ตอนที่38 ต้องรีบหนีไป

“พวกท่านพร้อมใจกันมาหาข้า มีธุระอันใดสำคัญหรือเจ้าคะ?” อันฉีหยิบสมุดบัญชีกลับมาเปิดดูอีกครั้ง อย่างไม่ใส่ใจท่าทีกระวนกระวายของพวกเขา หมิงอ๋องรินชาให้พ่อตาอย่างเสนาบดีฟู่ โดยแสร้งไม่ใส่ใจท่าทีของพวกเขาเลยสักนิด

“หากว่าพวกท่านไม่พูดข้าจะพูดเองดีหรือไม่เจ้าคะ?”

พวกเขาหันไปมองหน้ากัน ไม่รู้ว่านางรู้เรื่องมากน้อยเพียงใด หากสารภาพผิดตอนนี้จะเป็นการดีหรือไม่นะ หากนางยังไม่รู้เรื่องอะไรก็ไม่ควรเปิดปาก อันฉีหรี่ตามองพวกเขาอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“บ่าวทรยศของข้า…ลี่จู…นางเพิ่งจะเข้ามาสารภาพผิดก่อนพวกท่านจะมา”

“อะไรนะ!!” ราวกับฟ้าผ่าลงมากลางใจ แข้งขาของพวกเขาอ่อนยวบอย่างไร้เรี่ยวแรง ตระกูลเสิ่น ตระกูลเซี๊ยะ ตระกูลจาง ตระกูลถัง ตระกูลโจว ตระกูลเจา ตระกูลกู้ และอีกหลายตระกูลต่างพร้อมใจกันคุกเข่าลงทันที

“พระชายากระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“พระชายาหม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ”

“เป็นเพราะนางไปเสนอบอกว่าจะช่วยเผาบัญชีแลกกับเงินหนึ่งพันตำลึง เป็นเพราะความคิดชั่ววูบหลงผิดไปชั่วขณะ พระชายาโปรดให้อภัยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมยินดีชดใช้เงินที่กู้ยืมไปทั้งหมด” เสนาบดีจางรีบเอ่ยเป็นคนแรก อันฉีได้ยินก็ยิ้มออกออกมาอย่างเยาะหยัน

“แล้วท่านคิดว่าชีวิตของข้า ต้องชดใช้ด้วยอะไรถึงจะเพียงพอ” เมื่อทุกคนได้ยินก็ผงะด้วยความตกใจสุดขีด หมายความว่าอย่างไร! พวกเขาไม่ได้ส่งคนไปทำอะไรพระชายานะ หรือว่ามีใครในนี้ส่งคนไปจัดการพระชายาใช่หรือไม่ แย่แล้ว!

“พระชายา! กระหม่อมได้รับจดหมายข่มขู่จากลี่จู นางบอกว่าหากไม่รีบกำจัดพระชายาและท่านเสนาบดีฟู่ นางจะเปิดเผยเรื่องที่พวกกระหม่อมจ้างให้นางเผาบัญชีพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมสาบาน กระหม่อมไม่ได้ส่งใครไปทำร้ายพระองค์อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีเซี๊ยะเอ่ยขึ้นมาอย่างหวาดกลัวความผิดสุดขีด

“กระหม่อมก็ยืนยันว่าไม่ได้ส่งใครไปทำร้ายพ่ะย่ะค่ะ” หลายตระกูลเอ่ยยืนยันขึ้นมาพร้อมกัน อันฉีมองพวกเขาด้วยสีหน้าเยียบเย็น เสนาบดีฟู่จึงเอ่ยขึ้นมาบ้าง

“พวกท่านรู้หรือไม่ว่า ระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวงพวกข้าถูกลอบสังหารกี่ครั้ง?”

“อะไรนะ!”

ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกใจสุดขีด “ท่านเสนาะฟู่ ข้าไม่รู้เรื่องนี้ความผิดข้ามีเพียงเรื่องเดียวคือจ้างลี่จูเผาบัญชี” เสนาบดีถังลนลานรีบเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเป็นกังวล ก่อนเขาจะหันไปเอ่ยเสียงดัง

“ใครส่งคนไปทำร้ายก็รับสารภาพมาสิ ข้าไม่เกี่ยวข้องด้วยนะ”

“ใช่ ๆ ใครทำก็รีบสารภาพความผิดมาซะ อย่าให้พวกข้ามีความผิดไปด้วย” เสนาบดีฟู่ยกมือขึ้นบอกให้ทุกคนเงียบเสียงลง

“อันฉียามนี้แต่งกับหมิงอ๋องกลายเป็นคนของราชวงศ์ไปแล้ว การลบหลู่เบื้องสูงถือว่ามีความผิดร้ายแรง โทษคือประหารชีวิต” ทุกคนได้ยินก็ยิ่งหวาดกลัวอย่างหนัก รีบก้มคำนับทันที “ท่านอ๋อง พระชายา เรื่องนี้กระหม่อมไม่รู้เรื่อง โปรดตรวจสอบให้ชัดเจนพ่ะย่ะค่ะ”

“เอาเช่นนี้เป็นอย่างไร… หากว่าใครช่วยข้า หาคนที่ส่งมือสังหารไปลอบฆ่าพวกข้าได้ หนี้สินที่ค้างอยู่ข้าจะลดให้ครึ่งหนึ่ง” อันฉีเอ่ยขึ้นมาอย่างใจป้ำ ทำเขาพวกเขาตาลุกวาว ลดหนี้สินเหลือครึ่งหนึ่ง น่าสนใจไม่น้อยเลย

“พระชายากระหม่อมจะช่วยหาคนร้ายพ่ะย่ะค่ะ”

“หม่อมฉันก็จะช่วยหาคนร้ายเพคะ”

ทุกคนพร้อมใจกันเอ่ยออกมา เพราะว่าพวกเขาไม่ได้ส่งคนไปทำร้ายพระชายาจริง ๆ พวกเขาต้องช่วยหาหลักฐานมายืนยัน เสนาบดีเสิ่นยามนี้ร่างกายสั่นเทา เขาพยายามเก็บอาการอย่างสุดความสามารถ ไม่มีใครส่งคนไปเลยสักคน ถ้าเช่นนั้นก็คงมีเขาคนเดียว สวรรค์ตระกูลเสิ่นจบสิ้นแล้ว

เมื่อพวกเขากลับไปกันหมดแล้ว เสนาบดีฟู่ก็บอกเจาเฉิงให้ไปลากฟู่ฮูหยิน ฟู่จือหยวน และอี้ซวนเข้ามา เขาขังพวกนางเอาไว้ตั้งแต่เขาจากไป และสั่งคนคอยให้ข้าวให้น้ำจนกว่าเขาจะกลับมา

โครม! สามร่างถูกโยนลงไปตรงหน้าอันฉี ทุกคนกวาดตามองหมิงอ๋อง เสนาบดีฟู่ และคนสุดท้ายคือฟู่อันฉี ไม่สิตอนนี้นางคือพระชายาหมิงอ๋อง ทุกคนร่างกายเริ่มสั่นด้วยหวาดกลัวความผิด

“พระชายา หม่อมฉันเพียงคิดจะจับพระชายาไปเรียกค่าไถ่ ไม่ได้มีความคิดที่จะทำร้ายให้บาดเจ็บ หม่อมฉันสำนึกผิดแล้วเพคะ พระชายาโปรดไว้ชีวิตด้วยเพคะ”

“ท่านป้าลูกชายและน้องชายของท่านนำพาความเดือดร้อนมาให้ท่าน แต่ท่านยังก็ปกป้องจนไม่สนถูกผิด ทหารลากไปโบยคนละ20ไม้ ข้าจะเขียนใบตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลฟู่สายหลัก ท่านพ่อมีความเห็นว่าอย่างไรเจ้าคะ”

“ข้าเห็นด้วยกับเจ้า”

ปึก! ปึก! เสียงโบยดังเข้ามายังห้องโถง จากนั้นก็เงียบเสียงไป เพราะทหารองครักษ์ ลากพวกเขาไปโยนไว้หน้าจวน อันฉีถอนใจออกมา เป็นคนใจดีพวกเขาไม่ชอบ คงชอบให้นางร้ายกันสินะ

เสนาบดีเสิ่นเดินไปเดินมาราวกับหนูติดจั่น นี่เขาจะทำอย่างไรดี ไม่คาดคิดเลยว่า จะมีเขาเพียงคนเดียวที่จ้างคนไปสังหาร ตระกูลเหล่านั้นต้องพยายามสืบหากันอย่างสุดความสามารถแน่ พระชายาลงทุนลดหนี้ให้ครึ่งหนึ่ง เป็นใครจะไม่อยากได้ แล้วเขาจะทำอย่างไรดี เขาไม่น่าใจร้อนสั่งคนให้ไปสังหารเลย แค่จ้างลี่จูเผาบัญชีความผิดยังไม่เท่าไหร่ แต่ลอบสังหารเชื้อพระวงศ์โทษคือประหารชีวิต ไม่ได้เขาต้องรีบหนีไป

“ท่านพี่เอาอย่างไรดีเจ้าคะ?”

“เราคงต้องรีบหนีไป เก็บข้าวของเร็วเข้า” เขาเอ่ยด้วนท่าทีร้อนรน

“เจ้าค่ะ” เสิ่นฮูหยินรีบเก็บข้าวของทันที แต่แล้วเสิ่นเยว่ซินก็ก้าวเข้ามา “ท่านแม่ท่านจะเก็บข้าวของไปไหนหรือเจ้าคะ” เสิ่นฮูหยินหันมาเห็นบุตรสาวก็น้ำตาคลอเบ้า ก่อนรีบสวมกอดนางเอาไว้

“ท่านพ่อของเจ้าส่งคนไปสังหารพระชายา ยามนี้พระชายากำลังเร่งตรวจสอบ พ่อกับแม่ต้องรีบหนีไป”

“อะไรนะเจ้าคะ!” เสิ่นเยว่ซินตกใจแทบสิ้นสติ ลบหลู่เบื้องสูงและทำร้ายเชื้อพระวงศ์โทษคือประหารชีวิต แล้วนางจะมีความผิดไปด้วยหรือไม่ ท่านพ่อท่านทำอะไรลงไป

“เจ้าอยู่ที่นี่รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี แม่กับพ่อคงไม่ได้กลับมาอีกแล้ว” เสิ่นฮูหยินร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดใจ ตัวนางเองก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะทำเรื่องเช่นนี้ได้

“ท่านแม่!” เสิ่นเยว่ซินร้องไห้ออกมาด้วยความตกใจและเสียใจ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนนางตั้งตัวไม่ทัน เหตุใดบิดาถึงทำเรื่องเช่นนี้ เหตุใดบิดาถึงกล้าทำเรื่องเช่นนี้

“ท่านแม่เหตุใดท่านถึงทำเรื่องเช่นนี้เจ้าคะ?” เสิ่นฮูหยินไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี หากตอบไปแล้วนางจะยิ่งเสียใจหรือไม่ แต่ถ้าไม่บอกนางก็คงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น “เอ่อ…คือ แม่และบิดาของเจ้าไปกู้ยืมเงินตระกูลฟู่มาห้าหมื่นตำลึง พ่อของเจ้าก็เลย…”

“เสร็จหรือยังฮูหยิน?”

“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ เยว่ซินตั๋วเงินอยู่ในลิ้นชัก แม่คงต้องไปแล้ว” เสิ่นฮูหยินและเสนาบดีเสิ่นรีบจากไปอย่างเร่งรีบ จนเสิ่นเยว่ซินได้แต่มองตามด้วยน้ำตา ท่านพ่อไปกู้ยืมเงินตระกูลฟู่ เป็นเงินถึงห้าหมื่นตำลึง ถึงมารดาไม่ได้เอ่ยออกมา นางก็พอเดาได้บ้างแล้ว แล้วเช่นนี้พระชายาจะทำอย่างไร กับหนี้ที่พวกเขาทิ้งเอาไว้ ไม่นะ! นางต้องรีบหนีไป เยว่ซินรีบวิ่งไปดูเงินที่มารดาทิ้งเอาไว้ทันที สองพันตำลึงรวมกับเงินที่นางมีอีกสามพันตำลึง นางต้องรีบหนีไปก่อนที่พระชายาจะมายึดทุกสิ่งทุกอย่าง