ตอนที่ 5 คำสัญญาของอาเยี่ยน

“…รีบไปหน่อยไหม” เขาเอ่ยเพียงคำเดียว แฝงด้วยความเยือกเย็นที่ยากจะสัมผัสได้ 

“... วันนี้เทพเจ้าแห่งโชคลาภคงหลับลึก ถึงได้ปล่อยให้พวกเจ้าออกมาเพ่นพ่านขวางหูขวางตาข้า” บุรุษหนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่ดวงตาเรียวยาวกลับเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งใต้สระฤดูหนาว

ชายชุดดำหันไปคำรามถลึงตาใส่ “เจ้าเป็นใคร ถ้าไม่อยากตาย อย่าได้สอดมือมายุ่ง”

บุรุษหนุ่มยิ้มกว้าง “ข้ารึ…เป็นใครก็ช่างเถิด เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ แต่…”

สายตาเขาเลื่อนไปหยุดที่มู่หรงหลิง “บังเอิญ ข้า…ไม่ชอบเห็นโจรหน้าตาอัปลักษณ์น่าเกลียดอย่างพวกเจ้ารังแกสตรีผู้อ่อนแอ เด็กสาวผู้นี้ก็งามเกินกว่าที่จะให้พวกโจรเช่นพวกเจ้ามาแตะต้องได้"

“บังอาจเกินไปแล้ว เช่นนั้น ก็ไม่มีเหตุผลที่ข้าต้องปรานีเจ้า ตายซะเถอะ” สิ้นเสียงคำราม โจรทั้งสามพุ่งเข้าใส่เขาพร้อมกัน 

มู่หรงหลิงเบิกตากว้าง บุรุษหนุ่มไม่ได้ดูเหมือนนักสู้เลยแม้แต่น้อย แต่ท่วงท่าของเขาสง่างามและรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ พัดในมือของเขาถูกใช้ราวกับคมกระบี่ ขยับเพียงครั้งเดียว เสียงกระแทกดังสั้น ๆ เพียงครู่เดียวก็ดับลง ชายชุดดำคนหนึ่งก็ล้มลง ไร้เสียงร้อง ไร้โอกาสดิ้น

ในขณะเดียวกัน ชายที่ติดตามก็เคลื่อนไหวราวกับเงา เข้าไปสกัดโจรอีกสองคนอย่างรวดเร็ว เงียบและเด็ดขาด ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยทักษะกำลังภายในที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เสื้อผ้าที่ดูสำรวย ไม่นานนัก เมื่อเสียงสุดท้ายดับลง พื้นดินก็เงียบงันอีกครั้ง กลุ่มโจรก็นอนไร้ลมหายใจ ไร้เสียงร้องขอชีวิต

“คุณชาย” ชายผู้ติดตามเอ่ยเสียงต่ำ

 บุรุษชุดม่วงกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น

“จัดการให้เรียบร้อย…” เขาเอ่ยเรียบ ๆ

  “ทางนี้ ไม่เหมาะกับเด็กสาวจะมองได้” เพียงประโยคนั้น ไม่มีใครกล้าขยับ

เขาหันกลับมา เดินเข้าใกล้รถม้า สีหน้าเขายิ้มแย้มเจ้าสำราญ ราวกับเมื่อก่อนหน้าไม่เคยมีการนองเลือดหรือความรุนแรงอะไรเกิดขึ้น สายตาเขาหยุดที่เด็กสาวผู้นั่งตัวสั่นอยู่หลังรถม้า ดวงตาคู่นั้น…ไม่ร้องไห้ และนั่นทำให้เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย เขายื่นมือออกไปอย่างสุภาพ เพื่อจะช่วยพยุงนางขึ้น

“ลุกขึ้นเถิด หนูน้อย เจ้าปลอดภัยแล้ว” 

แต่มู่หรงหลิงกลับลังเล หัวใจยังเต้นแรง ลมหายใจหอบถี่ มองพัดในมือของเขาที่ขยับเบาๆ นางกลัวว่ามันจะสังหารนางได้เพียงพริบตาเหมือนครู่ ก่อนแหงนมาใบหน้าดูหล่อเหลา ไม่เอ่ยอะไร

“สาวน้อย... เจ้าถูกคนรุมรังแกขนาดนี้ ไม่คิดไว้ใจข้าผู้เป็นผู้มีพระคุณหน่อยหรือ”

เพียงอึดใจ แม้หวาดกลัวแต่ดวงตากลับเด็ดเดี่ยว สาวน้อยก็ก่อนจะยื่นมือออกไป ฝ่ามือของเขาอบอุ่น…และมั่นคง

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ผู้มีพระคุณ…” นางเอ่ยเสียงสั่น เงยหน้ามองบุรุษในชุดสีม่วงที่กำลังจะจากไป 

“เอ่อ…ท่านผู้มีพระคุณ... ข้าจะจดจำบุญคุณครั้งนี้ไว้มิลืมเลือน หากวันนี้รอดไปได้ วันหน้า ข้า มะ…เอ่อ….เยี่ยนหลิง จะต้องทดแทนบุญคุณท่านให้ได้เจ้าค่ะ” นางรีบกลืนคำว่ามูหรงหลิงไว้ทันก่อนที่จะเผลอเอ่ย

 เขาหัวเราะเบา ๆ โบกพัดปิดใบหน้าครึ่งหนึ่ง

“ไม่ต้องรู้สึกเป็นหนี้”

“ข้าขอทราบนามท่าน เพื่อจะได้ทดแทนบุญคุณในภายหน้า”

เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาเจ้าชู้แวบหนึ่ง พลางเก็บพัดที่เพิ่งปลิดชีพโจรไว้ “จะจำไปทดแทนหรือ น่าสนใจ... นับว่าเจ้าใจเด็ดไม่เบา... เช่นนั้นจำไว้เถิดแม่ห่านป่าน้อย เรียกข้าว่า อาซุ่น ก็พอ ชื่อนี้…อย่าเรียกพร่ำเพรื่อ ข้าทวงคำสัญญาเก่ง วันหน้าหากเจ้าพบเจอคนชื่อนี้ที่ไหนอีก... ข้าจะทวงคำสัญญานั้นจากเจ้า เตรียมตัวจ่ายค่าตอบแทนให้ข้าด้วยละกัน”

มู่หรงหลิงหรือเยี่ยนหลิง พึมพำชื่อนั้นทวนซ้ำไปมา “อาซุ่น... พี่ชายซุ่น... ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ ซุ่นเกอเกอ”

เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์แต่ดูอบอุ่น “ซุ่นเกอเกองั้นหรือ ... ได้ ข้าจะรอวันนั้น วันที่ห่านป่าน้อยจะกลับมาทดแทนบุญคุณข้า”

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นห่อผ้าในอ้อมแขนนาง และเข้าใจทุกอย่างโดยไม่ต้องถาม

“เจ้ากำลังจะเดินทางไกล” น้ำเสียงอ่อนลง

“เส้นทางข้างหน้าไม่ปลอดภัย” เขาหันไปพยักหน้าให้ผู้ติดตาม

“ให้พวกข้าส่งเจ้าถึงที่หมายเถิด.. ถือเป็นการไถ่โทษที่ทำให้เจ้าต้องหวาดกลัว” เพียงประโยคเดียว แต่ไม่มีใครกล้าถามต่อ

 มู่หรงหลิงมองดวงตาที่ลึกลับของเขา นางรู้สึกได้ว่าพี่ซุ่น คนนี้ไม่ได้เจ้าสำราญอย่างที่แสดงออก และแววตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขี้เล่นนั้นเต็มไปด้วยความระมัดระวังและความเศร้า

 "ขอบพระคุณ... ท่านพี่ซุ่น บุญคุณครานี้ ข้า...อาเยี่ยน จะไม่ลืมเลย" นางตอบด้วยความซาบซึ้งใจ

ป้าหลันลังเล หันไปมองแม่เฒ่าจางที่พยักหน้าให้ เมื่อเห็นท่าทางผู้ติดตามทั้งสอง ก็รู้ว่าชายผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา…แต่ก็ไม่ใช่คนชั่ว

ยามเย็น ณ หมู่บ้านชนบท

เมื่อส่งถึงเรือนป้าหลันในชนบทแล้ว เมื่อมั่นใจว่าพวกเขาปลอดภัยแล้ว ก่อนที่จะจากไป ทั้งคู่อยู่กันตามลำพังท่ามกลางความสงบของยามเย็น อาซุ่นยืนอยู่ข้างเรือน สายตามองนางอย่างพินิจง เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

“อาเยี่ยน” เขาเอ่ยเรียกอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงอ่อนโยนและนุ่มนวลกว่าที่เคย 

“แม้จะรู้ว่าเจ้าไม่อยากเอ่ยถึง แต่ข้ายังคงสงสัย... เจ้าไม่ใช่เด็กสาวจากครอบครัวชาวนาธรรมดาแน่” นางไม่ปฏิเสธ เพียงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

นางยืนนิ่ง รู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาดใจ เมื่ออยู่ใกล้ชายหนุ่มผู้นี้ ท่ามกลางความโดดเดี่ยวที่ถูกตระกูลทอดทิ้ง มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นและช่วยเหลือเธออย่างไม่หวังผล

“ข้า…” นางลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจมองสบตาเขาอย่างแน่วแน่ 

“ข้าก็เข้าใจว่าพี่ซุ่นก็เป็นผู้ที่ต้องซ่อนเร้นตัวตน ข้าเองก็เช่นกัน”

ชายหนุ่ม เลิกคิ้วเล็กน้อย “เจ้าสังเกตเห็น” 

“ท่วงท่าของท่าน... และทักษะการต่อสู้เมื่อครู่อีกทั้งยังมีผู้ติดตาม ย่อมไม่ธรรมดา” เด็กสาวกล่าว 

นางสูดหายใจลึก ก่อนจะตัดสินใจเปิดเผยความลับที่นางเก็บซ่อนไว้มานาน