ตอนที่4 มองอยู่

ในขณะที่ของขวัญกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน บัวที่นั่งซ้อนท้ายรถพ่วงข้างของสามีออกมาจากทางบ้านพักคนงานที่อยู่ด้านหลังเพื่อจะพากันไปเก็บยางที่กรีดทิ้งไว้เมื่อคืน ก็หยุดแวะทักทายคนเป็นหลาน

"เป็นไงบ้างของขวัญ พออยู่ที่นี่ได้ไหมลูก" บัวเอ่ยถามขณะที่ยังนั่งอยู่บนรถซ้อนท้ายพ่วงข้างของสามี โดยมีอุปกรณ์เก็บยางเช่นถังหูหิว ไม้กวาดน้ำยาง และแกลลอนสำหรับใส่น้ำยางอยู่เต็มพ่วงข้าง

"อยู่ได้ค่ะ ที่นี่บรรกาศดีมากเลย นายหัวกับคุณตาคุณยายก็ใจดีมากค่ะ" ของขวัญหันมาตอบคนเป็นน้าด้วยใบหน้ายิ้มๆ ขณะที่สองมือยังคงถือสายยางรดน้ำต้นไม่อยู่

"คุณตาคุณยาย ใครหร่าว?" (คุณตาคุณยาย ใครกัน?) เป็นเสียงของชินสามีของบัวถามขึ้นอย่างนึกสงสัยว่าใครกันคือคุณตาคุณยายที่เด็กสาวหลานของภรรยาเขาพูดถึง

"ก็นายใหญ่กับคุณนายไงคะ พวกท่านบอกให้หนูเรียกคุณตาคุณยายค่ะ" ของขวัญเอ่ยตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆตามปกติของเธอ ด้านชินได้ยินเช่นนั้นก็ถึงบางอ้อหายสงสัยทันที

"อ๋อ ดีจัง แลท่านายใหญ่กับคุณนายแกคงเอ็นดูมึงแหละของขวัญ" (อ๋อ ดีจัง ดูท่านายใหญ่กับคุณนายแกคงเอ็นดูมึงนะของขวัญ)

...ซึ่งไม่บ่อยนักที่จะได้ยินใครเรียกนายใหญ่กับคุณนายว่าคุณตาคุณยาย แม้มันจะเป็นสรรพนามเรียกทั่วๆไป ฟังดูไม่ได้พิเศษอะไรเลย แต่ชาวบ้านและคนงานที่นี่ต่างเรียกนายใหญ่กับคุณนายกันทั้งนั้น น้อยมากที่คนระแวกนี้จะเรียกแบบที่เด็กสาวเรียก หรืออาจจะเป็นเธอคนแรกที่เรียกเช่นนี้ก็ได้

"ทำตัวดีๆอยู่ให้คุณๆเขารักเขาเอ็นดูเราน่ะดีแล้ว งั้นพวกน้าไปเก็บยางก่อนนะ ไว้เดี๋ยวค่อยคุยกันใหม่"

"ค่า~"

สิ้นเสียงตอบรับของคนเป็นหลาน บัวกับชินจึงพากันไปทำงานของตัวเอง ซึ่งบัวกับชินก็อยู่กินกันฉันสามีภรรยามามากกว่า5ปีแล้ว แต่ทั้งคู่ยังไม่มีลูกด้วยกัน เนื่องจากยังไม่อยากมี อยู่ทำงานหาเช้ากินค่ำ สร้างโน่นสร้างนี่เก็บเงินไปเรื่อยๆแบบนี้เป็นชีวิตที่ทั้งคู่ต่างก็พึงพอใจ

ด้านของขวัญที่ยืนรดน้ำต้นไม้ต่อ โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกสายตาคู่หนึ่งของร่างสูงกำยำที่ยืนกอดอกอยู่ตรงระเบียงห้องนอนบนชั้นสองของบ้านจดจ้องมองทุกอิริยาบถของเธออยู่ตั้งแต่แรก ขณะที่ปากหนาของคนผู้นั้นยิ้มบางๆตลอดเวลายามที่มองเธอ

แต่ทว่าไม่นานเมื่อคนผู้นั้นเห็นแม่ของตนกับแม่ของเด็กสาวกลับมาจากตลาดนัด ร่างสูงกำยำจึงเดินกลับเข้าไปในห้องทันที

ด้านของขวัญที่รดน้ำต้นไม่เสร็จพอดี จึงรีบไปช่วยคนเป็นแม่กับคุณนายจันทร์ทิพย์ถือของที่ซื้อมาจากตลาด ช่วยกันขนเข้าบ้านทันที

เมื่อเอาของมาเก็บในครัวเรียบร้อยแล้ว ด้านคุณนายจันทร์ทิพย์จึงหยิบถุงพลาสติกลายการ์ตูนยื่นให้ของขวัญ

"อะ ยายซื้อให้ลูก"

"อะไรเหรอคะ?"

"เสื้อผ้า ยายซื้อมาให้สองสามชุด แต่ยายไม่ได้เลือกเองหรอก ยายแก่แล้วกลัวจะเลือกไม่ถูกใจหนู ก็เลยให้ลูกสาวแม้ค้าเลือกให้ หนูน่าจะชอบนะ รับไปสิลูก"

สิ้นเสียงแหบแห้งไปตามวัย ของขวัญจึงชำเลืองมองไปยังแม่ตัวเอง สื่อทางสายตาประมาณว่าเธอควรรับไว้หรือไม่ พอเห็นว่าคนเป็นแม่พยักหน้าให้ เธอจึงพนมมือไหว้หญิงสูงวัยตรงหน้าก่อนที่จะรับของมา

"ขอบคุณนะคะคุณยาย"

จันทร์ทิพย์พยักหน้าให้เด็กสาวด้วยใบหน้ายิ้มๆ พลางยื่นมือที่เหี่ยวย่นไปลูบศีรษะเล็กของเด็กสาวเบาๆอย่างเอ็นดู โดยไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากของเธออีก

...

เวลาล่วงเลยผ่านไปเรื่อยๆ ทุกคนในบ้านต่างคนต่างทำกิจของตัวเองไป ด้านสองแม่ลูกเมื่อมีเวลาอยู่ด้วยกันสองคน ของขวัญจึงเอาซองเงินสีขาวทั้งสองซองที่อีกคนให้มายื่นให้คนเป็นแม่ ก่อนจะเอ่ยบอกแม่ของเธอไป

"นี่เป็นเงินเดือนล่วงหน้าครึ่งเดือนของแม่กับของหนูค่ะ นายหัวให้หนูมาเมื่อเช้าตอนแม่ไปตลาดกับคุณยาย นายหัวบอกว่าเผื่อมีอะไรที่พวกเราต้องใช้เงินเลยให้มาก่อน ส่วนเงินเดือนที่เหลือนายหัวบอกจะให้หลังจากทำงานครบหนึ่งเดือนค่ะ"

ด้านเข็มมุกจึงรับซองเงินจากลูกสาวมา ก่อนจะเอ่ยพูดขึ้น

"มีของลูกด้วยเหรอ ที่จริงก่อนรับงานแม่บอกน้าบัวของเราไปแล้วนะว่าให้บอกทางนี้ด้วยว่าตอนรับเงินเดือนขอรับแค่ส่วนของแม่ ส่วนของลูกไม่ต้อง แม่ขอแค่พาลูกมาอยู่อาศัยด้วยก็พอ"

"หนูบอกนายหัวแล้วค่ะว่าหนูไม่เอาเงินเดือน แต่นายหัวบอกจะให้ หนูไม่รู้จะทำยังไงก็เลยต้องรับไว้ค่ะ"

เข็มมุกได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก แค่เพียงพยักหน้าให้ลูกสาวเล็กน้อย หลังจากนั้นสองแม่ลูกก็พากันเข้าครัวเพื่อเตรียมจะทำมื้อเที่ยงของวัน