ตอนที่1 จับมาผิดคน

           

เสียงพูดคุยที่ดังเข้ามาทำให้ร่างที่นอนอยู่บนเตียงต้องลุกขึ้นมาอย่างเหนื่อยล้า ร่างกายของนางเจ็บร้าวไปทั้งร่างโดยเฉพาะจุดกึ่งกลางของร่างกาย นางถูกจับมาโดยไม่รู้ตัว แถมภายในห้องยังจุดกำยานเพื่อกระตุ้นกำหนัด เมื่อสูดดมเข้าไปก็ทำให้ร่างกายของนางต้องการเสพสมโดยไม่รู้ตัว 

บุรุษผู้นั้นรังแกนางอย่างเลือดเย็นที่สุด นางไปทำอะไรให้เขาเคืองขุ่นใจอย่างนั้นหรือ เขาทำกับนางราวกับไม่ใช่คน การกระทำของเขารุนแรงป่าเถื่อนจนร่างกายของนางระบมและปวดร้าวไปทั้งร่าง 

ฟู่อันฉีรีบลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็วแม้ร่างกายจะเจ็บปวดเพียงใดก็ต้องกัดฟันฝืนทนนางจะมานอนเป็นผักแบบนี้ไม่ได้ ยามนี้ดูเหมือนกำยานที่ถูกจุดเอาไว้เริ่มจะดับลงแล้ว นางต้องรู้ให้ได้ว่าเขาเป็นใครที่บังอาจกล้าจับคุณหนูตัวร้ายเช่นนางมาข่มเหงเช่นนี้

“ท่านอ๋องข้าผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ นางใส่ชุดเหมือนกันมากรูปร่างก็เหมือนกัน ข้าจึงคิดว่าเป็นคุณหนูรองเสิ่นพ่ะย่ะค่ะ”

หมิงอ๋องได้ฟังก็กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ให้ไปจับคุณหนูรองตระกูลเสิ่น ดันไปจับใครมาก็ไม่รู้แต่ว่านางก็งดงามมาก งดงามจนเขาอดใจไม่ไหวเผลอรังแกนางจนพอใจแม้จะรู้ว่าผิดคน

“แล้วนางเป็นใคร!”

“หวังซูกำลังไปสืบอยู่พ่ะย่ะค่ะ” หวังเหล่ยเอ่ยยังไม่ทันจบ หวังซูองครักษ์อีกคนก็ก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบ หน้าของเขาบ่งบอกถึงความกังวลใจเป็นอย่างมาก

“ทูลท่านอ๋อง นางคือบุตรสาวสุดที่รักของเสนาบดีฟู่อันเฉิง นามว่าฟู่อันฉีพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ!!”

หมิงอ๋องตกใจจนหน้าซีดเผือด เขาเคยได้ยินชื่อเสียงนางอยู่บ้าง แต่ว่าเขายังไม่เคยพบเจอนางเลยสักครั้ง คุณหนูตัวร้ายผู้เอาแต่ใจเพราะเป็นบุตรสาวคนเดียว ที่ถูกรักและเลี้ยงดูอย่างตามใจราวกับไข่ในหิน วันนี้เขาทำเรื่องผิดพลาดโดยการมีความสัมพันธ์กับนาง โดยที่นางไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด หากว่าเขาต้องรับผิดชอบเขาก็ต้องทำ เพราะเขาได้ล่วงเกินนางไปแล้ว

ที่จริงเขาให้คนไปจับตัวคุณหนูรองเสิ่นเยว่ซินมาแก้แค้น เพราะพี่สาวของนางเสิ่นเยว่เล่อที่เป็นคนรักของเขาตัดสินใจหมั้นหมายกับรัชทายาท ด้วยความแค้นใจเขาจึงคิดจะจับน้องสาวของนางมาแก้แค้น ด้วยการอุ่นเตียงและจะให้ตำแหน่งนางเป็นเพียงอนุ หลังจากนั้นเขาจะไม่ใส่ใจนางอีก

เขาไม่คาดคิดและผิดหวังเป็นอย่างมาก ที่กลับมาจากศึกสงครามแล้วจะพบว่าคนรักของเขาเปลี่ยนใจไปเป็นอื่น ด้วยการหมั้นหมายกับรัชทายาท นังสตรีแพศยา!! ต้องการลาภยศและอำนาจมากกว่าความรักที่เขามีให้ เพราะตำแหน่งอ๋องเช่นเขา ไหนเลยจะเทียบเท่าตำแหน่งรัชทายาทที่ในวันข้างหน้าจะก้าวขึ้นเป็นฮ่องเต้ 

“แล้วท่านอ๋องจะทำอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

“ในเมื่อข้าได้ล่วงเกินนางไปแล้วก็คงต้องรับผิดชอบ ข้าจะรับนางมาเป็นอนุ”

“ท่านอ๋อง! นางเป็นถึงบุตรสาวของท่านเสนาบดีฝู่เฉิงนะพ่ะย่ะค่ะ การให้นางเป็นเพียงอนุ ทำเช่นนี้จะเป็นการหมิ่นเกียรติตระกูลฟู่หรือไม่?”

อันฉีดที่ยืนกอดอกฟังพวกเขาพูดคุยกันและครุ่นคิดเรื่องราวตามไปด้วย บุรุษเมื่อคืนนี้คือหมิงอ๋องอย่างนั้นหรือ หมิงอ๋องบุรุษผู้มีนิสัยโหดเหี้ยมสังหารคนได้อย่างไม่กะพริบตา 

 คนของเขาจับนางมาเพราะคิดว่านางคือคุณหนูรองเสิ่น นางเคยได้ยินว่าคนรักของเขาคือคุณหนูใหญ่เสิ่นเยว่เล่อ แต่ว่านางกลับมั่นหมายกับองค์รัชทายาทไปแล้ว 

เท่าที่นางเป็นนักอ่านนิยายและดูซีรีส์มาเยอะ จากที่นางฟังพวกเขาคุยกัน หมิงอ๋องต้องการจับคุณหนูรองเสิ่นมาแก้แค้นแทนพี่สาวที่หักหน้าเขา แต่ว่าดันจับผิดตัว! มารดามันเถอะ!! 

แล้วจะให้นางเป็นเพียงอนุ เพราะล่วงเกินนางไปแล้วก็ต้องรับผิดชอบ แต่ว่าฟู่อันฉีคนนี้ไม่ต้องการให้ใครมารับผิดชอบ ผิดพลาดเพียงแค่นี้นางไม่ใส่ใจ ขอเพียงแค่อย่ามายุ่งเกี่ยวกับนางอีกเป็นพอ

ปัง! เสียงถีบประตูดังขึ้น ก่อนที่ร่างของฝู่อันฉีจะเดินเข้ามาด้วยสีหน้าดุดันและกราดเกรี้ยว ทุกคนตกตะลึงมองท่าทีของนางอย่างตกใจ 

นางเดินตรงไปหยิบกระดาษบนโต๊ะจากนั้นก็หยิบพู่กันขึ้นมาแล้วเขียนบางอย่างลงไปในกระดาษ แล้วนำมายื่นให้เขาด้วยสีหน้าจริงจัง

“หม่อมฉันไม่ต้องการให้รับผิดชอบใด ๆทั้งสิ้นเพคะ ขอเพียงต่อจากนี้ไปหากว่าพบเจอก็ห้ามทักทาย ทำเหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน สิ่งที่เกิดขึ้นหม่อมฉันจะลืมมันไป หากว่าท่านอ๋องต้องการรับผิดชอบหม่อมฉันต้องการเพียงเท่านี้เพคะ”

เขาหรี่ตามองมองนางอย่างจับผิด นางไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบจริง ๆ หรือ สตรีส่วนใหญ่หวงแหนพรหมจรรย์ยิ่งกว่าสิ่งใด ยิ่งเขาเป็นถึงหมิงอ๋องมีอำนาจล้นเหลือ นางไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบจริงหรือ?

“ลงนามด้วยเพคะ”

“หากเจ้าต้องการเช่นนี้ก็ตามใจ” เขาเดินไปหยิบตราจวนหมิงอ๋องขึ้นมา แล้วประทับลงไปบนกระดาษที่นางเขียนขึ้นมาทั้งสองฉบับทันที ฟู่อันฉีรับมาอย่างพอใจแล้วสะบัดหน้าก้าวเดินจากไปทันที

หวังซูและหวังเหล่ยมองตามฟู่อันฉีอย่างตะลึงกับการกระทำของนาง สมกับเป็นคุณหนูตัวร้ายที่เอาแต่ใจ ยามนี้พวกเขาประจักษ์ต่อสายตาแล้ว ส่วนหมิงอ๋องเขามองตามร่างของนางอย่างแปลกใจ นางไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบจริง ๆ หรือ? 

เมื่อฟู่อันฉีแอบเข้าทางประตูด้านข้างจวน เพราะเวลานี้เป็นเพียงเวลาเช้าตรู่ ยังไม่มีใครตื่นขึ้นมาเท่าใดนัก นางจึงรีบวิ่งตรงไปที่เรือนของนางทันที แต่แล้วก็ต้องชะงักที่เห็นลี่จูบ่าวรับใช้คนสนิทนั่งหลับอยู่ตรงประตู สงสัยนางจะรอการกลับมาของนางทั้งคืน 

เมื่อคืนนางพากันออกไปดูงานดอกไม้ไฟ ไม่คาดคิดว่านางจะถูกจับตัวไป ลี่จูคงจะเป็นห่วงนางมากถึงต้องนั่งรอนานทั้งคืนเช่นนี้ หวังว่านางคงจะไม่ได้บอกเรื่องที่นางหายไปกับใคร 

“ลี่จู ลี่จู”

ลี่จูได้ยินเสียงเรียกก็สะดุ้งตื่น “คุณหนูหายไปไหนมาเจ้าคะ จู่ ๆ ข้าก็พลัดหลงกับท่านที่ตลาดเฉยเลย ข้าตามหาท่านอยู่ทั้งคืนก็ไม่พบเลยมารออยู่ที่เรือนเจ้าค่ะ”

“แล้วเจ้าได้บอกเรื่องนี้กับใครหรือไม่?” ลี่จูส่ายหัวทันที

“ข้ารอว่าหากคุณหนูไม่กลับมา ก็จะไปบอกนายท่านเหมือนกันเจ้าค่ะ”

“เจ้าทำดีมาก” จากนั้นอันฉีก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้รีบลี่จูฟัง นางถึงกับตกใจตาเบิกกว้าง คุณหนูถูกคนของท่านอ๋องจับไปเพราะเข้าใจผิด แล้วเกิดมีความสัมพันธ์กันเกิดขึ้น แต่คุณหนูไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบแต่อย่างใด นี่มันเรื่องใหญ่มากเลยทีเดียว

“ห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด”

“เจ้าค่ะ”

“เจ้าต้องไปร้านขายยาซื้อยาห้ามครรภ์มาต้มห้ามให้ใครรู้”

“เจ้าค่ะ”