ตอนที่41 ชะตากรรมของลี่จู

สองวันต่อมาอันฉีก็นัดทุกคนมาพบอีกครั้ง ในห้องโถงใหญ่โดยมีอันฉีและหมิงอ๋องนั่งเป็นประธาน ถัดรองลงมาก็เป็นเสนาบดีกรมยุติธรรมฟู่อันเฉิง อันฉีให้พ่อบ้านและบ่าวในจวนยกเก้าอี้มาให้ทุกคนได้นั่ง จากนั้นก็ยกน้ำชาและของว่างมาให้ทุกคน ในวันนี้ทุกคนมีท่าทีประหม่าและเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด เพราะไม่รู้ว่าพระชายาจะตัดสินความผิดอย่างไร

แต่แล้วองครักษ์หญิงเจียวจูและเลี่ยงหลิง ก็พาสตรีผู้หนึ่งเข้ามาในห้องโถง จากนั้นก็ผลักให้นางนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ทุกคนมองสตรีผู้นั้นอย่างไม่เข้าใจว่า พระชายาจะพานางเข้ามาในนี้ทำไม นางมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยหรือ

“วันก่อนท่านอ๋องจับเสนาบดีเสิ่นและเสิ่นฮูหยินกลับมา เสนาบดีเสิ่นถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต ส่วนเสิ่นฮูหยินที่ข้าไม่เอาเรื่องให้ติดคุกก็เพราะว่า ข้าต้องการให้นางหาเงินมาคืนข้า สามีภรรยากัน…สามีทำผิดภรรยาย่อมต้องรับผิดชอบร่วมกัน เสนาบดีเสิ่นจ้างนักฆ่าให้ไปสังหารข้าและบิดา ที่จริงควรตัดสินโทษประหารชีวิต แต่ข้าว่าแบบนั้นมันตายง่ายเกินไป เลยเปลี่ยนเป็นให้ติดคุกตลอดชีวิตแทน”

อันฉีเอ่ยอย่างช้า ๆ แต่มั่นคง ทุกคนนั่งฟังด้วยร่างกายที่เริ่มสั่นขึ้นมาทีละนิด เหงื่อมากมายเริ่มผุดขึ้นมาเต็มใบหน้า พระชายาแม้จะดูงดงามมาก แต่ก็ดูโหดเหี้ยมไม่น้อยเลย อย่าบอกนะว่านางจะให้พวกเขาติดคุก! ยามนี้ภายในใจของทุกคน ต่างคิดไปต่าง ๆ นานา เพราะเริ่มหวาดกลัวและเป็นกังวล

“สตรีผู้นี้ข่มขู่พวกท่านใช่หรือไม่?”

“พระชายานี่ไม่ใช่ลี่จูนะพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีจางเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ

“ท่านดูอย่างแน่ใจแล้วหรือ?” เมื่อทุกคนได้ฟังเช่นนั้นก็รีบลุกขึ้นแล้วไปสำรวจดูนางใกล้ ๆ แต่ดูอย่างไรก็ไม่ใช่ลี่จูอย่างแน่นอน

“พระชายาสตรีผู้นี้เป็นใครพ่ะย่ะค่ะ?” เสนาบดีถังเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย อันฉีหัวเราะออกมา การเปลี่ยนแปลงใบหน้าของนางแบบเนียนจริง ๆ แต่ว่ามันใช้ไม่ได้ผลกับคนอย่างอันฉี

“นางเปลี่ยนแปลงใบหน้าใหม่ ชื่อเดิมของนางก็คือลี่จู”

“อะไรนะ!” เซี๊ยฮูหยินเมื่อรู้ว่าเป็นลี่จู นางก็ปราดเข้าไปตบหน้าลี่จูทันทีด้วยความโกรธแค้น ฮูหยินคนอื่นต่างก็มารุมทุบตีนางด้วยเช่นกัน อันฉีปล่อยให้ตะลุ่มบอลกันอยู่สักพัก จากนั้นก็ตะโกนบอกให้หยุด ยามนี้ลี่จูหน้าตาปูดบวม ปากแตกเลือดไหลซิบ ๆ

ลี่จูนางไม่คิดเลยว่า แผนการกลับมาอยู่ที่จวนจะทำให้นางต้องพบกับจุดจบเช่นนี้ นางคิดว่าไม่มีใครจำนางอย่างแน่นอน แต่ผิดคาดพระชายาจำนางได้ทันที จากเดิมนางจะมาขอเป็นบ่าวรับใช้ จากนั้นนางก็จะวางยาพิษพระชายา หมิงอ๋องและเสนาบดีฟู่ แต่ว่าก็มาถูกจับได้เสียก่อน ยาพิษที่นางได้มาไม่มีสีไม่มีกลิ่น หากได้รับเข้าไปต้องตายสถานเดียว แต่ว่าตอนนี้คนที่จะต้องตายก็คือนางเองแล้ว

“พวกท่านบอกว่า นางไปเสนอจะเผาทำลายบัญชีเงินกู้แลกกับเงินหนึ่งพันตำลึง แต่พวกท่านดูนี่สิบัญชีเงินกู้ยังอยู่ปกติดี ข้าว่าพวกท่านถูกนางหลอกเอาเงินเสียแล้วล่ะ” เป็นอีกครั้งที่ทุกคนลุกฮือจะเข้าไปทำร้ายลี่จูอีกครั้ง แต่องครักษ์ได้กันเอาไว้อย่างทันท่วงที

“นังงูพิษ! ข้าไม่น่าไว้ใจเจ้าเลย” ฮูหยินท่านหนึ่งตะโกนออกมาอย่างคับแค้นใจ

ยามนี้ทุกคนโกรธลี่จูจนแทบอยากจะฉีกนางออกเป็นชิ้น ๆ พวกเขาหลงกลนางเข้าไปเต็ม ๆ โชคดีที่พวกเขาไม่บ้าจี้ตามเสนาบดีเสิ่น มิเช่นนั้นจุดจบคงไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้

“พวกท่านเป็นถึงขุนนางในราชสำนัก แต่กลับเชื่อคำของสตรีผู้หนึ่งอย่างดาย เหตุผลง่าย ๆ เลยก็คือความโลภและเห็นแก่ตัว เพราะไม่อยากจ่ายเงินคืนที่ได้กู้ยืมไป” พอพูดมาถึงตรงนี้อันนี้ก็ลุกขึ้นมา ทำเอาทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่กเพราะหวาดกลัวสุดขีด เดาไม่ถูกว่านางจะทำอะไร

“ทุกคนมีวันเวลาที่ต้องชำระหนี้ แต่ในเมื่อเกิดเรื่องขึ้นเช่นนี้ ข้าก็จะเรียกเงินของข้าคืนทั้งหมด ข้าให้เวลาสามวันหากหามาคืนข้าไม่ได้ ข้าจะคิดเพิ่มเป็นอีกหนึ่งเท่าตัว” ทุกคนได้ยินก็หน้าซีดเผือด

“พระชายากระหม่อมผิดไปแล้ว โปรดระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เหล่าเสนาบดีและเหล่าฮูหยินรีบคุกเข่าลงอีกครั้ง ภายในสามวันพวกเขาจะไปหาที่ไหนทัน เป็นเพราะนังลี่จูคนเดียว คราวนี้ทุกคนหันไปทางลี่จูอีกครั้งด้วยสายตาเคียดแค้น

อันฉีหันไปทางลี่จู “ลี่จูข้าปล่อยเจ้าให้เป็นอิสระไปสิ” ลี่จูที่ยามนี้รู้ชะตากรรมตนเองแล้วว่า หากนางเดินออกไปคงถูกพวกเขารุมทำร้ายจนตายแน่ นางจึงหยิบยาพิษมายัดใส่ปาก จากนั้นไม่นานน้ำลายของนางก็ฟูมปาก ก่อนจะล้มลงไปนอนดิ้นและสิ้นใจตายในที่สุด

ทุกคนมองภาพนั้นอย่างเย็นชา ไม่มีความสงสารให้นางเลยสักนิด เพราะนางทำตัวของนางเอง เวลานี้กรรมตามสนองนางแล้ว

“พระชายา…”

“หามาคืนข้าครึ่งหนึ่งภายในสามวัน ส่วนที่เหลือทยอยหามาคืนข้า”

“...”

“ขอบพระทัยพระชายา! ขอบพระทัยพระชายา!” ทุกคนก้มคำนับขอบคุณด้วยความดีใจ อย่างน้อยนางก็ไม่ได้บีบพวกเขาจนเกินไป พวกเขารีบลากลับไปทันทีเพราะอันฉีให้เวลาเพียงสามวันกับเงินครึ่งหนึ่งที่กู้ยืมไป พวกเขาต้องรีบหาเงินมาคืนในส่วนนี้ อันฉีถอนใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า จบเรื่องเสียที หวังว่าจะไม่มีเรื่องอื่นเข้ามาอีกนะ

“นำศพนางออกไปจัดการตามพิธี” เสนาบดีฟู่เอ่ยบอกเจาเฉิงองครักษ์คนสนิทของเขา เจาเฉิงพยักหน้ารับก่อนจะเรียกบ่าวมาช่วยกันหามร่างของลี่จูออกไปทันที

“เหนื่อยมั้ยลูก?” เสนาบดีฟู่เดินมาลูบศีรษะของอันฉีอย่างอ่อนโยน อันฉีรีบจับมือของบิดามาแนบแก้มอย่างออดอ้อน “เหนื่อยใจมากกว่าเจ้าค่ะ หวังว่าจะไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นขึ้นอีกนะเจ้าคะ”

“คราวนี้เราก็ต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้น ห้ามไว้ใจใครง่าย ๆ อีก โดยเฉพาะคนใกล้ชิดและสนิทสนมเป็นอย่างดี” อันฉีพยักหน้าเห็นด้วย ถูกหักหลังจากคนใกล้ชิดมันเจ็บปวดยิ่งกว่าสิ่งใด

หลายวันต่อตระกูลต่าง ๆ ก็นำเงินมาชำระตามที่อันฉีได้กำหนดเวลาเอาไว้คือสามวัน จากนั้นอันฉีเขียนใบค้างชำระให้พวกเขาในส่วนที่เหลือกลับไป ในส่วนที่เหลืออันฉีกำหนดระยะเวลาหกเดือน ให้หาเงินมาคืนให้ครบทั้งหมด

ทุกตระกูลยามนี้ได้รับบทเรียนกันถ้วนหน้า เพราะหากไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้น พวกเขาก็ยังคงผ่อนจ่ายแบบ ๆ สบายไม่ต้องทุกข์ร้อนอะไรมากนัก แต่ว่ายามนี้พระชายาเร่งเอาคืน เงินที่กู้มาไม่ใช่น้อย ๆ การหามาคืนในระยะเวลาสั้น ๆ ถือว่าหืดขึ้นคอกันเลยทีเดียว

หลายตระกูลที่มีบุตรสาว ต่างคิดแผนการส่งตัวบุตรสาวให้มาแต่งกับเสนาบดีฟู่เพื่อลดหนี้สิน เพราะหากเสนาบดีฟู่เกิดชอบพอขึ้นมาจริง ๆ หนี้สินที่เหลือจะได้ไม่ต้องหามาจ่ายให้เหนื่อย

เสนาบดีฟู่อันเฉิงยามนี้งุนงงมาก เพราะไม่ว่าเขาจะไปที่ใด ก็มักจะมีสตรีมายืนส่งสายตาให้เขาอยู่ตลอดเวลา นี่มันเกิดอะไรขึ้นสตรีเหล่านั้นอายุน้อยกว่าเขามากเลยทีเดียว เพราะปีนี้เขาอายุ34ปีแล้ว สตรีเหล่านี้ดูด้วยตาข้างเดียวก็รู้ว่าเพิ่งผ่านพ้นวัยปักปิ่นมาได้ไม่นาน เขาไม่อยากเป็นโคแก่กินหญ้าอ่อนหรอกนะ แต่เอะหรือว่า…เขาจะลองกินดูนะ เขาก็เป็นโสดมานานนับตั้งแต่มารดาของอันฉีจากไป พอคิดขึ้นมาใจของเขาก็กระชุ่มกระชวยไม่น้อย