บทที่ 2.4

“สาวใช้เรือนเจ้ามาบอกแล้วว่าเจ้ารู้สึกไม่ใคร่จะสบาย แล้วนี่เหตุใดไม่นอนพัก ออกมาทำไมกันเล่า ยามเช้าอากาศเย็นอาการจะทรุดลงได้”

หลินซูสีหน้าห่วงกังวลยิ่งในยามที่สนทนากับบุตรสาวคนโต

“ลูกออกมาส่งท่านพ่อแล้วจะรีบกลับเข้าไปพักเจ้าค่ะ”

“หากอาการไม่ดีขึ้นให้แม่รองของเจ้าตามหมอมาดูอาการ เข้าใจหรือไม่”

“นายท่านอย่ากังวลใจไปเลยเจ้าค่ะ ข้าจะดูแลอวี่เอ๋อร์เป็นอย่างดี” อันชิงหลิ่วรีบรีบคำ

“ข้ารู้” หลินซูพยักหน้าก่อนก้าวขึ้นรถม้ารีบเข้าประชุมเช้า วันนี้เขาสังหรณ์ใจว่าขุนนางทั้งหลายคงหารือกันเรื่องรับนางกำนัลเข้าวังหลวง ทั้งนี้ก็เพื่อคัดเลือกสนมและนางในเป็นแน่

เปิดม่านรถม้าขึ้นเห็นบุตรสาวของเขาทั้งสองคน ที่เหมาะสมมีเพียงหลินหรงอวี่ เพราะนางเป็นบุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินเอก แต่อายุของบุตรสาวเขานั้นนับว่าทำให้เบาใจ

ที่สำคัญไปกว่านั้นแม่สื่อที่เข้ามาเจรจาก็มีถึงสามคน เขาสมควรจัดการเรื่องนี้ก่อนจะมีการประกาศคัดเลือกนางกำนัลจึงจะดี

วังหลวง...สถานที่ซึ่งเขาไม่อยากให้บุตรสาวของตนย่างกรายเข้าใกล้ เขาลำบากมาทั้งชีวิต และตระหนักดีว่าราชสำนักมิใช่มีแต่คนดี ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรเขาเพียงหวังให้บุตรสาวของตนแต่งให้กับคนดีมีคุณธรรม แม้มิใช่ขุนนางก็ไม่เป็นไร

เมื่อรถม้าวิ่งออกไปจากจวน หลินหรงอวี่กลับยังคงพูดคุยอยู่กับอันชิงหลิ่วและน้องสาว ไม่มีทีท่าว่าจะกลับเข้าข้างใน ดังนั้นอันชิงหลิ่วจึงคะยั้นคะยอให้หญิงสาวเข้าไปพัก

“ทำไมเสี่ยวเหมยยังไม่กลับมาอีกนะเจ้าคะ หรือว่าที่ร้านขนมคนเยอะก็ไม่รู้”

“เจ้านี่นะไม่สบายยังอยากจะกินขนมอีกหรือ” อันชิงหลิ่วส่ายหน้า

“มีของท่านแม่รองและของเหลียนเอ๋อร์ด้วยนะเจ้าคะ เหลียนเอ๋อร์เจ้าเองก็ชอบขนมบัวหิมะของร้านขนมตระกูลจ้าวมิใช่หรือ รออีกหน่อยเสี่ยวเหมยกลับมา...”

“วันนี้ข้าไม่อยากกิน ท่านแม่ข้าเข้าข้างในก่อน ข้าเองก็รู้สึกปวดศีรษะ”

“เป็นอะไรไปหรือ เจ้าเองก็ป่วยหรอกหรือ” อันชิงหลิ่วเลิกคิ้วพร้อมเดินเข้าไปลูบใบหน้าบุตรสาว

“ท่านแม่รอง เช่นนั้นท่านรีบพาเหลียนเอ๋อร์เข้าข้างในเถิดเจ้าคะ ข้าเองก็จะกลับเข้าเรือนแล้ว”

“อ้อได้ เช่นนั้นเจ้ารีบไปนะ อย่ายืนอยู่ตรงนี้ หิมะตกทั้งคืนอากาศเย็นนัก”

“เจ้าค่ะ”

แม้รับปากแต่นางกลับยังคงยืนมองเหม่อไปที่มุมถนน รอคอยว่าเมื่อไรที่เงาร่างของเสี่ยวเหมยสาวใช้คนสนิทจะกลับมา

ครู่ใหญ่หลังจากนั้นเสี่ยวเหมยก็วิ่งกลับมาพร้อมกับห่อขนม สาวใช้ร่างเล็กหอบหายใจด้วยความเหน็ดเหนื่อย ใบหน้าหรือก็ขาวซีด

“คุณหนูข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

“พักก่อน เหนื่อยมากกระมัง”

เสี่ยวเหมยหอบหายใจจนตัวโยน “พวกเขาพอได้ยินก็กระโดดขึ้นหลังคาแล้วหายไปเลย”

หลินหรงอวี่เลิกคิ้วมองซ้ายขวา จากนั้นจึงรั้งเสี่ยวเหมยให้กลับเข้าไปในจวน ในใจเดาได้หลายส่วนว่าคนที่หลบอยู่ในห้องนอนของนางคงถูกพาตัวไปแล้ว เพราะหากให้คำนวณระหว่างเสี่ยวเหมยวิ่งกลับมาร้านขนม คนของเขาก็คงมาถึงที่นี่แล้ว

เซี่ยเฉิงอวี่ก็คงถูกพาตัวออกไปแล้ว...กระมัง

หลังจากหลินหรงอวี่กับสาวใช้เดินกลับเข้าไปในจวน มุมกำแพงสูงกลับปรากฏเงาร่างของเซี่ยเฉิงอวี่กับองครักษ์ทั้งสอง ทั้งสามสวมเสื้อคลุมตัวยาวสีดำมีหมวกคลุมศีรษะ

“ท่านมหาเสนาบดี เกิดอะไรขึ้นกันแน่ขอรับ” ไป๋หลิงยังคงจับต้นชนปลายไม่ถูก เขาได้รับข่าวจากสาวใช้นางหนึ่ง หลังจากตามหาตัวผู้เป็นนายจนแทบจะพลิกทั้งเมืองหลวง

“ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจ” เซี่ยเฉิงอวี่จ้องตรงไปยังประตูจวนตระกูลหลิน “ให้คนไปสืบเรื่องของหลินซูอย่างละเอียด ยังมีไต้ซือผู้นั้น”

“ท่านหมายถึงไต้ซือไป๋เย่หรือขอรับ”

“ใช่ เป็นเขา ได้ยินมาว่าเขาออกไปนอกเมือง สืบดูด้วยว่าเขากลับมาเมื่อไร”

“แล้วตอนนี้เราจะยังเข้าวังหรือไม่ขอรับ”

เซี่ยเฉิงอวี่เงยหน้าขึ้นมองแสงแดดที่สาดส่อง “สายป่านนี้แล้วยังจะเข้าวังอะไรอีกเล่า ถึงไม่เข้าวังป่านนี้ก็ไม่แน่ว่าที่จวนมีแขกมาเยือนเสียแล้วก็ไม่รู้”

คนของเขานับว่าได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เรื่องที่เขาหายตัวไปยังไม่มีใครรู้ แม้มีการค้นหาแต่ก็กระทำการเงียบๆ ดังนั้นเมื่อเขาไม่อาจเข้าประชุมก็รีบแจ้งลาป่วย แต่ถึงอย่างนั้นก็มิใช่ว่าจักรพรรดิจะทรงเชื่อ