ตอนที่39 ขุดหลุมฝังตัวเอง

เช้าวันต่อมาบ่าวในจวนตระกูลเสิ่นต่างตกใจและไม่เข้าใจว่า เหตุใดนายของจวนถึงหายไปกันหมดทุกคน ไม่ว่าจะเป็นเสนาบดีเสิ่น เสิ่นฮูหยิน คุณหนูเสิ่นเยว่ซิน ทำเอาบ่าวในจวนไม่รู้จะทำอย่างไรกันต่อดี คงต้องรอดูสักวันสองวันหากว่าพวกเขาหายไปจริง ๆ คงต้องไปแจ้งกับทางการ

บ่าวในจวนต่างพูดคุยกันถึงการหายตัวไปของพวกเขาอย่างแปลกใจและสงสัย ทำให้บรรดาตระกูลต่าง ๆ ที่ยามนี้ต่างคอยจับผิดกันและกันอยู่ต่างหูผึ่ง เสนาบดีเสิ่นหายตัวไปพร้อมเสิ่นฮูหยินและคุณหนูเสิ่นเยว่ซินก็หายไปด้วย ทำให้ตระกูลต่าง ๆ ต้องรีบนัดเจอกันเพื่อพูดคุยเรื่องนี้กันอย่างเร่งด่วน

“ข้าคิดว่าเขาอาจจะพาครอบครัวหนีไปแล้ว” เสนาบดีจางเอ่ยขึ้นอย่างวิเคราห์ เพราะหลังจากไปพบพระชายามา เขาก็หายตัวไปทั้งครอบครัว และเขาคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลย นอกจากหลบหนีความผิด

“เป็นเขาจริง ๆ หรือนี่ไม่น่าเชื่อเลย ข้าว่าพวกเราต้องรีบไปบอกเรื่องนี้กับพระชายา เพราะหากเป็นเขาจริง ๆ พวกเราจะได้รอดพ้นโทษประหารชีวิต” เสนาบดีถังเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ข้าเห็นด้วยกับเสนาบดีถัง ลำพังจ้างลี่จูเผาบัญชีกู้เงินโทษคงไม่ถึงกับประหารชีวิต” เสนาบดีกู้เอ่ยขึ้น เขานอนไม่หลับทั้งคืนเพราะเป็นกังวลมากกับเรื่องนี้

“งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ”

หลายตระกูลพากันมาที่ตระกูลฟู่กันอย่างเร่งรีบ แต่พอมาถึงประตูจวนกลับถูกเปิดอ้าเอาไว้รอแล้ว พร้อมบ่าวในจวนที่ยืนรออยู่ “ พระชายารออยู่ขอรับ” พวกเขาได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองหน้ากันที ถ้าเช่นนั้นก็หมายความว่า พระชายาคงรู้เรื่องนี้แล้วนะสิ อดได้ส่วนลดหนี้ครึ่งหนึ่งเลย... เสียดายจริง ๆ

อันฉีนั่งจิบชาอยู่กับหมิงอ๋องอย่างผ่อนคลาย เขาคิดว่ารอจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้วจะพานางไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ เรื่องที่เสนาบดีเสิ่นและครอบครัวหายไป คนของเขามารายงานตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ที่เขาปล่อยให้หนีไปเพราะคนของเขากำลังตามไปอย่างเงียบ ๆ ซึ่งคงจะจับตัวมาในไม่ช้า เขาไม่มีทางปล่อยให้คนที่คิดปองร้ายชายาของเขาหนีรอดอย่างแน่นอน

“ถวายบังคมท่านอ๋อง ถวายบังคมพระชายา”

“พวกท่านมาด้วยเรื่องเสนาบดีเสิ่นใช่หรือไม่ ไม่ต้องกังวลไปพวกท่านหลุดพ้นการเป็นผู้ต้องสงสัยแล้ว แต่ความผิดฐานจ้างลี่จูเผาบัญชีก็ยังมีอยู่ พวกท่านกลับไปก่อนเถอะ แล้วข้าจะให้คนไปแจ้งว่าจะเอาผิดเรื่องนี้อย่างไร”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อพวกเขากลับออกไปแล้ว หมิงอ๋องก็หันมามองอันฉีอย่างครุ่นคิด “หากคนร้ายคนแรกเป็นเสนาบดีเสิ่น แล้วคนร้ายคนที่สองเราจะรู้ได้อย่างไร?” อันฉียิ้มให้เขาก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี

“พระองค์ลืมท่านตาของหม่อมฉันแล้วหรือเพคะ ร้านที่เราไปกินอาหารในวันนั้น ท่านตาสอบถามเจ้าของร้านมาแล้ว ได้ความว่าพวกเขาที่มากินอาหารในวันนั้น เป็นเจ้าของสำนักคุ้มภัย ท่านตากำลังจะไปล้วงความลับมาให้เพคะ”

“แล้วใครจะยอมบอกง่าย ๆ” เขาเอ่ยขึ้นมาทันที เพราะคนที่มีอาชีพนักฆ่า มักต้องเก็บความลับของคนจ้างงานเป็นอย่างดี

“เมื่อเงินถึงปากยอมเปิดได้ง่าย ท่านตาจะไม่ถามหัวหน้าแต่จะถามลูกน้องเขาแทน พวกเขาก็แค่แย้มออกมาว่าใครเป็นคนจ้าง พวกเขามีหน้าที่รับจ้างฆ่าก็ทำไปตามหน้าที่ คนที่ผิดคือคนจ้างงานเพคะ”

หมิงอ๋องยิ้มออกมาอย่างพอใจ ท่านจินเฟยหลางถึงแม้จะแก่ชรามากแล้ว แต่ก็ยังเฉลียวฉลาดสมกับเป็นพ่อค้าวานิช หากเขาไม่เก่งและไม่มีอิทธิพลมากพอ คงอยู่ไม่ได้มาจนถึงทุกวันนี้

“ถ้าเช่นนั้นเราไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อกันเถอะ”

“เพคะ”

แต่แล้วเสนาบดีฟู่ก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด อันฉีเห็นสีหน้าของบิดาก็รู้ได้ทันทีว่า คงต้องมีเรื่องที่ไม่ดีเกิดขึ้นแน่ ฟู่อันเฉิงมองหมิงอ๋องและอันฉีด้วยสายตาเป็นกังวล

“ท่านอ๋อง อันฉี ท่านตาส่งข่าวมาบอกว่า คนจ้างงานคือองค์รัชทายาท” หมิงอ๋องเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พอจะเดาได้อยู่แล้ว เพียงแต่เขาขาดหลักฐาน จึงไม่กล้าที่จะเดาออกไป รัชทายาทอิจฉาเขามาตลอดแม้จะได้ตำแหน่งรัชทายาท แต่ก็ยังคงหวาดระแวงกลัวว่าฮ่องเต้จะเปลี่ยนพระทัย

หมิงอ๋องบอกกับฮ่องเต้เนิ่นนานมาแล้วว่า เขาไม่อยากเป็นฮ่องเต้ไม่อยากได้บัลลังก์ เพียงตำแหน่งอ๋องเขาก็พอใจมากแล้ว เขาชอบใช้ชีวิตอิสระมากกว่าการอยู่ในวังหลวง รัชทายาทได้ยินเขาพูดชัดเจนในเรื่องนี้ แต่ก็ยังคงอิจฉาและหวาดระแวงไม่เลิก เห็นทีว่าเขาคงจะนิ่งเฉยต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เขาที่สั่งนักฆ่าให้กำจัดทุกคนอย่างไร้ความปรานี จิตใจช่างเหี้ยมโหดเกินไปแล้ว คนเช่นนี้ไม่เหมาะที่จะปกครองคนทั้งแคว้น

“เห็นทีว่าข้าคงต้องได้ฆ่าเขาอีกคน”

“ท่านอ๋อง! ทำแบบนั้นคนอาจมองว่าท่านจะก่อกบฏได้นะพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านพ่อตาโปรดอย่าได้กังวล ข้าจะคุยเรื่องนี้กับเสด็จพ่อเอง” เสนาบดีฟู่เมื่อถูกเรียกเต็มยศก็รู้สึกเขินอายขึ้นมา เจ้าลูกเขยคนนี้มันได้ใจเขาเสียจริง

เมื่อมาถึงห้องทรงอักษร ขันทีหน้าตำหนักก็รีบรายงานทันที ก่อนจะเป็นหวังกงกงที่เดินมาเชื้อเชิญให้เข้าไปอย่างนอบน้อม “ถวายบังคมเสด็จพ่อ ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ”

“นั่งลงเถิด กลับมากันอย่างปลอดภัยเสียทีนะ” ฮ่องเต้เอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและอ่อนโยน

“เสด็จพ่อคนที่สั่งคนให้ไปสังหารคือ องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ได้รับฟังพระพักตร์ก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที

“เจ้าแน่ใจนะ”

“แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ได้ฟังก็ถอนพระทัยออกมาอย่างหนักใจ เขาคิดเอาไว้ไม่มีผิด เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่า รัชทายาทจะทำเรื่องเหล่านี้ให้ได้อะไรขึ้นมา ตำแหน่งรัชทายาทก็ได้ครอบครองแล้ว เพียงทำตัวดี ๆ ก็ได้ขึ้นครองราชย์อย่างสง่างามแล้ว นี่เขาขุดหลุมฝังตัวเองชัด ๆ เลย

“เจ้าก็ไม่ต้องการบัลลังก์ คงต้องยกให้องค์ชายสาม เรื่องนี้เป็นเครื่องใหญ่ข้าคงต้องคิดให้รอบคอบ”

“องค์ชายสามที่จริงเหมาะกับการเป็นรัชทายาทตั้งแต่แรกแล้วพ่ะย่ะค่ะ เขาสุขุมและใจเย็น อีกทั้งมีความรู้ฉลาดเฉลียว คงปกครองแคว้นได้ดี” ฮ่องเต้รับฟังอย่างครุ่นคิดอยู่เงียบ ๆ รัชทายาทจะต้องไม่พอใจมากแน่ เขาจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรดีนะ

“อีกเรื่องที่ลูกจะทูลคือ เสนาบดีเสิ่นคืออีกคนที่ส่งนักฆ่าไปสังหารพระชายาและเสนาบดีฟู่”

“อะไรนะ! เขามีเหตุผลอะไรถึงทำเช่นนั้น?” ฮ่องเต้ร้องออกมาด้วยความตกพระทัย ไม่คาดคิดว่าคนอย่างเสนาบดีเสิ่นจะทำเรื่องเลวร้ายถึงเพียงนี้ อันฉีจึงตัดสินใจเล่าด้วยตัวนางเอง

“ตระกูลเสิ่นมากู้ยืมเงินเป็นจำนวนมากเพคะ ห้าปีมานี้ส่งแต่ดอกไม่ส่งต้น พอหม่อมฉันเริ่มบอกให้ส่งต้น ก็เลยหาวิธีที่จะไม่จ่ายเงิน ด้วยการจ้างบ่าวของหม่อมฉันเผาบัญชี ในวันที่หยวนอ๋องให้คนมาลักพาตัวหม่อมฉันเพคะ บ่าวทรยศของหม่อมฉันคงจะโกรธแค้น ที่ท่านอ๋องฆ่าพี่สาวของนาง นางจึงไปข่มขู่ตระกูลขุนนางว่าจะเปิดโปงความจริง หากว่าพวกเขาไม่รีบกำจัดหม่อมฉันและท่านพ่อ เสนาบดีเสิ่นจึงส่งนักฆ่าไปกำจัดหม่อมฉันและบิดาเพคะ”

ฮ่องเต้นั่งฟังเรื่องราวที่สลับซับซ้อนอย่างตั้งใจ ก่อนจะถอนใจออกมา ยืมเงินเขาไปแล้วยังไม่คิดจะจ่ายคืน แถมยังคิดจะฆ่าเขาอีกด้วย เลวกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว จิตใจคนเรายากแท้หยั่งถึงจริง ๆ