแล้วใช่ไหม"

"ค่ะ "

มาริณีเร่งให้ทั้งสองไปเร็วๆ ตอนนี้แทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่แล้ว หัวใจบีบรัดจนเจ็บไปหมด เธอเป็นโรคหัวใจแต่กำเนิดต้องกินยาตลอดชีวิต เรื่องนี้ภาคภูมิไม่รู้ มีเพียงคุณปู่คนเดียวที่รู้ มาริณีเปิดกระเป๋าล้วงเอายามากำไว้ในมือ เธอมองหาน้ำ เห็นซุ้มอาหารอยู่ไม่ไกลก็เดินตรงไป โครม

เธอถูกชนจนหงายหลังสะดุดขาตัวเองล้มลง เงยหน้าขึ้นก็เจอกับผู้หญิงคนนั้น อินทุอร 

" ว้าย คุณอรเป็นยังไงบ้างคะ "

นารีรีบเข้ามาหาอินทุอร สำรวจดูว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า แล้วหันมาต่อว่าเธอ

" นี่หล่อนเดินยังไงให้ชนคุณอรยะ ไม่มีตาเหรอ นี่คุณอินทุอร หุ้นส่วนคนใหม่ พ่วงตำแหน่งพรีเซ็นเตอร์ของบริษัท ที่สำคัญเป็นคนรักของบอสภูมิด้วย ถ้าหล่อนไม่อยากตกงานหล่ะก็ รีบขอโทษคุณอรซะ"

มาริณียันตัวลุกขึ้น เธอรู้สึกเจ็บท้องน้อยแปล็บๆ เธอต่างหากที่ถูกชน ทำไมต้องขอโทษด้วย เธอไม่ผิด มาริณีจ้องหน้าอินทุอร

" บอกให้ขอโทษไง ยังจะกล้าจ้องหน้าคุณอรอีก "

นารีผลักไหล่มาริณี

" ฉันไม่ได้ชน เป็นเธอต่างหากที่ชนฉัน"

มาริณีก้มมองมือตัวเอง พึ่งรู้ตัวว่ายาในมือกระเด็นหายไปไหนไม่รู้ ยานั่นเป็นเม็ดสุดท้ายแล้วด้วย อะไรจะซวยขนาดนี้นะ เธอกวาดตามองหายาที่หล่นไป ทั้งท้องน้อยทั้งหัวใจเจ็บปวดไปหมดจนเหงื่อไหลออกมา 

" เอ๊ะนังนี่ ฉันบอกให้ขอโทษคุณอรไง "

" ช่างเถอะ ว่าแต่เธออยู่แผนกไหนในบริษัทรู้ไหม "

" ไม่ทราบค่ะเดี๋ยวนาไปสืบให้ "

" มีอะไรกัน "

" ภูมิ "

อินทุอรรีบเดินไปคล้องแขนภาคภูมิ ทำท่าทางน่าสงสาร นารีรีบฟ้อง

"ก็นัง ก็ผู้หญิงคนนี้หน่ะสิคะ เดินมาชนคุณอรแล้วไม่ยอมขอโทษ ยังมีหน้ามาจ้องคุณอรตาเขม็งอีก หาว่าเธอไม่ผิดไม่ขอโทษเด็ดขาด "

ภาคภูมิเห็นมาริณีก้มๆเงยๆหาอะไรไม่สนใจใครก็โมโห ชนคนอื่นแล้วยังไม่รู้จักขอโทษอีก เขาเข้าไปกระชากแขนของเธอลากมาหยุดตรงหน้าอินทุอร

" ขอโทษอรซะ "

มาริณีน้ำตาคลอ เขาไม่แม้จะถามเธอสักคำว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตัดสินว่าเธอผิดแล้ว ทั้งที่เธอเดินมาของเธออยู่ดีๆ แต่ผู้หญิงคนนั้นต่างหากที่อยู่ๆก็ตั้งใจเดินมาชนเธอ เหมือนรอจังหวะอยู่แล้ว แถมชนเธออย่างแรงจนล้มลงอีก 

" ไม่"

" มาริณีฉันบอกให้ขอโทษ"

" ฉันไม่ผิดทำไมต้องขอโทษ เธอต่างหากที่เป็นคนเดินมาชนฉัน "

" ฉันบอกให้เธอขอโทษอรเดี๋ยวนี้ "

ภาคภูมิตะคอกใส่จนมาริณีสะดุ้ง เขาไม่เคยเสียงดังใส่เธอแบบนี้มาก่อน แต่เพื่อให้เธอขอโทษคนรักของเขา เขาก็ทำได้ทุกอย่างไม่สนว่าเธอจะรู้สึกยังไง มาริณีน้ำตาร่วงหล่น ภาคภูมิหันหน้าหนีไม่อยากเห็นน้ำตาของเธอ พูดเสียงต่ำ

" ถ้าอยากจะผ่านการฝึกงานหล่ะก็ขอโทษอรซะ ไม่อย่างงั้นเธอก็อย่าหวังว่าฉันจะเซ็นใบผ่านงานให้เธอ"

" ที่แท้ก็เด็กฝึกงานนี่เองไม่เจียมตัว "

นารีส่งสายตาเย้ยหยัน

" ไม่เป็นไรค่ะภูมิช่างเถอะ ฉันเองก็ผิดที่เดินไม่ดูทาง "

อินทุอรทำเป็นไม่เอาเรื่อง

มาริณีเช็ดน้ำตา เธอต้องผ่านฝึกงาน ต้องเรียนให้จบต้องไม่ทำให้คุณปู่ผิดหวัง อีกแค่ไม่ถึงเดือนการฝึกงานก็จะจบ พอเธอเรียนจบเธอจะไปจากที่นี่ ไปจากเขา

" ขอโทษค่ะ "

" ไม่เป็นไร คราวหน้าก็เดินระวังหน่อยหล่ะ "

" พอใจหรือยังคะบอส "

มาริณีหันไปถามภาคภูมิน้ำตาก็ไหลลงมาอีก เธอรีบเช็ดน้ำตาไม่อยากให้คนมองเธอสมเพชมากกว่านี้ ใครใช้ให้เธอเกิดมาจนเป็นเด็กกำพร้าหล่ะ ไม่ว่าจะถูกหรือผิดก็สู้คนรวยไม่ได้อยู่ดี อำนาจเงินมันกลับดำเป็นขาวได้ในพริบตา มาริณีหันหลังเดินออกไปมือกุมหัวใจที่บีบรัดแน่นขึ้นจนหายใจแทบไม่ออก

ภาคภูมิกัดฟันกรอดๆเธอต่อต้านไม่ฟังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ จะถูกจะผิดยังไงเธอก็สู้อินทุอรไม่ได้หรอก แค่พูดขอโทษคำเดียวมันจะตายหรือยังไงกัน อินทุอรเข้ามาทำงานในบริษัทในฐานะหุ้นส่วน ส่วนเธอเป็นแค่เด็กฝึกงาน เขาไม่อยากให้เธอมีปัญหา ทำไมเธอถึงดื้อด้านไม่ฟังเขา เขากำลังจะตามแผ่นหลังบางที่เดินตัวสั่นออกไป แต่อินทุอรรั้งแขนเขาไว้แล้วชวนไปโซนอาหารหาอะไรกิน

มาริณีลืมตาขึ้นมา พบว่าตัวเองนอนอยู่ในโรงพยาบาลมีสายน้ำเกลือห้อยอยู่ ใครพาเธอมาที่นี่นะ ประตูห้องเปิดออกชายหนุ่มหน้าตี๋ผิวขาวโอโม่สวมชุดกราวด์เดินเข้ามาหา

" ตื่นแล้ว เป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหม "

"ไม่ค่ะ ดีขึ้นแล้ว "

" เป็นโรคหัวใจทำไมไม่พกยาครับ เกิดเหตุฉุกเฉินถ้าไม่มีคนเห็นคุณแล้วพามาส่งโรงบาลทัน คุณคงไม่ได้นอนอยู่นี่แล้วนะ "

" พอดียาเม็ดสุดท้ายฉันทำหล่นหายค่ะ พรุ่งนี้ถึงจะไปหาหมอตามนัดรับยาค่ะ "

" เป็นคนไข้ของหมอภารัณใช่ไหมครับ "

" ค่ะ "

" ผมชื่อดนัย เป็นหมอที่พึ่งย้ายมาที่นี่ ภารัณเป็นเพื่อนผมมันลา1เดือน ผมรับเคสคนไข้ของมันมาดูแลแทน "

" เอ่อ ใครช่วยพาฉันมาส่งที่นี่ คุณหมอพอจะรู้ไหมค่ะ "

" หึหึ ผมเองครับ "

" คุณหมอเหรอคะ "

" ครับ ที่จริงผมออกเวรแล้ว ขับรถผ่านไปแถวนั้นพอดี เห็นคุณล้มลงหมดสติอยู่ข้างทาง ผมเลยรีบจอดรถลงไปช่วยคุณ พอดูประวัติการรักษาของคุณแล้ว เห็นว่าเป็นคนไข้ที่ผมรับโอนมาจากไอ้รัณ ก็เลยอยู่ดูคุณ "

" ขอบคุณนะคะคุณหมอ "

ดนัยส่งยิ้มให้อ่อนโยน

" ยังมีอีกเรื่องที่คุณต้องรู้ ไม่รู้ว่าคุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเองกำลังท้อง "

มาริณีนิ่งอึ้ง ท้อง ท้องงั้นเหรอ เป็นไปได้ไง ถึงว่าทำไมช่วงนี้อ่อนเพลียง่าย เวียนหัวอาเจียนอยู่บ่อยๆ ที่แท้ลูกก็อยู่ในนี้นี่เอง เธอลูบไปที่ท้องเบาๆ ภาคภูมิจะคิดยังไงถ้ารู้เรื่องนี้ เขาไม่ได้รักเธอ เขาแค่ต้องการร่างกายของเธอเท่านั้น ที่เขายอมจดทะเบียนสมรสกับเธอ ก็เพราะขัดคุณปู่ไม่ได้ ก็คุณปู่เล่นเอามรดกมาขู่เขานี่ ใครมันจะไปยอมเสียมรดกพันล้านให้คนอื่นได้ไปหล่ะ ยิ่งตอนนี้คนรักเก่าเขากลับมา แถมยังปกป้องกันขนาดนั้น เขาเห็นเธอเป็นส่วนเกินตั้งนานแล้ว มาริณียิ้มขมขื่น หัวเราะทั้งน้ำตา สมเพชตัวเองจริงๆ 

" คุณไม่เป็นอะไรนะ "

ดนัยขมวดคิ้วมองมาริณี ที่ประเดี๋ยวยิ้มประเดี๋ยวร้องไห้ เขาคิดว่าเธอคงมีปัญหาชีวิต แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรเธอ ได้แต่ยืนมองอยู่ตรงนั้น 

" อ๊ะ อ๊ะ อาา แรงอีกค่ะภูมิ แรงๆเลย อ๊ะ อ๊ะอ้ายยย เสร็จแล้ว อืมจุ๊บ ยังเด็ดเหมือนเดิมเลยนะ"

อินทุอรลุกขึ้นมาจุ๊บปากภาคภูมิหลังน้ำแตกกอดซบอกแกร่งเอาไว้แน่น กลับจากงานเลี้ยงเธอขอให้เขามาส่งที่คอนโด แล้วนั่งกินเหล้าเป็นเพื่อน เมื่อเขาจะกลับ เธอก็แอบใส่ยาปลุกเซ็กซ์ลงไปในแก้วเหล้า แล้วคะยั้นคะยอให้เขาดื่มในแก้วให้หมดก่อนค่อยกลับ ยาออกฤทธิ์ไวมาก เขายังไม่ทันได้เปิดประตูออกไป ก็หันมาคว้าตัวเธอ กระชากชุดออก ซุกไซร้เต้าอวบแล้วจับดุ้นใหญ่ยาวกระแทกเข้ารูสวาทของเธอมิดด้าม เขาจับเธอกระเด้ากันตรงหน้าประตู แล้วก็ตระเวณไปทั่วทุกมุมห้อง ก่อนจะจบอยู่ที่เตียงนอน ภาคภูมิผลักอินทุอรออก เขาหยิบผ้าขนหนูมาพัน แล้วออกไปจุดบุหรี่สูบที่ระเบียง ในใจก็คิดว่าเขาทำอะไรลงไปเขานอกกายมาริณี