ตอนที่5

" แกสองคนตกข่าว เขาเคยเป็นแฟนกันสมัยเรียนมหาลัยย่ะ แล้วห่างกันตอนคุณอรไปอยู่เมืองนอก ตอนนี้เขาก็กลับมาคบกันอีก"

" อ้าวเหรอ ว่าแล้วเชียว งั้นที่บอสภูมิยังไม่แต่งงานก็รอคุณอรหน่ะสิ "

"ถูกต้อง ตอนนี้คุณอรกลับมาแล้วด้วย ไม่งั้นที่คุณอรมาทำงานที่นี่ พวกแกคิดว่าไงหล่ะ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน "

มาริณีได้ยินเต็มสองรูหู ใจของเธอมันบีบรัดรุนแรง มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันถูกวางเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก มันคงใกล้หมดเวลาของเธอแล้วสินะ ตัวจริงเขากลับมาแล้ว ไม่สิ เวลาของเธอมันหมดลงตั้งแต่อินทุอรปรากฎตัวแล้ว 

" ภูมิคะ ตอนพักเที่ยงเราไปกินอาหารญี่ปุ่นกันนะ ฉันอยากกิน "

" ผมว่าไว้วันหลังดีกว่า วันนี้คุณทำงานวันแรกควรสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับพนักงาน ผมจะให้คนส่งอาหารมาที่นี่ แล้วบอกว่าคุณเป็นคนเลี้ยงพนักงานทุกคน คุณอยากกินอะไรก็สั่งพิเศษเอา ผมขี้เกียจออกไปข้างนอก "

เมื่อเขาพูดมาแบบนั้นเธอก็ต้องทำตาม ไม่เป็นไร เอาไว้ตอนเย็นก็ได้ เธออยากจะเห็นหน้านังมาริณีว่าจะทำหน้ายังไง เรื่องของมาริณี เธอให้คนสืบตั้งแต่มีเรื่องที่งานเลี้ยงแล้ว ไม่คิดว่าที่เธอสังหรณ์จะไม่ผิด เธอเห็นสายตาที่ภาคภูมิมองตามมาริณีวันนั้น มันเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ เซ้นต์ของเธอมันบอก ว่าทั้งสองมันมีอะไรมากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง ที่แท้ก็เป็นแค่เมียในทะเบียน ที่ภาคภูมิไม่คิดจะเชิดชูออกหน้า ไม่คิดจะให้ใครได้รับรู้ 

ตอนพักเที่ยง พนักงานมาเข้าแถวรับของแจกมีทั้งน้ำชา กาแฟ น้ำผลไม้จากคาเฟ่ชื่อดังให้เลือกว่าจะเอาน้ำอะไร มีข้าวกล่องจากร้านอาหาร รวมทั้งเบเกอรี่จากร้านชื่อดังมาให้ทุกคน ภาคภูมิมองหามาริณี เขาไม่เห็นเธอเลยตั้งแต่เช้า แม้กระทั่งตอนนี้ พนักงานทุกคนก็พักหมดแล้ว แล้วเธอไปไหน 

มาริณีจ่ายเงินค่าจองห้องไว้แล้ว สิ้นเดือนจะมีคนย้ายออก ตอนนี้เธอสบายใจขึ้นมาหน่อยอีกอาทิตย์กว่าก็สิ้นเดือนแล้ว ออกมาจากอพาร์ทเม้น ก็แวะกินบะหมี่ร้อนๆที่ขายอยู่ใกล้ๆ ยิ่งกินยิ่งอร่อยจนต้องสั่งเพิ่มอีก อาจเป็นเพราะตอนเช้าไม่ได้กินอะไรเลยหิวจัด หรือเป็นเพราะตัวน้อยในท้องชอบนะ เธอเอามือลูบท้อง 

" ชอบใช่ไหมล่ะ พาแม่กินซะเยอะเชียว "

" อ้าวหนู ท้องเรอะ กี่เดือนแล้วหล่ะดูไม่ออกเลย "

" 2เดือนกว่าแล้วค่ะ "

" อือท้องสาวก็แบบนี้แหละ ดูไม่ออกหรอก ถึงว่ากินเยอะเชียว สงสัยเจ้าตัวเล็กจะชอบ"

มาริณีกินไปยิ้มไป 

กลับเข้ามาในบริษัทปราณีกับแสงอรุณก็เดินเข้ามาถาม

" เป็นไงได้ห้องไหม "

" ได้ค่ะ สิ้นเดือนมีคนย้ายออกฉันเลยจองเอาไว้แล้ว "

" น่าเสียดายนะ มายด์เลยอดกินของอร่อยเลย วันนี้คุณอรเลี้ยงอาหารทุกคนในบริษัท มีทั้งข้าวทั้งน้ำทั้งขนม"

"นี่พวกพี่แอบเก็บขนมไว้ให้เราด้วย รับไปสิ "

แสงอรุณยื่นกล่องขนมมาให้ มาริณีปฏิเสธ

" ไม่เป็นไร พี่เก็บเอาไว้กินกันเถอะ ช่วงนี้ฉันกินของพวกนี้ไม่ค่อยได้ กินไปก็อ้วกออกหมด"

ตอนเย็นเลิกงาน มาริณีแวะซื้อของสดไปไว้ทำอาหาร แต่พอเปิดห้องเข้าไป มือของเธอก็อ่อนแรงแทบจะทำของหลุดร่วง อินทุอรนั่งอยู่บนตักภาคภูมิ สองแขนกอดคอเขาไว้ ทั้งสองหันมามองเธอพร้อมกัน 

" อ้าวเธอนี่เอง คงไม่ว่ากันใช่ไหม ที่ฉันจะมาอยู่ที่นี่ด้วย คงไม่ว่าหรอกเนาะภูมิ เพราะยังไงเราก็ใช้ผัวคนเดียวกันอยู่ "

ภาคภูมิจูบซุกไซร้ซอกคออินทุอร สายตาก็เหลือบมองหน้ามาริณี มาริณีควบคุมสติ เดินผ่านหน้าทั้งสองไปไม่พูดอะไร พวกเขาอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ เธอเอาของเก็บเข้าตู้เย็น แล้วถือถุงของกินเดินเข้าห้องไป ภาคภูมิผลักอินทุอรออก เขาลุกขึ้นมองไปที่ห้องของเธอด้วยความโมโห นัยตาแข็งกร้าวกัดฟันดังกรอดๆ เธอทำไมไม่สนใจเขา นี่เขาเป็นผัวเธอนะ มีผู้หญิงอื่นมาทำกับผัวเธอแบบนี้ ทำไมไม่ร้องไห้ไม่โวยวายไม่หึงหวงเขา

มาริณีตักข้าวกิน น้ำตาก็ไหลหล่นลงมาใส่ข้าว เธอไม่รับรู้รสชาติของอาหารเลย แต่ต้องฝืนกินเพื่อลูก 

" อดทนนะ อีกแค่อาทิตย์กว่าๆเท่านั้น เป็นกำลังใจให้แม่ด้วยนะลูก "

ก็อก ก็อก ก็อก 

" เปิดประตู มายด์ออกมา ฉันบอกให้เปิดประตูไง "

ก็อก ก็อก ก็อก ก็อก

เขาทั้งเคาะทั้งเรียก แต่เธอก็ไม่ยอมเปิดประตูสักที ภาคภูมิยิ่งเดือดดาลถีบประตูเสียงดังตึงตัง เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับจากคนในห้อง เขาเดินไปเอากุญแจมาไขห้อง แก่รก เปิดประตูได้ก็เดินเข้าไปกระชากมาริณีที่กำลังกินข้าวอยู่ จนกล่องข้าวร่วงกระเด็น 

" ฉันบอกให้เปิดประตูทำไมไม่เปิด "

" _ "

" นี่เธอจะยั่วโมโหฉันใช่ไหม เธอลืมไปรึเปล่าว่าฉันเป็นเจ้าของห้องนี้ ฉัน "

" ต้องการอะไร "

มาริณีพูดสวนขึ้นมา โดยไม่หันไปมองหน้าเขา

" ฉันหิวแล้ว ไปทำอะไรให้ฉันกินหน่อย "

" คุณก็ให้เมียคุณทำให้กินสิ "

" อรเขาเป็นลูกคุณหนู เขาทำงานพวกนี้ไม่เป็นหรอก เขาไม่ได้เหมือน "

" ใช่ เธอไม่เหมือนฉัน ฉันเป็นคนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ไม่ได้สูงส่งเหมือนเธอ เป็นแค่เด็กกำพร้าไม่มีพ่อแม่ ส่วนเธอโชคดีที่แม่ของเธอได้ผัวใหม่เป็นเจ้าสัวที่โคตรจะรวย "

" รู้ตัวก็ดีแล้ว ออกไปทำอะไรให้ฉันกับอรกิน ไปสิ "

มาริณียิ้มเย็น มองภาคภูมิสลับกับอินทุอรที่เดินตามเข้ามากอดแขนเขาส่งยิ้มเยาะให้เธอ ช่างเหมาะสมกันจริงๆ ชายก็ชั่วหญิงก็เลว 

เสียงมือถือดังขึ้น มาริณีหยิบขึ้นมาดู ภาคภูมิคว้ามาอ่านชื่อ พี่วี เขาเขวี้ยงมือถือลงพื้นแตกกระจาย

" ชู้รักโทรมา คงจะนัดแนะกันออกไปกระแทก "

เพี๊ยะ ภาคภูมิพูดไม่ทันจบก็ถูกฝ่ามือของมาริณีฟาดเข้าให้เต็มแรง เขาหันหน้ามามองเธอมีเลือดซึมที่มุมปาก เธอตบเขาสองครั้งแล้วนะ ตบเขาเพราะไอ้ผู้ชายคนนั้น 

" นี่เธอบ้าไปแล้วรึไง กล้าดียังไงมาตบภูมิ "

อินทุอรเข้าไปลูบหน้าภาคภูมิ ก่อนตวัดสายตามองมาริณีอย่างไม่พอใจ มาริณีหยิบกะเป๋าจะเดินออกไปจากห้อง อินทุอรกระชากผมเธอจนหงายหลังแล้วตบหน้าเธอ เพี๊ยะ 

" ฉันเอาคืนให้ภูมิ "

ภาคภูมิตกใจจะห้ามก็ไม่ทันแล้ว มาริณีไม่ยอมตบกลับคืนไป อินทุอรแกล้งเซไปหาภาคภูมิ ภาคภูมิรีบรับเธอไว้ 

" ภูมิฉันเจ็บค่ะ เธอตบฉัน"

" นี่เธอทำอะไร กล้าดียังไงห๊า "

มาริณีไม่สนใจหันหลังเดินออกไป ภาคภูมิเดินตามกระชากแขนเธอกลับมา เหวี่ยงเธอลงไปกับพื้น

" ขอโทษอรเดี๋ยวนี้ เธอไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับอร "

" แล้วเธอมีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉันเหรอ ต่อให้เธอจะตบจะตีหรือจะฆ่าฉัน เธอก็ไม่ผิดใช่ไหม "

" อรเขาตบเธอแทนฉัน อรไม่ผิด"

มาริณียิ้มขมขื่น เธอไม่ไหวแล้ว ใจของเธอเต้นแรงบีบรัดแน่นขึ้นมาจนเจ็บจี๊ด

" พรุ่งนี้เจอกันที่เขต เราหย่ากันเถอะ ฉันคืนอิสระให้กับคุณ ต่อไปคุณกับเธอก็จะได้สมสู่กันได้อย่างเปิดเผย "

มาริณีลุกขึ้นเดินออกไปด้วยความยากลำบาก มือกุมหน้าอกเอาไว้ เธอหายใจไม่ออก ภาคภูมินิ่งอึ้ง เมื่อกี้เธอพูดว่าจะหย่ากับเขา คงอยากหย่าเพื่อไปอยู่กับไอ้หมอนั่นใช่ไหม เขาไม่ให้เธอสมหวังหรอก อยู่ทรมานกันไปแบบนี้แหละ

เขาตามไปกระชากแขนมาริณีเข้าหา จับไหล่สองข้างของเธอเขย่าแรงๆ ตะโกนใส่หน้าเธอ

" จะไปไหน ไปหาไอ้ปฐวีอะไรนั่นใช่ไหม ฉันไม่ให้ไป แล้วฉันก็ไม่หย่าด้วย ได้ยินไหมว่าฉันไม่หย่า ไม่หย่า ไม่ "

มาริณีสติดับวูบ ภาคภูมิตกใจรีบรับร่างของเธอเอาไว้ 

" มายด์ มายด์ อย่าเป็นอะไรนะ มายด์ "