ตอนที่ 9

ในบริษัท K ที่ตอนนี้เป็นสถานที่ทำงานใหม่ของชมพู เธอเรียนรู้งานต่าง ๆ จากรุ่นพี่ในแผนกอย่างตั้งใจ ถึงแม้ว่างานจะไม่ได้ยากเกินความสามารถ แต่มันต้องอาศัยความรอบคอบมากทำให้ระยะแรกชมพูยังเกร็ง ๆ กับการทำงาน

เมื่อมีงานที่เงินเดือนได้อย่างสมเหตุสมผลทำให้เธอสบายใจไปได้บ้างแล้ว เรื่องทางบ้านยังคงหนักหน่วงเหมือนเดิม ยังไม่มีใครหายจากอาการป่วยเพราะพ่อกับแม่ของเธอต่างอายุเริ่มมากขึ้น ส่วนน้องทั้งสองก็ยังต้องใช้เงินในการเรียนกันต่อไป ส่วนเธอเองทำงานไปก็หาวิธีให้ได้เงินเพิ่มต่อไปเท่านั้นเอง

เวลาผ่านไปนานพอสมควร เควินที่บินกลับไปจัดการงานของตัวเองที่แคนาดา เขาต้องการกลับมาประเทศไทยอีกครั้งเพราะอยากมาดูให้เห็นกับตาว่าชมพูได้เข้าทำงานในที่ที่เขาเสนอให้ เพราะเจ้าของบริษัทนี้เป็นเพื่อนเขาตั้งแต่สมัยเรียน

เมื่อเขาเคลียร์งานได้แล้ว เขาจึงได้กลับมาพักที่ไทยและครั้งนี้คอนโดกลางเมืองเป็นที่อาศัยของเขา เป็นคอนโดที่ซื้อทิ้งไว้นานแล้วแต่ไม่ค่อยได้เข้ามาอยู่เพราะงานที่รัดตัวมาก ครั้งนี้เขาอยากอยู่ไทยแบบนาน ๆ เหมือนกันแต่ไม่รู้ว่าโอกาสจะอำนวยแค่ไหน

ในวันที่เควินกำหนดกลับมาเมืองไทยอีกครั้ง เขาตรงไปยังบริษัท K ทันทีเพื่ออะไรนั้น ทิวที่เป็นเพื่อนกันมานานยังไม่เข้าใจเขาเลย ในห้องประชุมที่ปกติจะมีประชุมอยู่แล้วในทุกเช้าวันอังคารที่กำหนดไว้เป็นประจำ

วันนี้มีเควินมานั่งอยู่ด้วยในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่คนหนึ่งซึ่งปกติไม่เคยมีเพราะเขาเชื่อใจเพื่อนอย่างทิวและเหล่าทีมงานที่มีความสามารถสูงหลายคน แต่วันนี้เขาเข้ามาแล้วตั้งแต่เช้าไม่รู้จะทำอะไรจึงเข้ามานั่งฟังด้วย

เมื่อจบการประชุมเป็นเวลาอาหารกลางวันเขาจึงตามเพื่อนลงไปทานอาหารด้วยแต่สายตาก็พยายามมองหาใครบางคนไปด้วยกลับไม่พบใครเลย เขาเริ่มรู้สึกไม่พอใจนิด ๆ ที่ไม่ได้พบคนที่อยากพบ ในร้านอาหารเพื่อนทั้งสองนั่งพูดคุยกันไปเรื่อย ๆ พอดีสายตาเขาไปเจอกับหญิงสาวที่เขาคิดว่าคุ้นตาเดินมากับเพื่อน ๆ แต่มีชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินตามมาติด ๆ และคอยอยู่ใกล้ชมพูของเขามากเกินไป

เมื่อเขาแน่ใจว่านั่นคือชมพูกับเพื่อนร่วมงาน เขาจึงถามทิวไปด้วยความอยากรู้ว่า

“ผู้หญิงที่ฉันเคยฝากเข้าทำงานเป็นไงบ้าง”

“อื้ม ก็ดีนะตั้งใจทำงานดีเลยล่ะ”

“งั้นเหรอ แล้วคนนั้นใครที่นั่งข้าง ๆ เขาน่ะ” ทิวมองตามสายตาและมือที่เควินชี้ไปยังอีกฝากของร้านอาหาร

“อ่อ นั่นกลุ่มของชมพูนี่คนนั้นเป็นหัวหน้าแผนกน่ะ ชื่อวินัยทำไมเหรอ”

“เป็นอะไรกันหรือเปล่านอกจากหัวหน้ากับลูกน้องในทีม”

“ไม่รู้สิฉันไม่ได้ใส่ใจความสัมพันธ์ของใครในบริษัทน่ะ”

“ถอนทุนครึ่งหนึ่งถ้าตอบคำถามฉันไม่ได้” เควินทำหน้าจริงจัง

“เฮ้ย จะจริงจังอะไรขนาดนั้นก็ได้ ๆ แป้บนึง” เขายกโทรศัพท์ส่งข้อความไปถามเลขาของเขาว่าให้ลองสืบดูให้หน่อยแล้วรีบส่งข้อความกลับมาให้เขาโดยด่วน

คำตอบนั้นไม่ได้ต่างจากที่ทิวคิดเพราะชมพูไม่ได้คบกับวินัยแต่วินัยอาจจะชอบชมพูอยู่หรือเปล่านั้นไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย พอได้รับรายงานไปแบบนี้เควินจึงเริ่มคิดและพูดออกมาว่า

“ย้ายนายวินัยนั่นไปอยู่ระยอง เดี๋ยวนี้”

“เฮ้ย อะไรของนายเนี่ยอยู่ ๆ จะมาย้ายลูกน้องฉันไปที่อื่นทำไม”

“ที่นั่นสาขาใหญ่กว่าที่นี่ไม่ใช่รึไง ให้เขาไปที่แบบนั้นน่าจะดีต่อเขานะ”

“นี่นายเหมือนกำลังหึงแม่ชมพูอะไรนั่นเลยนะ”

“ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน ย้ายให้ด้วยแล้วกัน”

เพราะเวลากว่า 10 นาทีที่เขานั่งมองอยู่ตรงนี้เขาเห็นนายวินัยนั่นพยายามจะจับมือถือแขนชมพูหลายครั้งดีที่หญิงสาวไม่ได้ให้ความร่วมมือด้วยแต่อย่างใด ไม่งั้นเขาจะบินกลับแคนาดาเดี๋ยวนี้เลย

เมื่อทานข้าวแล้วเขาขอเข้าบริษัทด้วยและขอความร่วมมือให้เพื่อนช่วยประสานงานให้เขาได้พบกับชมพูหน่อยแค่อยากสอบถามว่าเธอนั้นทำงานเป็นอย่างไรบ้าง

ทิวเริ่มสงสัยในความสัมพันธ์ในตอนแรกเขาแค่รับปากว่าจะรับไว้เพราะตอนนั้นเควินไม่ได้แสดงท่าทีว่าเป็นคนสำคัญอะไร แต่ในวันที่สัมภาษณ์นั้นยังมองว่าคนที่เพื่อนฝากมานี้สวยดีเท่านั้น

ในห้องประชุมเล็กที่ชมพูกำลังนำงานที่เพื่อนร่วมงานฝากมาให้กับหัวหน้าของเธอเอง แต่เมื่อเปิดเข้ามาไม่มีใครอยู่ในห้องนี้นอกจากผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่หัวโต๊ะประชุมแต่เขาหันหลังให้หล่อน ทำให้เดาไม่ออกว่าใครแต่แอบคิดว่าคุ้นตามาก

“เอ่อ ขออนุญาตค่ะ” ชมพูเดินเข้ามาแล้ววางเอกสารลง เขาหันกลับมาหาหล่อนในที่สุด ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอเองคงไม่มีวันลืมได้ทั้งชีวิตนี้เหมือนกัน

“คุณเควิน” ชมพูยืนมองเขานิ่งไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกอะไรกับภาพของเขาที่อยู่ตรงหน้า

“ดีใจจังที่ยังจำกันได้” เขายิ้มให้และหยิบแฟ้มที่เธอนำมาด้วยนั้นมาดู เขามองให้เธอนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างเขา แล้วเขายังนั่งอ่านข้อมูลต่อไปเงียบ ๆ

“คือว่าฉันต้องไปทำงานต่อแล้วค่ะ ถ้าคุณไม่มีงานอะไรให้ฉันทำแล้วก็ขอตัวนะคะ”

“ผมอยากให้คุณอยู่ตรงนี้ก่อนผมขอดูข้อมูลนี้จบแล้วผมจะคุยกับคุณต่อ”

ชมพูจึงจำเป็นต้องนั่งเงียบ ๆ รอเขาอ่านงานให้จบก่อน ซึ่งมันค่อนข้างมีข้อมูลเยอะอยู่เหมือนกัน เกือบชั่วโมงเขาจึงเลิกอ่าน แล้วเงยหน้าขึ้นมามองเธออีกครั้งแล้วยิ้มอบอุ่นมาให้

“ดีใจนะที่คุณทำงานที่นี่ได้ แล้วอีกอย่างผลงานก็ไม่เลวด้วย”

“ก็คงต้องขอบคุณที่คุณให้โอกาสด้วยนั่นแหละค่ะ”

“ตอนนี้คุณสบายใจขึ้นแล้วหรือยังล่ะ”

“ก็สบายใจขึ้นแล้วล่ะค่ะ เพราะเรื่องรายได้ไม่ได้เป็นปัญหาแล้ว”

“อื้มดี งั้นวันนี้ไปทานข้าวกันนะ ไม่ได้เจอหลายเดือนอยากคุยด้วย ทั้งคืนเลย”

“นี่คุณ ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้วนะคะ ถึงคุณจะมีบุญคุณที่ให้โอกาสให้งานฉันทำก็ตาม คงไม่ได้ต้องตอบแทนด้วยร่างกายขนาดนั้นมั้ง” ชมพูตาเขียวใส่เพราะประเมินว่าเขาคงคิดว่าหล่อนเป็นผู้หญิงที่พร้อมจะมอบกายให้เขาได้เสมอ ถ้าเขาเรียกร้อง

“เปล่า ผมไม่ได้คิดแบบนั้น แค่คิดว่า...ถ้าเราจะเป็นได้มากกว่านี้ต่างหาก แต่ถ้าคุณไม่คิดอะไรก็ไม่เป็นไรครับ แต่ไปทานข้าวด้วยกันนะ”

ชมพูประเมินท่าทีของเขาไม่ออกว่าจริง ๆ แล้วเขาต้องการอะไร แต่ถ้าไม่ไปมันจะดูไม่ไว้ไมตรีไปไหม เพราะเขาก็เป็นคนหางานดี ๆ ให้เธอจริง ๆ ไม่ได้หลอกลวงแล้วอีกอย่างหลังจากวันนั้นเขาเองก็ไม่ได้ตอแยคุกคามอะไรหล่อนเลยด้วยซ้ำ ถ้าจะลองเชื่อใจดูคงไม่เสียหายอะไร

“ได้ค่ะ ที่ไหนคะถ้าเลิกงานแล้วฉันจะไปพบคุณค่ะ”

“ไปด้วยกันนี่แหละ เพราะเดี๋ยวผมต้องคุยกับบอสคุณอีกยาวเลยทีเดียวแต่น่าจะเกือบถึงเวลาคุณเลิกงาน ผมจะรออยู่ข้างล่างตึก ถ้าไม่เจอผมให้รออยู่แถวนั้นเดี๋ยวผมพาคุณไปเอง”

เขาเดินเข้ามาจับไหล่เธอและเกือบจะก้มลงมาจูบแต่เขาหยุดเอาไว้แค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไปทำให้ชมพูที่ใจเต้นแรงหน้าแดงไปถึงหูหันมองตามแผ่นหลังกว้างเดินออกไป

เมื่อถึงเวลาเลิกงานวันนี้ชมพูเคลียร์งานช้ากว่าปกติเพราะไม่มีสมาธิในการทำงานนักเหมือนเควินจะเป็นตัวปัญหาสำหรับเธอเลยก็ว่าได้ เมื่องานตรงหน้าเรียบร้อยแล้วเธอปิดคอมพิวเตอร์แล้วเก็บของเพื่อลงไปชั้นล่างของตึกที่เป็นสำนักงานของเธอ แล้วลงมาถึงบริเวณด้านหน้าตึก

มีรถสปอร์ตยี่ห้อดังสีขาวคันหนึ่งจอดอยู่ เธอมองมันด้วยความรู้สึกชื่นชมที่มันสวยแต่ไม่ได้รู้ว่าเป็นของใคร คนที่อยู่ด้านในเปิดกระจกที่ปิดเอาไว้ลงแล้วเรียกเธอให้ไปหาเขา

“ขึ้นรถสิ จอดรอนานแล้ว รปภ.จะมาไล่เอานะ”

“นี่คุณทำไมถึงมารอตรงนี้ล่ะคะ เกะกะคนอื่นเขา”

“รีบขึ้นสิจะได้ไม่เกะกะ เร็ว ๆ”

ชมพูไม่มีทางเลือกจึงจำเป็นต้องขึ้นไปบนรถ เขาจึงขับรถออกไปชมพูมองเขาแบบงง ๆ ทำไมเขาต้องทำแบบนี้ด้วยให้เธอตามไปที่ร้านอาหารก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมารับทำให้เพื่อน ๆ ที่เลิกงานมาพร้อมกันเห็น พรุ่งนี้ต้องได้อธิบายเรื่องมากมายให้ฟังกันอีก

“คุณชอบอาหารแบบไหน” เขาถามขึ้นเมื่อเห็นว่าชมพูเงียบไปนาน

“เอ่อ...อะไรก็ได้ค่ะ”

“อะไรก็ได้ไม่มีครับ”

“เฮ้อ คืออะไรก็ได้ที่คุณสะดวกเลยค่ะ ฉันไม่เรื่องมากหรอกผัดกะเพราข้างทางที่ไหนก็ได้เลยจริง ๆ นะ”

“คุณนี่ตลกจริง ผมจะพาไปทานอาหารในร้านหรูจะมาชวนไปทานผัดกะเพรานี่นะ”

“แล้วคุณจะไปที่ไหนล่ะคะ คุณยังไม่บอกฉันเลย”

“พัทยา ผมอยากไปเที่ยวแถวนั้น”

“เดี๋ยวนะคะ พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงานเราไปกันตอนนี้แล้วจะกลับตอนไหมกันล่ะ”

“กลับตอนไหนก็ได้คุณไม่โดนไล่ออกหรอกเชื่อผม”

ชมพูจะโต้แย้งแต่เขาไม่ฟังอะไรแล้วมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เขาอยากไป พอไปถึงเข้าเช็คอินโรงแรมแห่งหนึ่งแล้วพาเธอไปทานอาหารมื้อพิเศษจริง ๆ มีหลากหลายแบบจนชมพูรู้สึกอิจฉาเขาที่รวยได้ขนาดนี้ เมื่อกินดื่มแล้ว เขาพาเธอไปดื่มต่อและเขาไปพบกับแก็งค์เพื่อนเขาซึ่งมีกันหลายคน บางคนก็พาแฟนและภรรยามาด้วย ชมพูไม่ได้พูดคุยกับใครมากนักมีแค่เหล่าแฟนสาวและภรรยาของเพื่อนเขานั่นแหละที่คอยคุยด้วย

เวลาผ่านไปนานพอสมควรต่างพากันแยกย้าย และเขาพาชมพูกลับที่พัก ขณะนั้นชมพูเองก็เริ่มจะรู้ชะตาชีวิตแล้วว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง จะบอกให้เขากลับกรุงเทพฯ ตอนนี้คงไม่ได้แน่

เมื่อขึ้นมาถึงห้องพักเขาล้มตัวลงนอนไปก่อน ชมพูจึงยืนงงอยู่ตรงนั้นว่าตนเองต้องทำอะไรต่อดีล่ะ และจึงหันไปคิดเอาเองเขาคงจะหลับไปแล้วล่ะเพราะนานแล้วเขายังไม่ลุกขึ้นมาเลย เธอจึงตัดสินใจไปอาบน้ำก่อน

เมื่อออกมาแล้วเขาที่กำลังนั่งตอบแชทในมือถือเงยหน้าขึ้นมามองชมพูแล้วยิ้ม

“เตรียมตัวพร้อมแล้วเหรอครับ”

“อะไรของคุณฉันแค่อาบน้ำจะเตรียมตัวอะไรไม่ทราบ” ชมพูพูดพร้อมทำท่าทางโมโหใส่เขาด้วย

“ผมล้อเล่นหรอกน่า เสื้อผ้ามีอยู่ในนั้นนะผมให้เขาเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อเย็นแล้ว” แล้วเขาก็หนีไปอาบน้ำ ส่วนชมพูลองไปเปิดตู้เสื้อผ้าดูมีชุดสำหรับเธออยู่จริง ๆ จึงเลือกชุดที่น่าจะใส่สบายมาแล้วใส่เพื่อจะนอน ตอนแรกจะนอนบนเตียงนั่นแหละ แต่คิดอีกทีไม่นอนดีกว่า

เธอไปนอนบนโซฟาหนานุ่มที่อยู่ห่างเตียงออกมา แล้วหลับตาลงเพราะเลยเวลานอนของเธอมานานพอสมควรแล้ว และไม่นานชายหนุ่มอีกคนก็เดินออกมาจากห้องน้ำ มองเห็นชมพูไปนอนอยู่บนโซฟาก็ยิ้มเอ็นดูจะกลัวอะไรเขานักหนาไม่ใช่ว่าจะไม่เคยนอนด้วยกันเสียหน่อย

เขาจึงเปลี่ยนชุดแล้วย่องไปดูว่าหล่อนหลับไปแล้วหรือยัง และพยายามอุ้มชมพูขึ้นมาแล้วพาไปที่เตียงนอนเพื่อจะได้นอนสบาย ๆ ถึงจะเสียดายที่คงไม่ได้สานสัมพันธ์กันอย่างที่คิดแค่เธอไม่คิดหนีไปก็ดีแล้ว เขาคิดว่าถ้าพรุ่งนี้บรรยากาศดี และอะไรหลายอย่างเป็นใจคงได้ทำในสิ่งที่อยากทำมานานแล้วตั้งแต่กลับไปแคนาดา เขาคิดมาตลอดว่าควรจะบอกเรื่องสำคัญให้หล่อนรับรู้ตั้งแต่แรก เพราะกลับมาต้องมาระแวงว่าเธอจะไม่โสดอีกแล้วนั่นแหละ จึงเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องที่สำคัญมากทีเดียว มองไปที่คนนอนหลับอย่างเป็นสุขข้าง ๆ นี้แล้วเขาเองก็รู้สึกมีความสุขที่ได้อยู่ข้าง ๆ หล่อนเหมือนกัน