ตอนที่3 เด็กช่างพูด

วันต่อมา

เช้าของวันใหม่สองแม่ลูกตื่นขึ้นมาในเวลาเช้าตรู่ หลังจากช่วยกันทำกับข้าวมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อย เข็มมุกก็ออกไปตลาดเช้ากับจันทร์ทิพย์เพื่อไปซื้อของสดและผักมาตุนไว้ทำกับข้าวในวันต่อไป ด้านของขวัญที่อยู่บ้านจึงจัดการเก็บกวาดเช็ดถูภายในครัว ทว่าขณะนั้นเอง...

"ยัยหนู"

เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลัง ของขวัญจึงหันไปมองทันที ก่อนจะเอ่ยถามเจ้าของเสียงเรียกนั้นพร้อมกับชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

"เรียกหนูเหรอคะ" เพราะไม่เห็นว่าในนี้จะมีใครนอกจากเธอกับเขา

"อือ เรียกหนูนั่นแหละ" เขาตอบพร้อมกับเดินเข้ามาหาเธอ

"มีอะไรเหรอคะ"

"แม่หนูไปไหน"

"แม่ไปตลาดนัดกับคุณยายค่ะ ถ้านายหัวมีอะไรใช้หนูได้เลยค่ะ"

น้ำเสียงใสแจ๋วของเด็กสาวที่เอ่ยตอบเอ่ยพูดออกมาอย่างฉะฉาน บวกกับใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอที่พูดไปยิ้มไปทำเอาคนที่มองอยู่รู้สึกเอ็นดูไม่น้อย

"ไม่ได้จะใช้อะไร แค่จะเอาเงินเดือนล่วงหน้ามาให้"

มือใหญ่ยื่นซองสีขาวสองซองที่มีเงินอยู่ในซองจำนวนหนึ่งให้เด็กสาวตรงหน้า แต่ทว่าเธอไม่ได้รับเอาไปในทันที เธอกลับมองซองเงินที่เขายื่นให้ด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนที่เสียงหวานใสจะเอ่ยแย้งขึ้นมา

"แต่หนูกับแม่เพิ่งเริ่มงานวันนี้เองนะคะ จะให้เงินเดือนแล้วเหรอคะ"

"ไม่ใช่เงินเดือนทั้งหมดหรอก แค่เงินล่วงหน้าครึ่งเดือนน่ะ เอาไปใช้ก่อนเผื่อมีอะไรต้องใช้เงิน ส่วนที่เหลือจะให้หลังจากทำงานครบเดือน"

"อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ แต่ว่าทำไมถึงมีสองซองล่ะคะ?" แม้จะเข้าใจแล้วแต่ก็ยังสงสัยในอีกประเด็นหนึ่ง โดยที่ยังไม่ได้รับซองเงินจากอีกคนมา

"ก็ซองนึงของแม่หนู อีกซองก็ของหนูไง"

"มีของหนูด้วยเหรอคะ"

"มีสิก็นี่ไง" จอมทัพพยายามยื่นซองเงินให้เด็กสาวอีกครั้ง แต่เธอก็ยังไม่ยอมรับไปอยู่ดี

"ของหนูไม่ต้องก็ได้ค่ะ หนูไม่เอาเงินเดือน ให้แม่ก็เหมือนให้หนูค่ะ แค่ให้ที่พักอาศัยแถมยังมีข้าวฟรีให้กินอีก แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ"

จอมทัพถึงกับหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูเด็กมักน้อยตรงหน้า ยิ่งเธอพูดยิ่งเธอแสดงความเป็นตัวเองออกมามากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งน่ารักน่าเอ็นดูมากขึ้นเท่านั้น จนเขาใช้คำว่าเอ็นดูเธอได้เปลืองมากจริงๆ โดยไม่คิดมาก่อนว่าตัวเองจะมีความเอ็นดูใครได้มากเท่านี้

"ผู้ใหญ่ให้ก็ควรรับไว้ ปฏิเสธจะเป็นการเสียมารยาทนะ" ไม่พูดเปล่า แต่ถือวิสาสะจับมือน้อยๆของเด็กสาวขึ้นมาแล้วยัดซองเงินใส่มือเธอ ก่อนจะปล่อยมือเธอให้เป็นอิสระ เด็กสาวจึงต้องรับเงินมาอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะพนมมือไหว้ขอบคุณเขา

"ขอบคุณนะคะ"

ด้านคนแก่ที่ได้จับมือเด็กก็เหมือนจะย่ามใจ จึงยกมือใหญ่ขึ้นมาวางบนศีรษะเล็กแล้วลูบเบาๆอย่างนึกเอ็นดู โดยที่เด็กสาวก็ยิ้มรับอย่างไร้เดียงสา เห็นแล้วยิ่งน่ารักน่าเอ็นดูเข้าไปใหญ่ จนเขาไม่รู้จะเอ็นดูเธอยังไงแล้ว ได้แต่ตั้งคำถามขึ้นมาในใจว่าเด็กคนนี้ทำไมถึงได้น่ารักน่าเอ็นดูได้มากขนาดนี้

"กินข้าวยัง" เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับผละมือออกจากศีรษะเล็ก

"กินแล้วค่ะ หนูกินพร้อมกับแม่แล้วก็คุณตาคุณยายเมื่อกี้ค่ะ"

"อือ กินอิ่มก็ดีแล้ว งั้นตักข้าวมาให้ฉันจานสิฉันจะกินข้าว"

"ได้ค่ะ นายหัวนั่งรอเลยเดี๋ยวหนูไปตักข้าวมาให้" พูดจบของขวัญก็เดินไปตักข้าวเปล่าใส่จานทันที ก่อนจะนำมาให้อีกคนที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะกับข้าวแล้ว มีกับข้าวสามถึงสี่อย่างวางครอบฝาชีอยู่บนโต๊ะพร้อมทาน

"งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ ถ้านายหัวมีอะไรก็เรียกใช้หนูได้เลยค่ะ" พูดจบของขวัญก็เตรียมจะหันหลังเดินออกไป ทว่า...

"เดี๋ยวก่อน"

"คะ" เธอหยุดอยู่ที่เดิมเมื่ออีกคนเอ่ยรั้ง รอฟังให้เขาพูดมา

"นั่งก่อน มีเรื่องจะคุยด้วย"

สิ้นเสียงทุ้ม ของขวัญก็พยักหน้ายิ้มรับ ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้อีกฝั่ง

"อายุสิบแปดแล้วใช่ไหม พอดีบัวเล่าเรื่องเกี่ยวกับหนูแล้วก็แม่หนูให้ฉันฟังบ้างแล้ว"

"ใช่ค่ะหนูสิบแปดแล้ว เพิ่งจบมอหกค่ะ"

"จบมอหกแล้วอยากเรียนอะไรต่อ"

"หนูอยากเรียนครุศาสตร์ค่ะ หนูอยากเป็นครู" เสียงหวานตอบฉะฉาน ทำเอาคนแก่ที่มองอยู่เอ็นดูแล้วเอ็นดูเล่าไม่มีที่สิ้นสุดของความเอ็นดูเธอ

"ดีแล้ว อย่างน้อยก็รู้เป้าหมายของตัวเองว่าอยากเป็นอะไร เอาล่ะ ยังไงถ้าอยากให้ฉันช่วยเรื่องเรียนหรือขาดเหลืออะไรก็บอกฉันได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ" ไม่พูดเปล่า สองมือน้อยๆพนมมือไหว้คนอายุมากกว่าตรงหน้าอย่างรู้สึกขอบคุณเขาจากใจจริง ใบหน้าน่ารักยิ้มแย้มตลอดเวลา ก่อนจะเอ่ยชมออกมาอย่างซื่อๆเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าใจดีกับเธอ

"นายหัวใจดีจังเลยค่ะ ถึงหน้าตาจะดุไปหน่อยก็เถอะ"

"หึ ฉันหน้าดุขนาดนั้นเลยเหรอ" จอมทัพถึงกับหลุดยิ้มอย่างนึกเอ็นดูกับคำชมของเด็กสาว แม้จะรู้ตัวว่าตนหน้าดุหน้าโหดเพราะไม่ใช่เธอคนแรกที่พูดแบบนี้ แต่คนอื่นพูดเขารู้สึกเฉยๆ พอเป็นเด็กสาวตรงหน้าพูดกลับน่าเอ็นดูเสียอย่างนั้น

"แฮๆ ก็ดุอยู่ค่ะ มีหนวดมีเคราเหมือนโจรผู้ร้ายในละครเลย แต่ว่านายหัวหล่อนะคะ แค่ดูดุไปหน่อย"

"หึ เด็กคนนี้ช่างพูด"

"หนูไม่ได้พูดประจบนะคะ นายหัวหล่อจริงๆ หล่อแบบเข้มๆดุๆอะค่ะ"

"แล้วฉันหน้าดุแบบนี้ยัยหนูกลัวฉันไหม"

"ตอนแรกที่ยังไม่ได้คุยด้วยก็รู้สึกกล้วอยู่ค่ะ แต่ตอนนี้ไม่กลัวแล้วค่ะ นายหัวออกจะใจดี"

คำพูดยกยอของเด็กสาวที่พูดออกมาแต่ละประโยค ทำเอาคนแก่ใจฟูยิ้มไม่หุบเลยทีเดียว เสียความเป็นตัวเองที่ปกติมักจะนิ่งขรึมไปโดยสิ้นเชิง และหากเธอยังไม่หยุดยกยอเขา มีหวังเขาคงเสียอาการหนักกว่านี้แน่นอน

"เอาละ ฉันรู้แล้วว่าฉันใจดี หยุดชมได้แล้ว มีอะไรก็ไปทำเถอะไป"

"ค่ะ งั้นหนูไปรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านนะคะ ถ้านายหัวมีอะไรก็เรียกใช้หนูได้เลยนะคะ"

"อือ ไปเถอะ"

สิ้นเสียงทุ้ม ของขวัญจึงยิ้มรับก่อนจะดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกไป โดยมีดวงตาคู่คมของอีกคนมองตามหลังเธอด้วยสายตาเอ็นดู จนเห็นว่าเธอเดินหายพ้นสายตาไปแล้ว เขาจึงหันกลับมากินข้าวเช้าที่ตอนนี้ข้าวเปล่าในจานจากที่ร้อนๆก็เริ่มเย็นชืดหมดแล้วเพราะมัวแต่คุยอยู่กับเด็กปากหวาน แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะเขาไม่ใช่คนเลือกกิน จะข้าวเย็นข้าวร้อนหรือกับข้าวค้างคืน หากไม่เสียเขาก็กินได้หมด