ตอนที่6

โรงพยาบาล

ภาคภูมินั่งเครียดอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน อินทุอรนั่งอยู่ข้างๆ ประตูห้องเปิดออก เขารีบลุกขึ้นทันที

" หมอ ไอ้ ไอ้นัย "

" เออกูเอง ว่าแต่มึงเป็นอะไรกับคนไข้ "

" เธอเป็นเด็กรับใช้ในบ้าน เป็นคนที่คุณปู่ของภูมิรับมาจากบ้านเด็กกำพร้า ท่านอุปถัมภ์ให้ทุนการศึกษา ตอนนี้เธอก็กำลังฝึกงานอยู่ที่บริษัทของเรา "

อินทุอรตอบแทน

ดนัยมองทั้งสองสลับไปมา เหมือนมีเรื่องราวที่มากกว่านั้น ถ้าเป็นอย่างที่อินทุอรบอก ทำไมภาคภูมิถึงได้ดูร้อนรน

" เธอปลอดภัยแล้ว ไม่มีอะไร แค่เครียดมากไปหน่อย "

เขาไม่บอกความจริง เรื่องที่มาริณีเป็นโรคหัวใจอีกทั้งยังท้องอยู่ หากเรื่องที่เขาสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งสามคนเป็นจริง เธออาจจะมีอันตรายได้ อินทุอรไม่ใช่คนดีเขาคิดว่าภาคภูมิจะแค่ควงเล่นๆ ไม่คิดว่าจะกลับมากินกันอีก 

เจ้าหน้าที่เข็นเตียงนอนพามาริณีออกมา เธอฟื้นแล้ว แต่หน้าตายังซีดเซียวอยู่ เขารีบเข้าไปหาเธอ

" มายด์เป็นยังไงบ้าง "

เธอหันหน้าหนีไม่พูดจากับเขา จนกระทั่งถึงห้องพักพิเศษ ภาคภูมิลากเก้าอี้กำลังจะนั่งลง

" ออกไป "

" เธอกลับไปก่อน "

ภาคภูมิหันไปบอกอินทุอร

" แต่ภูมิคะ ฉันกลัวไม่กล้าอยู่คนเดียวคุณกลับกับฉันนะ เธอไม่เห็นจะเป็นอะไรมากเลย อยู่ที่นี่ก็มีทั้งหมอทั้งพยาบาล ฉันว่าเธอเรียกร้องความสนใจจากคุณมากกว่า "

" ออกไปทั้งสองคนนั่นแหละ "

ภาคภูมิหันมามองมาริณี

" มายด์ "

" ฉันมันเสแสร้งแกล้งทำ ฉันไม่ได้เป็นอะไรเลย ได้ยินชัดไหม ถ้าได้ยินแล้วก็ออกไปได้แล้ว ไป๊ "

อินทุอรเดินมาคล้องแขนภาคภูมิ เขาสะบัดออก มาริณีสุดจะทน

" ไม่ไปใช่ไหม ได้ "

มาริณีถอดสายน้ำเกลือออกแล้วลงจากเตียง ภาคภูมิรีบห้ามเอาไว้

"เธอจะทำอะไร "

" ปล่อย "

" OKฉันจะไปเอง เธอนอนพักเถอะ นะ ฉันจะไปแล้ว "

ภาคภูมิเดินออกไปจากห้อง อินทุอรรีบตามไปทันที ดนัยเข้ามาพร้อมพยาบาล พยาบาลรีบมาใส่สายน้ำเกลือให้ใหม่ 

"อย่าคิดมาก อะไรที่มันแย่ๆก็อย่าเอาใส่สมอง ทำใจให้สบาย เพื่อลูกในท้อง หากอยากจะระบาย ผมพร้อมรับฟัง คิดว่าผมเป็นเพื่อนคนนึงก็ได้ "

มาริณีมองหน้าดนัย แววตาเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย เขาคงห่วงในฐานะหมอคนนึงเท่านั้นแหละ ก็เขาเป็นหมอเจ้าของไข้เธอนี่ เธอส่งยิ้มให้เขา

ภาคภูมิกลับมาก็ดื่มเหล้าไม่หยุด อินทุอรมายั่วยวนเขา ลูบไล้ไปที่อกแกร่งก่อนจะเลื่อนไปกุมเป้ากางเกง เขาปัดมือออก

" ออกไป ไม่มีอารมณ์ "

"เดี๋ยวก็มี ฉันอมให้นะ "

" บอกว่าไม่มีอารมณ์ไง พูดไม่รู้เรื่องเหรอวะ ออกไป แล้วก็เก็บข้าวของของเธอออกไปให้หมดด้วย "

" นี่คุณไล่ฉันเหรอ"

" เออ เรียกให้มาเอาเฉยๆ ไม่ได้บอกให้ขนของมาอยู่ด้วยซะหน่อย "

" นี่คุณ "

" ถ้าฉันกลับมาแล้วเธอยังอยู่หล่ะก็ ฉันจะจับเธอโยนออกไปเอง ไม่อายก็ให้มันรู้ไป"

ภาคภูมิขับรถกลับมาที่โรงพยาบาลอีกรอบเขานั่งรออยู่ข้างนอก กะว่ามาริณีหลับแล้วก็แอบเข้าไป เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ เธอนอนหลับตาพริ้มหน้าตาซีดเซียวอยู่ เขากุมมือเธอเอาไว้ สัมผัสได้ถึงไอร้อน เขาแตะที่หน้าผาก เธอตัวร้อนจี๋เลย จึงรีบไปเอากะละมังใส่น้ำชุบผ้าบิดหมาดเอามาเช็ดตัวเธอ เขาเฝ้าเธอทั้งคืนคอยเช็ดตัวให้ตลอด ดนัยยืนมองผ่านกระจกใสหน้าประตู ก่อนหมุนตัวเดินกลับไปทางเก่า 

มาริณีลืมตาขึ้นมาก็เห็นภาคภูมินอนหลับอยู่ที่โซฟา เธอลุกขึ้นจากเตียงถอดถุงน้ำเกลือถือเข้าห้องน้ำ ออกมาจากห้องน้ำก็ได้ยินเสียงภาคภูมิคุยโทรศัพท์ เธอมองไปที่ระเบียงเขามีสีหน้าเคร่งเครียด เธอเบือนหน้าหนีเมื่อเขามองมาที่เธอพอดี ภาคภูมิกดวางสายแล้วรีบเดินเข้ามาหา

" ฉันมีงานด่วนโปรเจคใหม่มีปัญหา ฉันไปเคลียร์งานเสร็จจะรีบกลับมา "

" ไม่จำเป็น คุณไปทำงานเถอะ "

ตอนบ่ายมาริณีทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลด้วยตัวเอง ไม่มีญาติมารับเหมือนคนอื่น เธอเดินมาขึ้นแท็กซี่หน้าโรงพยาบาลกลับถึงคอนโดก็เก็บข้าวของใส่กระเป๋า จังหวะที่ออกมาจากลิฟต์ภาคภูมิก็เข้าไปในลิฟต์ที่อยู่ข้างๆกันพอดี 

มาริณีมายืนอยู่หน้าอพาร์ทเม้นแห่งหนึ่งก่อนหน้านั้นเธอหาห้องเช่าจากโพสต์ในเฟสแล้วมาเจอที่นี่ หลังออกจากร.พจึงกลับไปเอารถที่จอดไว้ที่คอนโด เก็บเสื้อผ้าข้าวของแล้วมาที่นี่

" ป้าทำความสะอาดให้แล้ว มีอะไรก็เรียกได้ตลอดไม่ต้องเกรงใจ "

" ค่ะ "

ที่นี่เป็นอพาร์ทเม้น5ชั้น ป้าเจ้าของห้องเช่าอยู่บ้านด้านหน้าที่ติดถนนซึ่งเป็นร้านค้าด้วย ค่าห้องที่นี่ถูกมาก มาริณีคิดว่าช่วยเซฟค่าใช้จ่ายได้เยอะเลย

ภาคภูมินั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่โซฟา เขากดโทรหามาริณีหลายสายเธอก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่อ่านไม่ตอบกลับ ก่อนหน้าเขาไปรับเธอที่โรงพยาบาลแต่เธอก็ไม่อยู่แล้ว ทั้งที่เขาบอกว่าจะมารับเธอทำไมเธอถึงไม่รอ เขารีบมาที่คอนโดคิดว่าเธอต้องอยู่ก็ปรากฏว่าเธอหายไปไหนก็ไม่รู้ แถมยังเก็บเสื้อผ้าข้าวของของเธอไปจนหมดอีก

วันต่อมามาริณีไปทำงานตามปกติ อีกแค่อาทิตย์เดียวเธอก็จะฝึกงานจบแล้ว 

" มายด์ บอสภูมิเรียกให้ไปพบ "

มาริณีถอนหายใจ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เขาคงรู้เรื่องที่เธอย้ายออกจากคอนโดแล้ว

ก็อก ก็อก 

" บอสเรียกฉันมีอะไรจะสั่งคะ "

" ใครอนุญาตให้เธอออกไปอยู่ที่อื่น "

" ฉันอนุญาตตัวเองค่ะ คุณเองก็พาคนรักเข้ามาอยู่แล้ว ฉันเป็นคนอื่นคงไม่ดีหากต้องอาศัยอยู่ที่นั่น "

" อรเขาไม่อยู่แล้ว "

เห็นเธอเงียบไม่มีปฏิกิริยาอะไรเขาจึงพูดต่อ

" ฉันบอกว่าอรกลับไปอยู่คอนโดเธอแล้ว เธอก็แค่แวะมาค้างคืนกับฉันบ้างก็แค่นั้น ไม่ได้มาอยู่ถาวร "

" ค่ะ "

" ที่ฉันพูดเธอไม่เข้าใจเหรอ "

" เข้าใจค่ะ แต่คุณไม่จำเป็นต้องบอกฉัน เพราะเรากำลังจะหย่ากัน"

" ฉันบอกเธอตอนไหนว่าจะหย่า เลิกคิดเองเออเองได้แล้ว แต่ถ้าเธออยากหย่านักละก็ฉันจะไม่เซ็นใบผ่านงานให้ "

มาริณีครุ่นคิด เธออยากหย่าและก็อยากได้ใบผ่านฝึกงานด้วย อีกแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น จะทำยังไงดี ภาคภูมิกระตุกยิ้ม เขารู้ว่าเธอจริงจังกับเรื่องเรียน 

" ได้ค่ะ ถ้าอย่างงั้นพรุ่งนี้9โมงเช้าเจอกันที่เขต "

มาริณีหันหลังเดินกลับ แต่ถูกกระชากแขนกลับมาอย่างแรงจนเซปะทะอกแกร่ง เธอพยายามสลัดข้อมือออกจากเขา แต่เขายิ่งเพิ่มแรงบีบรัดขึ้น

" ปล่อยนะ ฉันเจ็บ"

" เธอพูดอะไรออกมารู้ตัวไหม เธออยากหย่ากับฉันมากถึงขนาดกับทิ้งทุกอย่างเลยรึไง ถ้าไม่มีใบผ่านฝึกงานเธอก็จะเรียนไม่จบ "

มาริณีนิ่งอยู่สักพักก่อนจะตอบ

" ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันลงฝึกงานที่ใหม่ก็แค่เสียเวลาหน่อย จบช้ากว่าคนอื่นหน่อยก็แค่นั้น "

" เธอมันเห็นแก่ตัว คิดถึงแต่ตัวเอง เคยคิดถึงคุณปู่บ้างไหม เสียแรงที่ท่านเอ็นดูเธอชุบเลี้ยงส่งเสียหวังให้เธอเรียนจบปริญญา เธอกำลังทำให้ท่านผิดหวัง ท่านอายุมากแล้ว ถ้าเธอจบช้าแล้วท่านเป็นอะไรไปก่อนที่เธอจะสวมชุดครุยรับปริญญาหล่ะ เธอเคยคิดบ้างไหม "

เมื่อพูดถึงคุณปู่เธอก็เสียใจจริงอย่างที่ภาคภูมิพูด เธอคิดแต่เรื่องหย่าจนลืมไปว่าคุณปู่ก็อยากจะเห็นเธอเรียนจบเร็วๆ อยากจะเห็นเธอประสบผลสำเร็จในชีวิต ส่วนเรื่องหย่าเขาเองก็อยากจะหย่ากับเธอจะแย่อยู่แล้วแต่เขาก็ยังทนมาได้ถึงทุกวันนี้ นี่แค่อาทิตย์เดียวทำไมเธอถึงทนไม่ได้หล่ะ 

" งั้นเรื่องหย่าก็เลื่อนไปก่อนเถอะ ฉันจะกลับไปทำงาน อีกแค่อาทิตย์เดียวรับรองฉันต้องคืนอิสระให้คุณแน่ ไม่ต้องห่วงว่าแต่คุณเถอะบอกคนรักของคุณให้เข้าใจก็แล้วกัน "

มาริณีเดินออกไปไม่หันหลังมามองว่าคนข้างหลังมีสีหน้าเป็นยังไง ภาคภูมิหน้าดำทะมึนแววตาเยือกเย็น เขาพูดขนาดนี้แล้วเธอยังคิดจะหย่าอีกเหรอ ฝันไปเถอะ เขาไม่มีวันปล่อยให้เธอไปมีความสุขกับผู้ชายคนอื่นเด็ดขาด อะไรที่เป็นของของเขา ถึงต่อให้เขาทิ้งขว้าง คนอื่นก็ไม่มีสิทธิ์เก็บไป