บทที่ 5 รอยยิ้มพิมพ์ใจ

พระอาทิตย์อัสดงลาลับขอบฟ้าช่างเป็นภาพที่สวยงามจนหาคำไหนมาเปรียบได้ยาก แสงสะท้อนของพระอาทิตย์ที่เป็นแสงสุดท้ายกับผืนแม่น้ำโขงที่ยาวสุดลุกหูลูกตามันช่างสวยงามเหนือจินตนาการ อีกทั้งยังมีความใหญ่โตอลังการของสะพานที่ไว้เชื่อมประเทศไทยและลาวมองไปจนสุดทางสะพานก็เห็นฝั่งเพื่อนบ้านที่เขาก็มีวิถีชีวิตไม่ต่างกันจากคนไทยมากนัก ใครกันนะเป็นคนคิดชื่อว่า “สะพานมิตรภาพ” มิตรภาพที่ไร้ซึ้งพรหมแดน ไร้ซึ้งสัญชาติ ไร้ซึ้งวรรณะ คิดแล้วชัชชญาก็ยิ้มไป กดชัตเตอร์ไป เธอมีความสุขมากๆที่ได้ออกมาท่องเที่ยว เธอมีความสุขที่ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆผู้คนใหม่ๆ ยกเว้น.....ผู้ชายโรคจิตเอาแต่ใจอย่างคุณที นึกถึงเขาแล้วหงุดหงิดใจทันทีเลย

       ระหว่างที่เธอกำลังเก็บภาพสวยงามตรงหน้าพร้อมทั้งเช็คดูคุณภาพของภาพถ่ายจนเธอเองก็ไม่ได้สนใจเวลาที่ผ่านไปจนบริเวณรอบๆเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ผู้คนที่พลุกพล่านเมื่อครู่ก็เริ่มทยอยกลับ เธอมัวแต่ดูความสวยงามในภาพถ่ายเดินไปยิ้มไปจนไม่ทันสังเกตุเห็นว่าบริเวณนั้นมีชายฉกรรจ์สองคนยืนดูเธออยู่นานแล้ว

“น้องสาวคนสวย มาเที่ยวคนเดียวรึจ้ะ” เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามอง เธอรีบเดินไปตามทางแต่เหมือนยิ่งเดินทางก็ยิ่งหาทางออกไม่เจอ ผู้ชายสองคนนั้นก็เดินตามหลังเธอมาเรื่อยๆจนเธอรู้สึกกลัวจนเหงื่อเริ่มออกตามใบหน้า เธอมองไปโดยรอบมีแต่โพรงหญ้าสูงมิดร่าง บรรยากาศก็มืดมิดมีแค่ไฟจากบนสะพานมิตรภาพเท่านั้น

“โดนฆ่าหมกป่าแน่เลยวันนี้...ทำไงดี.... สิ้นชีพแน่วันนี้” ชัญญ่าเริ่มคิดหาวิธีหนีเอาตัวรอดเธอกำลังจะโทรออกหาเบอร์ล่าสุดที่เธอไม่ได้บันทึกไว้ แต่ผู้ชายหนึ่งในสองคนคว้ามือของเธอและดึงโทรศัพท์ของเธอออก

“กรี๊ดดดด.....ปล่อยฉันนะ ขอร้อง อย่าทำอะไรฉันเลย เอาเงินมั้ย ชั้นมีเงินเอาเงินฉันไปเลย”

“โทรหาผัวเหรอจ้ะ ถ้ามีผัวแล้ว ผัวน้องคงไม่ปล่อยคนสวยๆอย่างน้องมาเดินเล่นที่เปลี่ยวๆแบบนี้คนเดียวหรอก”

“เงินพี่ก็อยากได้ แต่ตอนนี้พี่ก็อยากได้น้องมาทำเมียด้วย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“โชคเข้าข้างกูกับมึงแล้วละ เงินก็ได้ เมียก็ได้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”

“กรี๊ดดดดดดด ฮืออออออ ฮืออออ ช่วยด้วยยย”

“ร้องออกมาดังๆเลย ไม่มีใครได้ยินหรอก แถวนี้ไม่มีใครเขาอยู่แล้ว ฮ่าๆๆๆ”

“มาให้พี่เชยชมสูดดมตัวน้องดีๆนะ พี่สัญญาว่าพี่จะไม่รุนแรง”

     ชัชชญาใช้แรงทั้งหมดที่มีกระโดดเตะผ่าหมากชายฉกรรจ์คนแรกที่กำลังข่มขู่เธอ แล้ววิ่งหนีไปจนสุดแรงเท่าที่จะวิ่งได้แต่มีหรือที่เธอจะพ้นน้ำมือโจรชั่ว มันจับเธอไว้และทุบท้องน้อยของเธอจนจุก

“อึก!  ได้โปรดปล่อยฉันไป ฮืออออคุณที ช่วยด้วยย” ชัชชญาร้องจนสุดเสียง

“โถว เว้ยยย...รอพี่ก่อนนะชัญญ่า”

แน่นอนว่าเธอกดโทรออกและเขาเองก็รับสายและกำลังได้ยินทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอ เขารีบเหยียบคันเร่งจนมิดไมล์ เพราะกลัวจะมาไม่ทัน

“ร้องเรียกหาผัวแบบนี้ต่อหน้าพี่ไม่ดีเลยนะจ้ะ”

แคว่ก! แคว่ก !   

โจรชั่วมันใช้กำลังฉีกเสื้อของชัญญ่า จนเกือบเห็นอกอวบท่วมท้นสายตาแต่ไม่ทันจะได้มอง

ผัวะ !! ผัวะ !!

ปึก ! ปึก!  

“ไอ้พวกเชี้ยย พวกเดนสังคม ทำร้ายได้แม้กระทั่งผู้หญิงไม่มีทางสู้”

     กันต์นทีเข้ามาช่วยชัชชญาได้ทันพอดี ภาพที่เธอกำลังโดนทำร้ายมันยิ่งทำให้เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า วิ่งใส่หมัดรัวไม่ยั้งจนโจรชั่วสองคนนอนสลบเหือดจมกองเลือด กันต์นทีรีบวิ่งเข้ามาหาชัญญ่าด้วยแววตาแสดงความเป็นห่วง

“มาทำอะไรตรงนี้คนเดียว รู้มั้ยว่าเวลานี้มันอันตรายแค่ไหน  แล้วเจ็บตรงไหนมั้ย” ชัญญ่าไม่ตอบเธอส่ายหน้าด้วยความตกใจดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลนองจนอาบแก้ม กันต์นทีเห็นแบบนั้นหัวใจก็หล่นวูบลง รู้สึกผิดที่ปล่อยให้เธอโดนทำร้าย

“ขอบคุณมากนะคะ...อึก.... ถ้าไม่ได้คุณมาช่วยฉันคง….”

“คุณลุกขึ้นไหวมั้ย”

“………………”

ไม่รอคำตอบ พูดจบกันต์นทีก็อุ้มชัชชญาขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วเดินไปที่รถ หญิงสาวก้มหน้าซบลงกับแผงอกแกร่งของเขาที่ตอนนี้มันเหมือนแผงกำบังอบอุ่น

“ถ้ากลัวตกก็กอดคอผมไว้” ชัชชญาเลยจำใจต้องเอามือทั้งสองข้างคล้องคอชายหนุ่มไว้

   กันต์นทียิ้มมุมปากพร้อมกับอุ้มเธอให้กระชับถนัดมือ แต่ใจเจ้ากรรม สายตาดันเผลอไปเห็นรอยเสื้อที่ฉีกขาดจนเห็นเนื้อ อกนูนกระเพื่อมภายใต้บราเซียสีดำ จนเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่  ถ้าเขามาไม่ทันป่านนี้ไอ้พวกโจรสวะคงได้ดอมดม อกงามคู่นี้ไปแล้วคิดแล้วอยากจะเดินกลับไปกระทืบซ้ำ

“อุ้ย...” ชัญญ่ารีบใช้มือข้างหนึ่งกระชับ เบราเซอร์ตัวนอกให้กระชับเพื่อปกปิดร่างกายในขณะที่มืออีกข้างยังคงกอดคอของเขาไว้แน่น

“ไม่เห็นมีไรน่ามอง ทีหลังจะไปไหนแต่งตัวให้มันดีๆจะล่อเสือล่อตะเข้ให้เข้ามาคาบไปกินรึไง”

  หญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่มด้วยสายตางุนงง วันนี้เธอแต่งตัวออกจะมิดชิด ล่อเสือล่อตะเข้ตรงไหนไม่ทราบ เค้ามองเธอเป็นคนยังไง มองว่าเธอแต่งตัวขี้อ่อยจนเกิดเรื่องงั้นเหรอ ใครมันจะอยากมาเจอเหตุการ์แบบนี้กัน

    เมื่อทั้งสองมาถึงรถ กันต์นทีก็จัดการให้หญิงสาวนั่งที่นั่งข้างคนขับหลัง จากนั้นเขาก็โทรหาเลขาให้จัดการคืนรถเช่าที่ชัชชญาเช่าไว้ และสั่งให้จัดการโจรกระจอกสองตัวที่นอนสลบอยู่ข้างโขง แล้วก็รีบเดินขึ้นรถเพื่อที่จะพาเธอมาส่งที่โรงแรมเดอะชีวา

“คุณ..แล้วรถฉันละ”

“ผมโทรให้คนมารับไปคืนบริษัทแล้ว”

“เห้ย ได้ไง แล้วฉันจะใช้อะไร ยังเก็บงานไม่ครบเลย” หญิงสาวเอ่ยต่อว่าที่ชายหนุ่มทำอะไรโดยพลการไม่ถามเธอก่อนซักคำ

“นี่ห่วงตัวเองบ้างเถอะ ผมรู้ว่าคุณเดินทางคนเดียวเก่ง แต่บางครั้งคุณก็ต้องระวังตัวเองให้มากกว่านี้ถ้าเกิดคุณเป็นอะไรขึ้นมาผมจะ (ทำยังไง).... แล้วงานวันนี้ราบรื่นดีมั้ย” สายตาคมดุจ้องมองที่ใบหน้าหวานที่ตอนนี้มีคราบเปื้อนจากรอยน้ำตาเมื่อครู่ เขาเปลี่ยนเรื่องคุยกับเธอเผื่อมันจะคลายความตกใจให้เธอได้บ้าง

“เรียบร้อยดีค่ะ คุณรู้จักอัศวนันท์กรุ๊ปมั้ยคะ นั่นแหละค่ะลูกค้าฉัน”

“รู้จักสิ ตระกูลเก่าแก่ของหนองคายเลย ทุกคนที่นี้รู้จักกันหมดแหละ เห็นว่าลูกชายคนเล็กหล่อมากด้วยนะ โสดด้วย” กันต์นทีตอบเสียงสูง แหมจะให้เขาบอกเธอว่าเขานั่นแหละที่ยอมควักเนื้อตัวเองเสนองบโปรโมทโรงแรมเพราะแค่เขาอยากให้เธอมาทำงานให้ ว่าแล้วเจ้าเมธัสมันก็ทำงานดีเหมือนกันนะ เห็นทีปีนี้คงต้องจัดโบนัสก้อนโตให้ซะหน่อย

“รู้ลึกรู้จริงยิ่งกว่าคนในตระกูลเค้าเลยนะคะ....ว่าแต่คุณทำงานที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำใช่ไหมคะ สนุกมั้ยคะ วันนี้ฉันเห็นเด็กๆมีความสุขมากเลยที่เห็นคุณทำการแสดงให้พวกเขาดู”

“มีแต่เด็กๆเหรอครับ ผู้ใหญ่ละชอบมั้ย หื้ม” อยู่ดีๆชัชชญาก็หน้าร้อนผ่าวขึ้นไม่รู้ตัว ดีนะที่ในรถมันมืดไม่งั้นโดนจับได้แน่ที่เขินหนักขนาดนี้

“อ่อ ค่ะ”

“ผมรับจ๊อบพิเศษอาสาที่พิพิธภัณฑ์เฉพาะวันเสาร์ ปกติผมก็ทำงานแบบคนทั่วไปนี้แหละ แล้วก็มีธุรกิจส่วนตัวเล็กๆที่อยู่กรุงเทพ ก็บินไปมาอุดรกรุงเทพบ่อยๆนะ” กันต์นทีตอบตามความเป็นจริงถึงแม้ว่าเขาจะเป็นถึงเจ้าของโรงแรมที่หนองคายและกรุงเทพอีกหลายแห่ง เขาก็ทำงานหนักเหมือนคนปกติแต่จะมีบินไปดูผับที่กรุงเทพบ้างที่เขาร่วมลงทุนกับรุ่นพี่และรุ่นน้องที่สนิท จะเรียกว่าลงทุนไว้ไปเติมของหรือป่าวก็ไม่แน่ใจเหมือนกันแต่ส่วนใหญ่ถ้าเขาไปที่นั้นเมื่อไหร่ เจฟรุ่นน้องของเขาจะจัดหาสาวๆมาไว้บริการเขาเสมอตามประสาชายโสด

  เมื่อเดินทางมาถึงโรงแรมเดอะชีวา  กันต์นทีก็เอ่ยอาสาขึ้นไปส่งชัญญ่าที่ห้อง

“ผมเดินไปส่งนะคุณ”

“จะบ้ารึไงคุณ นี่ฉัน ชัญญ่า ยูทูปเบอร์สาวสวย มาหนองคายคืนที่สองพาผู้ชายขึ้นห้องนี่นะ ไม่ได้ๆๆๆๆๆ คุณกลับไปเลย”

“คุณ ผมยังเหนื่อยอยู่เลยเมื่อกี้ออกหมัดบู๊ช่วยคุณจนหมดแรงเลยนะ ผมมาส่งถึงที่จะไล่ผมกลับเลยเหรอ ทำคุณบูชาโทษอีกแล้วทีเอ้ย ทำไมคนแถวนี้ใจร้ายจังน้า ผมหิวด้วยอ่ะ   ขอขึ้นไปสั่งอาหารมากินที่ห้องคุณก่อนได้ป่ะ สัญญากินเสร็จแล้วผมจะรีบกลับเลย ”  คนเจ้าเล่ห์ แกล้งบิดตามข้อมือและหลังแสดงความเหนื่อยล้าให้เธอเห็นใจ

“เห้อออ ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวคุณก็ได้ แต่ต้องทานที่ห้องอาหารโรงแรมเท่านั้นนะคะ ฉันไม่อนุญาตให้คุณขึ้นห้องหรอกนะ” กันต์นทียักไหล่ขึ้นด้วยใบหน้าแสนดื้อรั้นทำเอาหญิงสาวเหลือบตามองบนก่อนจะเดินนำหน้าเขาเข้าไปที่โรงแรม

“สวัสดีค่ะคุณชัชชญา เอ่อนี่..คือของที่อยู่ในรถเช่าของคุณค่ะพอดีทางบริษัทรถเช่าเขาฝากมาไว้ให้” พนักงานสาวสวยหน้าโต๊ะประชาสัมพันฺธ์พูดและยื่นของที่ระลึกและอุปกรณ์ถ่ายภาพที่ชัญญ่าเก็บไว้ในรถเช่า

“สวัสดีค่ะท่านประ.....”

“เอ๊ะ เอ่อ อะอื้มม สวัสดีครับ ผะ ผม มาส่งเพื่อนครับ” กันต์นทีรีบพูดตัดหน้าประชาสัมพันธ์สาวพร้อมขยิบตาให้เพื่อเป็นการบอกว่าเขาไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนให้หญิงสาวคนนี้รู้

“เอ๊ะ ขอบคุณค่ะ รถเช่ารู้ได้ไง” ชัญญ่าถามด้วยความสงสัย

“ก็ดีแล้วหนิคุณ รถเช่าบริษัทนี้บริการน่าประทับใจดีนะเนี้ย ปะไปกันเถอะ ผมหิวจะแย่”

ภายในห้องพักโรงแรมเดอะชีวา ถูกต้องแต่งสไตล์โคซี่มินิมอล ห้องสีขาวตัดกับเฟอร์นิเจอร์ไม้และแสงไฟสีอุ่นๆทำให้บรรยากาศน่าพักผ่อนมากยิ่งขึ้น ไม่นานอาหารที่ชัญญ่าได้สั่งไว้ก็ถูกนำมาเสิร์ฟถึงในห้องและถูกจัดวางที่โต๊ะรับแขกขนาดเล็กที่มีโซฟาสีเทาขนาดกะทัดรัดสำหรับสองที่นั่งได้พอดี ก็ที่เป็นแบบนี้เพราะกันต์นทีงอแงไม่ยอมทานที่ห้องอาหาร เธอจึงจำใจต้องยอมตามใจชายหนุ่มด้วยเหตุผลที่เขาได้มาช่วยเธอไว้ในเหตุการณ์วันนี้

“คุณอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนก็ได้นะ เสื้อผ้าเลอะหมดแล้ว จะได้สบายตัวด้วย ยังเจ็บตรงไหนอีกมั้ย”

“จริงด้วย งั้นคุณทานก่อนเลยนะคะ ฉันขอเวลาแป๊บนึงนะคะ”เธอรีบคว้าเสื้อผ้าในกระเป๋าเดินทางแล้วรีบเดินไปชำระล้างร่างกายทันทีในห้องน้ำ ไม่ถึงห้านาทีเธอก็ทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย

“โห! คุณวิ่งผ่านน้ำมาเหรอ ไวมาก” ชายหนุ่มเอ่ยแซวหญิงสาวที่ตอนนี้อยู่ในชุดลำลองสบายๆแต่ดูน่ารัก

“ก็จะปล่อยให้ผู้มีพระคุณนั่งกินข้าวคนเดียวได้ไงกันละคะ เสียมารยาทแย่เลย” เธอพูดพร้อมกับรินน้ำเย็นให้เขา เขาชอบจังเวลาที่เธอตักอาหารหรือรินน้ำให้

“คุณประชดผมเหรอ ละนี่เที่ยวคนเดียวตลอดเลยเหรอ แฟนไม่ว่า?”

“จะหลอกถามว่ามีแฟนยัง ใช่ป่ะ?”

“ก็ป่าว ก็เห็นมันอันตราย อย่างเหตุการณ์วันนี้ถ้าไม่ได้ผมนี้คุณเหลือแต่ช่องแน่”

“ก็เริ่มต้นจากเที่ยวคนเดียวมาเรื่อยๆ แรกๆก็ทำเพราะอยากบันทึกความทรงจำแต่ทำไปทำมามันก็ทำรายได้ ก็เลยยาวเลย”

“แล้วสรุปมีแฟนยัง?”

“ไม่บอก ถามงี้จะจีบฉันหรือไง”

“ให้จีบป่ะละ รับรองจะติดใจผมไม่รู้ตัว”

“บ้า คุณเป็นใครมาจากไหนฉันยังไม่รู้จักเลย ไม่เอาดีกว่าตอนนี้ยังสนุกกับงานอยู่เลย”

“บ้างาน ระวังขึ้นคลานไม่รู้ตัวนะ”

“ขึ้นคลานไม่กลัว กลัวไม่มีตังค์ค่ะ ผู้หญิงยุคใหม่ต้องพึ่งพาตัวเองได้ไม่ง้อผู้ชาย ถ้าคุณทานเสร็จแล้วก็กลับได้ละนะคะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันจะได้พักผ่อน”

“อืม...ยังไม่อยากกลับอ่ะ...ทำไงดี” สายตาเจ้าเล่ห์ถูกส่งผ่านมาพร้อมรอยยิ้มที่แสนกวนใจ

“นี่คุณคิดจะทำอะไร ฉะ ....ฉันแจ้งตำรวจจริงๆด้วย”

“เรียก พี่ทีให้ฟังก่อนสิแล้วจะกลับ อีกอย่างไม่ต้องห่วงบ้านผมอยู่ใกล้ๆโรงแรม สองนาทีถึง”

“ห๊ะ!!” เธออุทานเสียงดังลั่นเมื่ออยู่ดีๆคนตรงหน้าอยากเปลี่ยนสรรพนาม

“เรียกผมว่า พี่ที” น้ำเสียงของชายหนุ่มนุ่มนวลแต่กลับฟังแล้วเหมือนกำลังออกคำสั่งกับเธออยู่

“อย่างคุณ  อาจจะต้องเรียกลุงดีกว่านะ” หญิงสาวสวนกลับอย่าไม่ยอมแพ้แต่ในใจเธอตอนนี้เหลวเป็นน้ำไปแล้ว

“คุณว่าผมแก่เหรอ”

“ไม่รู้ คิดเอาเองละกัน รีบกินซิคุณเดี๋ยวอาหารเย็นหมด แกงจืดค่ะฉันตักให้”

“ขอบคุณครับ ดีใจจังมีคนเลี้ยงข้าวสองวันติด พรุ่งนี้เลี้ยงไรผมดี”

“ไม่เลี้ยงอะไรใครทั้งนั้น ตั้งแต่เจอคุณฉันเจอแต่เรื่องซวยรู้ไว้ด้วย”

“ซวยแล้วใครช่วย พูดกับผมให้มันดีๆหน่อย ผมไม่ใช่เพื่อนเล่นคุณนะ”

“มันก็แน่นอน ฉันก็ไม่ได้นับคุณเป็นเพื่อนซะหน่อย แต่ถ้านับถือแบบญาติผู้ใหญ่ก็ไม่แน่”

“ถึงจะแก่ แต่ผมว่าหน้าผมยังไหวอยู่นะ เดินไปกับคุณก็ดูรุ่นเดียวกัน” ชายหนุ่มเถียงกลับอย่างเอาคืน

“เอ๊ะ คุณว่าฉันหน้าแก่เหรอ!!!”

เมื่อได้โอกาสกันต์นทีก็แกล้งยื่นหน้ามาใกล้ๆกับใบหูของเธอพร้อมกับกระซิบเบาๆ

“เรียกพี่ทีซักทีสิคะ หรือไม่อยากให้พี่กลับน้า”หญิงสาวขนลุกซู่เมื่อโดนจู่โจม กันต์นทีขยับเข้ามาใกล้และโอบรอบเอวบางอย่างหลวมๆส่งสายตาเว้าวอนให้เธอเรียกเขาว่าพีที

“ พะ  พะ พะ พี่ทีคะ กลับได้แล้วค่ะ” พอได้สติชัญญ่าก็รีบดีดตัวเองออกจากอ้อมกอดหลวมของเขา

“โดนแกล้งแค่นี้แทบลืมหายใจเลยเหรอคะ”กันต์นทีหัวเราะสะใจเมื่อแกล้งคนตัวบางได้สำเร็จ

“คนบ้า!!! กลับไปเลยนะ ชัญญ่าจะนอนแล้ว”

“เคๆๆ กลับก็ได้ค้าบยอมแล้ว”

  เมื่อส่งคนตัวโตเสร็จชัญญ่าก็มานั่งดูรูปถ่ายและวีดีโอที่ใช้ได้ส่งเข้าอีเมล์ให้ทีมตัดต่อเหตุกาณ์วันนี้ต้องขอบคุณเขาจริงๆที่มาช่วยไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นคงเหลือแต่ช่องยูทูปของเธอเป็นแน่ เมื่อเครียงานเสร็จชัญญ่าก็เตรียมตัวเข้านอน เสียงไลน์ก็เด้งขึ้น

KNT : หลับยัง

Chanya : กำลัง มีอะไร

KNT : บอกแล้วไงต่อไปนี้ให้เรียกว่าพี่ที

Chanya : ทำไมต้องทำตาม

KNT :  ดื้อจริง พรุ่งนี้สิบโมงไปรับ จะพาไปไหว้พระที่วัดถ้ำเพียงเถียร ห้ามปฎิเสธ แค่อยากพาไปไหว้พระขอพรรู้สึกว่าราหูจะเข้าเธอหนักมากนะ

Chanya : ก็ได้ค่ะ ก็คุณเล่นตัดแขนตัดขาฉันทุกทางแล้วหนิค่ะ เลี้ยงข้าวด้วยหล่ะยังไม่ได้กินของอร่อยหนองคายเลย วันจันทร์ก็กลับละนะ

KNT : ……ไม่ตอบ.......

   เมื่อเห็นข้อความดังกล่าวหัวใจของกันต์นทีก็หล่นลงพื้นดังตุ๊บ เธอจะกลับวันจันทร์นี้แล้วเหรอ และตอนนี้เขาเองก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะรั้งเธอไว้มากไปกว่านี้ คงต้องปล่อยให้เธอได้ใช้ชีวิตในแบบที่เธอมีความสุขไปก่อน เมื่อเวลานั้นมาถึงพี่คงไม่ปล่อยให้ดวงใจของพี่ดวงนี้ล่องลอยหนีหายไปไหนได้อีก

……………………………………………………………………

“เอ้ยไอ้ทีวิ่งเร็วๆสิว่ะ วิ่งช้าแบบนี้กุไม่เอามึงเข้าทีมแล้วนะเว้ย ไอ้หมีขาวเอ้ย ตัวถ่วงทีมชัดๆ”

เสียงเพื่อนร่วมทีมบาสเก็ตบอลเอ่ยตำหนิ กันต์นทีเสียงดังขณะที่เขากำลังพยายามวิ่งแย่งลูกบาสจากทีมฝั่งตรงข้าม

“ฮึ้มม โอ้ยยยยยยยย เจ็บเข่า เข่ากู มึงง” และรอบนี้เขาก็พลาดอีกเช่นเคย กันต์นทีหนุ่มแว่นร่างท้วมที่ส่วนสูง185ซม.แต่แบกน้ำหนักเกือบร้อยกิโลกรัม  ล้มกลิ้งลงกลางพื้นสนาม

“หู้ยยย อารมณ์เสียว่ะ ป่ะ..พวกเราเลิกเกมส์ไปกินเหล้าดีกว่า” เพื่อนร่วมทีมทั้งหมดต่างส่งอารมณ์หงุดหงิดใส่กันต์นทีหรือที่เพื่อนๆต่างบูลลี่เขาว่าเป็นไอ้หมีขาว ทุกคนไม่มีใครสนใจจะถามเขาแม้แต่น้อยว่าเขาเจ็บตรงไหน ทุกคนต่างส่ายหน้าและพากันเดินออกไปจากสนามเหลือไว้เพียงแค่ไอ้หมีขาวคนเดียวที่พยายามจะลุกเดินให้เป็นปกติ

“ซี๊ดด เจ็บฉิบหาย อ๊าก” ขณะที่เขากำลังพยายามลุกนั้นก็มีเด็กสาวม.ปลายหน้าตาน่ารักคนนึงมาช่วยพยุงเขาให้ยืนได้

“เดินไหวมั้ยคะพี่ เดี๋ยวหนูช่วยประคองไปโรงพยาบาลของมหาวิทยาลัยพี่นะคะ น่าจะไม่ไกลมาก” หนุ่มแว่นพยักหน้า

“ขอบคุณมากนะน้อง”

“ชัญญ่าว่าพี่ควรเปลี่ยนไปเล่นกีฬาอย่างอื่นนะคะ อย่างเช่นว่ายน้ำ ดำน้ำ ก็ได้ กีฬาทางน้ำจะช่วยพี่ถนอมเข่าด้วยนะคะ พอดีชัญญ่าเห็นจากอินเตอร์เน็ตค่ะ แต่ตัวชัญญ่าเองก็ว่ายน้ำไม่เป็นนะคะ อิอิ” หญิงสาวชวนเขาคุยไปยิ้มตาหยีไประหว่างที่เดินทาง เมื่อถึงโรงพยาบาลแล้วก็มีบุรุษพยาบาลนำรถเข็นมารับชายหนุ่มก่อนที่จะไปเขาหันไปอ่านป้ายชื่อ นักเรียนสาวอีกครั้ง

ชัชชญา ชญามณี  พี่จะไม่ลืมเธอ

“ชัญญ่ามาส่งพี่แค่นี้นะคะ พอดีคุณแม่โทรตาม หายไวไวนะค้าพี่ชาย”

“ขอบคุณมากครับน้อง” ชายหนุ่มยิ้มขอบคุณ เธออีกครั้ง ชัชชญา ชื่อของสาวน้อยที่เขาจะไม่มีวันลืม และตั้งแต่วันที่เขาได้เจอกับเธอ เขาก็มุ่งมั่นกับกีฬาทางน้ำเหมือนอย่างที่เธอแนะนำจนเรียกได้ว่าเขาเล่นกีฬาทางน้ำได้แทบทุกชนิด แต่ต้องขอบคุณโลกของอินเตอร์เน็ตและแม่ของเขาที่วันนั้นได้เปิดดูยูทูปช่อง       ชญา...มานี่ โดยบังเอิญและเขาก็มั่นใจว่ารอยยิ้มนั้นคือรอยยิ้มพิมพ์ใจเดียวกันกับที่เขาเคยได้เจอเมื่อสิบปีก่อน