ตอนที่40 อยู่ในเงื้อมมือพระชายา

“การเปลี่ยนตัวรัชทายาทเสด็จพ่ออย่าทรงได้กังวลว่าจะไม่มีใครสนับสนุนองค์ชายสาม ยามนี้ขุนนางเหล่านั้นอยู่ในเงื้อมมือของพระชายา พวกเขามีความผิดนางยังไม่ได้ตัดสินโทษ พวกเขาจะไม่กล้าลุกขึ้นมาต่อต้านอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ได้ฟังก็ระบายยิ้มออกมาอย่างพอใจ ให้มันได้อย่างนี้สิลูกสะใภ้ของข้า

ทางด้านองค์รัชทายาทหมิงเฟยหลง จู่ ๆ ก็ถูกองครักษ์วังหลวงมาล้อมตำหนักนับสิบคน จากนั้นท่านราชเลขาประจำราชสำนักก็ออกมาอ่านราชโองการต่อหน้าทุกคน

“ประกาศราชโองการ องค์รัชทายาทหมิงเฟยหลงกระทำความผิดอันใหญ่หลวง ด้วยการสั่งนักฆ่าให้ไปสังหารขบวนเดินทางของหมิงอ๋อง พระชายาหมิงอ๋องและเสนาบดีฟู่กรมยุติธรรม ตลอดระยะเวลาในการเดินทางหลายครั้ง ความผิดในครั้งนี้ไม่อาจให้อภัยได้ จึงขอปลดจากตำแหน่งรัชทายาท เหลือเพียงยศองค์ชายใหญ่หมิงเฟยหลง และจะถูกกักบริเวณจนกว่าจะมีบทลงโทษลงมาอีกครั้ง จบราชโองการ”

ราวกับฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมากลางใจ หมิงเฟยหลงตกตะลึงตัวแข็งทื่อ เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! แข้งขาของเขาอ่อนแรงทรุดลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ พวกเขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร จบแล้วทุกอย่างมันจบแล้ว

ไท่จื่อเฟยตกตะลึงไม่ต่างกัน ร่างกายของนางเย็นเยียบ เขาสั่งนักฆ่าไปกำจัดหมิงอ๋อง พระชายาหมิงอ๋องและเสนาบดีฟู่กรมยุติธรรม นี่เขาบ้าไปแล้วหรืออย่างไร แล้วเช่นนี้นางจะทำอย่างไร คงต้องถามบิดาของนางว่าจะเอาอย่างไรต่อไป แต่แล้วก็มีคนนำจดหมายมาส่งให้ ไท่จือเฟยรีบเปิดอ่านอย่างเร่งรีบ ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด

จดหมายนี้เป็นลายมือของเสิ่นเยว่ซิน นางบอกว่าบิดาได้ไปกู้เงินตระกูลฟู่มาห้าหมื่นตำลึง จากนั้นได้จ้างบ่าวคนสนิทของพระชายาให้เผาทำลายบัญชีเงินกู้ ในยามที่พระชายาถูกลักพาตัว แต่เมื่อพระชายาปลอดภัยและกำลังเดินทางกลับมาเมืองหลวง บิดาก็ได้ส่งคนไปกำจัดพระชายาและเสนาบดีฟู่ ยามนี้กำลังหลบหนีจากการตรวจสอบของพระชายาและหมิงอ๋อง

เสิ่นเยว่เล่อไม่รู้ว่าจะตกใจกับเรื่องไหนก่อนดี ทุกอย่างประเดประดังกันเข้ามาพร้อมกัน อย่างไม่ทันตั้งตัว นางถือจดหมายเอาไว้อยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้ขยับตัว องค์รัชทายาทถูกปลดตำแหน่ง บิดากำลังหลบหนีความผิด ชีวิตของนางที่เพิ่งแต่งเข้ามาเป็นไท่จื่อเฟยได้เพียงไม่นานต้องกลับสู่ฐานะเดิม ไม่! เสิ่นเยว่เล่อกรีดร้องอยู่ภายในใจอย่างไม่อาจยอมรับได้

ภายในห้องพระโรงในการประชุมเช้าในวันนี้ ฮ่องเต้ได้ให้ท่านราชเลขาประกาศราชโองการปลดรัชทายาทอีกครั้ง ทำเอาขุนนางทุกคนถึงกับตกตะลึงด้วยความตกใจอย่างคาดไม่ถึง นอกจากเสนาบดีเสิ่นแล้ว ยังมีองค์รัชทายาทที่สั่งคนไปสังหารหมิงอ๋องและพระชายา โชคดีที่พวกเขาคิดได้เสียก่อน ไม่เช่นนั้นตระกูลที่สร้างมาทั้งหมดคงจบสิ้นแน่

พระราชโองการฉบับที่สอง คือการประกาศแต่งตั้งองค์ชายสามเป็นรัชทายาท เหล่าขุนนางยามนี้ปิดปากเงียบสนิท เพราะมีชนักติดอยู่ข้างหลังแทบทุกคน พระชายายังไม่ประกาศความผิดออกมา พวกเขาไม่อาจบุ่มบ่ามทำอะไรหรือพูดอะไรในช่วงนี้ ฮ่องเต้หรี่ตามองพวกเขาอย่างพอใจ เป็นอย่างที่หมิงอ๋องพูดเอาไว้จริง ๆ ดี! สงบปากสงบคำไปนาน ๆ เลยนะ

สองวันต่อมาคนของหมิงอ๋องก็ได้จับตัวเสนาบดีเสิ่นและเสิ่นฮูหยินมาที่ห้องโถง ร่างกายของพวกเขาสองคนสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว อันฉีและหมิงอ๋องปรายตามองด้วยความเย็นชา

“ทำผิดแล้วคิดหนี ท่านคิดว่าจะหนีข้าพ้นรึ!” หมิงอ๋องเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีดุดันสีหน้าเต็มไปด้วยโทสะ

“เสิ่นฮูหยินข้าให้โอกาสท่านแก้ตัว หาเงินมาคืนข้าห้าหมื่นตำลึง ส่วนเสนาบดีเสิ่นคงต้องติดคุก ท่านสองคนจะว่าอย่างไร” อันฉีเอ่ยขึ้นมาอย่างไตร่ตรองมาเป็นอย่างดีแล้ว เพราะหากยึดจวนมาก็คงไม่คุ้มกับเงินที่ให้ยืมไป ให้นางหามาคืนยังจะดีกว่า หากว่าหาไม่ได้จริง ๆ ค่อยยึดจวนของนางก็ยังไม่สาย

“ขอบคุณพระชายา ขอบคุณพระชายา”

“อย่าเพิ่งดีใจไปเงินตั้งห้าหมื่นตำลึง ข้าขอคืนก่อนครึ่งหนึ่งที่เหลือท่านก็ค่อยทยอยหาคืนข้า”

“ได้ ๆ เพคะ ขอบคุณพระชายาที่ให้โอกาสเพคะ” เสิ่นฮูหยินรีบเปิดถุงผ้าแล้วนำตัวเงินออกมานับอย่างเร่งรีบ อันฉีมองตั๋วเงินที่นางนับอย่างครุ่นคิด มีเงินแต่เหนียวหนี้สินะ คนประเภทนี้ต่อไปนางจะไม่มีทางปล่อยให้กู้ยืมอีกแน่

“ทหารเอาตัวเขาส่งทางการ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วเจ้าจะเอาอย่างไรกับตระกูลต่าง ๆ ที่ยังค้างเงินอยู่?” เขาหันมาถามนางก่อนจะจับร่างบางมานั่งบนตัก ก่อนจะโอบกอดนางเอาไว้อย่างแสนรัก อันฉียกมือมาคล้องคอเขาเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยถามเขาถามนัยน์ตาเป็นประกาย

“แล้วพระองค์จะทำอย่างไร หากติดหนี้รักหม่อมฉันเอาไว้?”

“อืม…คงต้องชดเชยด้วยการให้เจ้าไม่ได้นอนทั้งคืนและเดินไม่ได้ไปสามวัน” เขาตอบนัยน์ตากรุ้มกริ่ม ยกนิ้วมาเกลี่ยแก้มใสอย่างเอ็นดู อันฉีจึงก้มไปจุ๊บแก้มเขาเบา ๆ

“หม่อมฉันจะเรียกพวกเขามาพูดคุยอีกทีเพคะ การจ้างคนเผาบัญชีทำลายหลักฐานการยืมเงิน ถือว่าเป็นความผิดแบบหนึ่ง และมันได้ทำลายความเชื่อใจของคนให้กู้ เพราะฉะนั้นพวกเขาจะไม่มีสิทธิ์กู้ยืมเงินอีก นอกจากจะชดเชยการเสียความรู้สึกให้หม่อมฉันอย่างเป็นที่น่าพอใจ” เขาได้ฟังก็ยกมือมาบีบแก้มของนางอย่างมันเขี้ยว เขานับถือวิธีการของนางจริง ๆ สมแล้วที่เป็นพระชายาหมิงอ๋อง

“แล้วกับบ่าวทรยศของเจ้าล่ะ?”

อันฉีได้ยินก็กระตุกยิ้มขึ้นมา “หม่อมฉันจะส่งต่อให้ตระกูลเหล่านั้นจัดการนางแทนหม่อมฉันเพคะ ยิ่งหม่อมฉันบีบคั้นพวกเขามากเท่าไหร่ ความโกรธแค้นของพวกเขาก็จะไปลงที่ลี่จูมากขึ้นเท่านั้น ” หมิงอ๋องได้ยินก็ถึงกับขนลุก นางเหี้ยมโหดกว่าที่เขาคิดเอาไว้เสียอีก สมแล้วที่เป็นชายาของเขา โหดเหี้ยมพอกันหึ ๆ

“อันฉีน้อยข้ามาเยี่ยมเจ้า” เสียงขององค์หญิงหมิงเยว่ดังเข้ามาก่อนที่นางจะมาถึงเสียอีก เมื่อมาถึงก็มีบ่าวหิ้วของตามมามากมาย ตามมาด้วยแม่ทัพจ้าวที่หิ้วไหสุรามาทั้งสองมือ อันฉีเดาออกได้ทันทีว่าพวกเขาคงจะนัดกันดื่มเป็นแน่ ถ้าเช่นนั้นนางก็ต้องรีบเข้าครัวไปทำกับแกล้มให้พวกเขาได้อิ่มหนำสำราญ