ตอนที่4

ช่วงสายของวัน มาริณีกลับออกมาจากโรงพยาบาล ระหว่างที่ยืนรอรถอยู่เธอหยิบมือถือออกมาดูเวลาก็ปรากฏว่าแบตหมด 

ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ

มาริณีเงยหน้าขึ้นดูก็เจอปฐวี ที่เลื่อนกระจกรถร้องถาม

" มายด์จะไปไหน ขึ้นรถสิพี่ไปส่ง "

มาริณีมองเห็นรถคันหลังจอดติดเป็นแถว ก็รีบเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ 

" พี่วีมาทำอะไรที่โรงบาลค่ะ "

" พี่มาเยี่ยมเพื่อนหน่ะเมื่อคืนมันท้องเสีย ว่าแต่มายด์หล่ะ มาทำอะไรที่นี่ ไม่สบายเหรอ "

" อือ มาเอายาหน่ะ ยาหมด "

" อ๋อ "

ปฐวีมองหน้ามาริณี หน้าตายังดูซีดเซียวอยู่บ้าง เขาส่งยิ้มอบอุ่นให้ เธอเป็นน้องรหัสของเขา ตั้งแต่เขาเรียนจบก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย

" จริงสิ มายด์กินข้าวหรือยัง หิวไหม "

" ไม่ค่ะ "

เธอปฏิเสธแต่ท้องดังร้อง จ๊อก จ๊อก น่าขายหน้าชะมัด ปฐวีหัวเราะหึหึ มองไปเห็นร้านขายอาหารบนฟุตบาทเรียงรายหลายร้าน จึงหาที่จอดรถ

" เอาโจ๊ก2ครับ "

" ฝึกงานเป็นไงบ้าง "

" ก็ดีค่ะ ใกล้จบแล้ว "

" จบแล้วมาทำงานกับพี่ไหม พี่จะล็อคตำแหน่งไว้ให้ "

เขาแอบชอบเธอตั้งแต่รู้ว่าเธอเป็นน้องรหัสเขา ตอนนั้นเธออยู่ปี1เขาอยู่ปี3 แม้เขาจะเคยเผยความในใจหลายครั้ง แต่เธอก็ปฏิเสธทุกครั้ง และบอกกับเขาว่าคิดกับเขาแค่พี่ชายเท่านั้น เขาเองก็ไม่อยากทำให้เธอลำบากใจ แค่ได้แอบรักแอบมองไกลๆก็พอ ทุกวันนี้เขาเองก็ยังไม่มีใคร ที่ผ่านมาไม่ได้เห็นหน้า เขาคิดว่าจะลืมเธอได้ แต่เปล่าเลยในใจของเขายังคงมีเธอเสมอ

" หือไม่ได้ค่ะ แบบนั้นมันไม่ยุติธรรมกับคนอื่น มายด์ไม่อยากใช้เส้น ถ้าจะเข้าก็ต้องเข้าด้วยความสามารถของตัวเอง "

พูดไปก็ตักโจ๊กหมูเด้งคำโตใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ ปฐวีมองแล้วยิ้ม เขาชอบที่เธอแทนตัวเองว่ามายด์ เธอใช้คำแทนตัวเองแบบนี้กับเขาแค่คนเดียวเท่านั้น และนั่นเป็นคำขอที่เขาขอเธอก่อนรับเข้าสายรหัส

ภาคภูมิรีบขับรถกลับมาที่คอนโด พอเปิดประตูห้องก็พบกับความว่างเปล่า มาริณีหายไปไหน วันนี้วันหยุดเธอควรจะอยู่ห้องสิ แล้วเธอทำไมไม่อยู่ เขาเดินหาเธอทุกซอกทุกมุมก็ไม่เจอ กดโทรหาก็ไม่ติด เขาโมโหเขวี้ยงมือถือทิ้ง

" จะลองดีกับฉันใช่ไหม คิดจะต่อต้านกันใช่ไหม ได้ "

เขาคว้ากุญแจรถออกจากห้องไป พอลงมาข้างล่างก็มองไปเห็นมาริณีลงจากรถของชายคนหนึ่ง ชายคนนั้นส่งยิ้มให้เธอ เธอเองก็ยิ้มตอบโบกไม้โบกมือให้มัน เธอเดินเข้าในคอนโดแล้ว แต่ไอ้หมอนั่นยังมองตามเธอไม่ยอมไปซะที ดูสายตาของมันเขาก็รู้แล้วว่ามันคิดอะไรกับเมียของเขา ภาคภูมิกัดฟันกรอด เขาอุตส่าห์เป็นห่วงว่าเธอหายไปไหน ที่แท้ก็ไปเริงร่ากับผู้ชายนี่เอง

ภาคภูมิเดินไปกระชากแขนมาริณี จ้องตาเขม็ง

" ไปกับไอ้หมอนั่นมาสนุกไหม มันใหญ่เท่าฉันไหม ถึงใจเหมือนฉันหรือเปล่า "

มาริณีโกรธจัด เธอพึ่งออกจากโรงบาลมาแต่เขากลับคิดสกปรกหาว่าเธอไปนอนกับผู้ชายคนอื่น เธอตวัดฝ่ามือฟาดไปที่หน้าเขาเต็มแรง เพี๊ยะ 

ภาคภูมิโดนตบเต็มแรงถึงกับหน้าหัน เขาจ้องมองเธอแววตาดุร้าย แล้วกระชากเธอเข้าไปในลิฟต์ เมื่อเปิดประตูห้องได้ เขาเหวี่ยงเธอจนล้มลง มาริณีใช้มือยันพื้นไม่ให้ท้องได้รับการกระแทก 

" มีผัวคนเดียวไม่พอใจ อยากได้เพิ่มอีก เธอนี่มันร่านจริงๆ ไม่รู้ว่าคุณปู่เอ็นดูเธอไปได้ยังไง ก็นะ ท่านแก่แล้วหูตาฝ้าฟาง ถึงมองมารยาผู้หญิงอย่างเธอไม่ออก "

" จะว่าฉันก็ว่าไปอย่าไปดึงคุณปู่มาเกี่ยวด้วย คนอย่างคุณมันดีแค่ตัดสินคนอื่นด้วยสิ่งที่เห็น ไม่ได้คิดจะถามว่าอะไรเป็นอะไร ตัวเองมีความคิดสกปรกไปทำเรื่องสกปรกมา แล้วก็คิดว่าคนอื่นจะทำอย่างคุณ "

ภาคภูมิเข้าไปบีบไหล่ทั้งสองของเธอแน่น มาริณีจ้องตาท้าทายอย่างไม่กลัว ปรายตาลงมองซอกคอของเขาที่มีรอยดูดจ้ำแดงชัดเจน ไหนจะกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงอีก หึเธอแสยะยิ้ม

" ยิ้มอะไร "

" ผู้หญิงคนนั้นคงจะถึงใจคุณสุดๆเลยสิท่า ถึงได้ฝากรอยเอาไว้เต็มคอแบบนั้น "

ภาคภูมิผละออกจากมาริณีเดินไปส่องกระจก อินทุอรฝากรอยเอาไว้เต็มคอเขา บ้าฉิบ 

มาริณีเก็บเสื้อผ้าข้าวของออกมา 

" เธอจะเอาไปไหน "

" ฉันจะไปอยู่ห้องข้างๆ "

" ทำไม "

" สกปรก "

" กล้าว่าฉันเหรอ "

" ก็คุณมันสกปรก ฉันขยะแขยง "

พูดจบก็หอบเสื้อผ้าข้าวของเข้าไปห้องข้างๆ ที่นี่มีสองห้อง เธอจะอยู่ที่นี่จนกว่าจะหาห้องพักใหม่ได้ 

ภาคภูมิโมโหเขาไม่เคยถูกขัดใจมาก่อน เมื่อก่อนมาริณีเชื่อฟังเขา แต่ตอนนี้เธอเริ่มพยศ เขาจะทำให้เธอกลับมาเชื่องอีกให้ได้ เธอจะต้องคุกเข่าขอร้องเขาทั้งน้ำตาให้เขาอย่าทิ้งเธอไป เขารู้ว่าเธอรักเขามาก เธอก็แค่ประชดเขาเท่านั้นแหละ เขาส่งข้อความหาอินทุอร

กลางดึก มาริณีสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงอะไรแว่วมา จึงเงี่ยหูฟังดีๆ

" อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อาาาาา เสียวจังภูมิขา กระแทกฉันแรงๆเลย อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ "

"โอวววว ซี้ดดด ร่องเธอแม่งตอดโคตรดี อืมมม"

มาริณีน้ำตาไหล เธอฟังไม่ผิดแน่ เขาพาผู้หญิงคนนั้นมาตอกกันถึงที่นี่ ในห้องนั้นบนเตียงนอนนั่น ที่เธอเคยนอนกับเขา อึก ฮือฮือ ฮือ น้ำตาร่วงไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตก มาริณีกอดกระชับตัวเองเอาไว้สะอื้นเบาๆ ในขณะที่เขากำลังครวญครางอย่างมีความสุข เมียในทะเบียนสมรสอย่างเธอ ต้องนอนกอดตัวเองร้องไห้ ฟังเสียงเขากระแทกตอกรูกัน 

มาริณีออกมาจากคอนโดแต่เช้า เธอออกไปตระเวนหาหอพัก แต่ไม่มีที่ไหนว่างเลย ที่พอมีว่างอยู่บ้างมันก็ไม่ok บางที่ก็แพงเกินสู้ราคาไม่ไหว จะกลับไปอยู่กับคุณปู่ก็ไม่ได้ไม่อยากให้ท่านต้องมากังวล ไม่อยากให้ต้องมารับรู้เรื่องนี้ 

เช้าวันต่อมา เธอก้าวเข้ามาในบริษัท ดวงตาทั้งบวมช้ำทั้งดำเหมือนหมีแพนด้า เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับร้องไห้ทั้งคืน ต้องทนฟังเสียงเขากินตับกัน ร่างกายของเธอตอนนี้ไม่หิวไม่อยากอะไรทั้งนั้น แต่อ่อนเพลียเหลือเกิน เธอฝืนกินนมเข้าไปแต่ก็พะอืดพะอมจนต้องรีบวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำ

" มายด์เป็นไงบ้าง ยังไม่หายอีกเหรอ ไปหาหมอมาหรือยัง "

แสงอรุณออกมาจากห้องน้ำพอดี เห็นมาริณีโก่งคออาเจียนไม่หยุด ก็เข้าไปช่วยลูบหลังให้ 

" ว้าย ตาเถร มายด์ทำไมหน้าตาหนู เป็นแบบนั้น "

มาริณีเงยหน้ามองกระจกก็ตกใจตัวเองไม่น้อย สภาพเหมือนผีเลย ขอบตาทั้งดำทั้งบวมช้ำ หน้าซีดปากซีด ผมเผ้ายุ่งเหยิง 

ภาคภูมิออกมาจากห้องมาก็ไม่เห็นมาริณี เธอคงออกไปทำงานแล้ว เขาบอกให้อินทุอรมาหาเขาที่คอนโดเมื่อคืน แล้วเราก็กระแทกกันเกือบเช้า พอตื่นมาถึงรู้ว่าเธอไม่ได้มาตัวเปล่า กระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ของเธอวางอยู่ในห้องนั่งเล่น ทีแรกเขาคิดจะไล่เธอไป แต่ก็คิดจะเล่นสนุกๆดูว่ามาริณีจะทำยังไง

ภาคภูมิมาถึงบริษัทพร้อมอินทุอร พนักงานมายืนรอต้อนรับอินทุอร ซึ่งเปรียบเจ้านายใหม่อีกคน มาริณียืนอยู่แถวหลังสุดก้มหน้านิ่ง หลังกล่าวต้อนรับและอินทุอรพูดแนะนำตัวเสร็จทุกคนก็พากันปรบมือ ภาคภูมิเอาช่อดอกไม้ช่อใหญ่ส่งให้ อินทุอรรับมาส่งยิ้มเขินอาย 

" นี่นี่ ว่าไหมคุณอรกับบอสภูมิต้องมีซัมติงกันแน่ๆ แกดูสายตาที่คุณอรมองบอสภูมิสิ "

" ฉันก็ว่างั้นแหละ บอสภูมิเองก็ยังไม่แต่งงาน แล้วก็ไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแสดงว่าคุณอรนี่แหละตัวจริง "

" ไม่ต้องสงสัย แกดูคอของทั้งสองคนสิ แดงจ้ำซะขนาดนั้น"