ตอนที่ 4 ห่านป่าพลัดรัง

รถม้าคันเก่านั้นสั่นคลอนไปตามทางดินแดงที่ทอดยาวออกจากเมืองหลวง ล้อไม้ครูดกับพื้นเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ ราวกับสะท้อนชะตาของผู้โดยสาร

มู่หรงหลิงคุณหนูรองของตระกูลมู่หรงนั่งอยู่มุมเกวียน กอดห่อผ้าเล็ก ๆ แนบอกแน่น ในนั้นมีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุด ปิ่นไม้เก่า และหยกแตกร้าวครึ่งหนึ่ง ของชิ้นที่มารดาทิ้งไว้ให้นาง

ดวงตาคู่นั้นของมู่หรงหลิงแดงก่ำ มิใช่เพราะร้องไห้ฟูมฟาย แต่เพราะกลั้นน้ำตาไว้จนเจ็บ นางไม่ได้เสียใจที่ต้องจากจวนมู่หรง หากเสียใจที่ตลอดหลายกว่าปีที่ผ่านมา นางถูกกระทำและถูกผลักไสอย่างไม่ยุติธรรม ความเมตตาของตระกูลนั้น…ไม่เคยมีจริง

ข้างกายคือ จางไช่หลัน หรือป้าหลัน แม่นมผู้ซื่อสัตย์ที่ถูกส่งมาดูแล นางกอดนายหญิงน้อยไว้แน่นด้วยความกังวล

“คุณหนู อดทนหน่อยนะเจ้าคะ” ป้าหลัน เอ่ยเสียงแผ่ว นั่งอยู่ข้าง ๆ มือหยาบกร้านของนางกุมมือคุณหนูรองแน่น

“ไปถึงหมู่บ้านป้าแล้ว ทุกอย่างจะดีขึ้น”

จางกุ้ยอิง หรือ แม่เฒ่าจาง คนเก่าแก่ของมารดา ที่นั่งอีกฝั่งหนึ่งเบือนหน้าหนี แววตาแดงฉานแต่ไม่กล้าพูด สำหรับนาง เด็กคนนี้คือเด็กที่อุ้มเลี้ยงมาเองกับมือ แต่กลับถูกผลักออกจากบ้านราวกับสิ่งไร้ค่า ด้วยข้อหาว่าดวงกาลกิณี ทำให้ฮูหยินของจวนป่วยบ่อย

“ป้าหลัน ท่านยายจาง ต่อไปนี้ไม่มีคุณหนูรอง หรือมู่หรงหลิงแล้ว ... แต่นี้ไปเรียกข้าว่า จางเยี่ยนหลิง หรือ อาหลิง ของพวกท่านเถิดเจ้าค่ะ ท่านแม่เคยบอกข้าว่า... ไม่ว่าห่านป่าจะบินไปไกลแค่ไหน มันจะกลับมารังเดิมเสมอ ท่านอยากให้ข้ามีชื่อที่เตือนใจว่า ข้ายังมีรังให้กลับ…แม้วันนี้จะต้องบินลำพัง ต่อไปนี้…ข้าไม่มีแซ่มู่หรงอีกแล้ว”

สิ้นคำพูดของเด็กสาว รถม้าที่กำลังสั่นคลอนกลับดูคล้ายจะเงียบงันไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงล้อไม้ที่บดไปบนกรวดหิน จางกุ้ยอิงหรือยายเฒ่าจางถึงกับชะงัก มือที่เคยสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นค่อยๆ เลื่อนมากุมมือของนางเอกไว้ แววตาที่เคยหม่นแสงกลับสั่นระริก

“เยี่ยนหลิง... ห่านป่าที่รอวันกลับรัง” ยายเฒ่าพึมพำชื่อนั้นซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาที่พยายามกั้นไว้ร่วงเผาะลงบนหลังมือของหลานสาว

“ฮูหยิน... ท่านตั้งใจตั้งชื่อนี้ไว้ให้คุณหนูจริงๆ”

ป้าหลันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ นางมองใบหน้าของมู่หรงหลิง ไม่สิ มองใบหน้าของ อาหลิง ที่บัดนี้ดูเด็ดเดี่ยวเกินวัย

“ได้เจ้าค่ะ... อาหลิง ต่อไปนี้ท่านคืออาหลิง หลานสาวแท้ๆ ของป้าหลัน ยายเฒ่าจาง” ป้าหลันขยับเข้าไปโอบไหล่บางของเด็กสาวไว้แน่น

“แซ่มู่หรงที่สกปรกนั่น ทิ้งมันไว้ที่กำแพงเมืองหลวงเถิด จากนี้ไปมีเพียงเราสามคน... บ้านจางของเราจะเริ่มใหม่ด้วยกัน”

มู่หรงหลิงพยักหน้าช้าๆ นางก้มลงมองหยกร้าวในมือ แม้หยกจะแตกร้าว แต่ชื่อที่มารดาทิ้งไว้ให้กลับทำให้หัวใจที่เคยเยือกเย็นเริ่มมีความหวัง ชื่อนี้ไม่ใช่แค่ชื่อพรางตัว แต่มันคือ คำสัญญา ที่นางจะใช้ชีวิตอยู่เพื่อรอวัน... ที่ห่านป่าจะได้กลับไปสู่รังที่แท้จริง

ทันใดนั้น

เสียงฝีเท้าม้ากระทบพื้นดังใกล้เข้ามาอย่างผิดปกติ รถม้าเก่าชะงักกึก ล้อไม้ครูดกับกรวดดังแสบหู ร่างทั้งสามถลาไปข้างหน้า เสียงนกป่าแตกตื่นบินว่อนบอกลางร้าย เงาดำสามเงากระโดดลงมาขวางทาง ชุดคลุมสีหม่นปิดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาที่มองออกมานั้นไร้ความลังเล กลิ่นอายสังหารเย็นเฉียบทำให้อากาศรอบด้านคล้ายจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง

ป้าหลันสะดุ้งสุดตัว รีบดึงเด็กสาวเข้ามาบังไว้ด้านหลัง ยายเฒ่าจางเผลอกำชายเสื้อแน่นจนปลายนิ้วสั่น

“ลงมา” เสียงสั่งจากชายชุดดำคนที่ก้าวเข้ามา ทั้งสามโดนกระชากลงมาจากรถม้า

ป้าหลัน กรีดร้องอย่างตกใจ รีบดึงมู่หรงหลิงเข้ามากอดไว้ “คุณหนู ระวังเจ้าค่ะ”

อีกคนปรายตามองเด็กสาวในอ้อมแขนป้าหลัน สายตาเย็นชาเหมือนมองสิ่งของ

“จับเด็กผู้หญิงคนนั้นมา ที่เหลือไม่ต้องเก็บ” หัวหน้ากลุ่มเอ่ยเสียงห้าว ราวกับเป็นเรื่องที่ตกลงกันไว้แล้ว

“คำสั่งคือคนแก่ปลิดชีพทิ้งเสีย ส่วนเด็กเก็บไว้... เบื้องบนต้องการให้นางหายไปจากโลกนี้ด้วยฐานะที่ต่ำตมที่สุด ให้เอาไปขายหอนางโลม ในเมืองถัดไป” ป้าหลันส่ายหน้ารัว ดึงเด็กสาวมากอดแน่น

“พวกเราไม่มีของมีค่า…อย่าเข้ามา”

...ชายชุดดำไม่ตอบ เพียงขยับเท้าเข้ามาใกล้ กลิ่นอายความตายโรยตัวลงมาปกคลุม มู่หรงหลิงกอดห่อผ้าที่มีหยกร้าวไว้แนบอกจนข้อนิ้วขาวซีด แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ทว่าดวงตาคู่งามที่จับจ้องไปยังศัตรูไม่เพียงแต่ไร้แววอ้อนวอนขอชีวิต แต่มันกลับแฝงไปด้วยความอาฆาตแค้นอันลึกซึ้งที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล คำว่า เบื้องบน นางก็พอจะคาดเดาได้ว่าใครส่งโจรพวกนี้มา

ทว่าก่อนที่คมดาบจะทันได้ขยับ...

หวีด...

เสียงผิวปากแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด มันไม่เร่งร้อน ไม่รุนแรง แต่เสียงนั้นกลับทรงพลังพอที่จะหยุดลมหายใจของคนทั้งป่าไว้ในชั่วอึดใจ ชายชุดดำทั้งสามชะงักกึกพร้อมกัน ราวกับถูกเข็มพิษล่องหนทิ่มแทงเข้าที่หลังคอ

ที่โคนต้นท้อใหญ่ข้างทาง บุรุษหนุ่มในอาภรณ์สีม่วงปักลายเมฆาหรูหรายืนพิงกายอยู่อย่างเอื่อยเฉื่อย มือเรียวยาวโบกพัด ไปมาอย่างเชื่องช้า ไม่เร่งร้อน ราวกับกำลังเดินชมสวนมากกว่าอยู่กลางดงโจร เบื้องหลังของเขามีชายสองคนยืนคุมเชิงอยู่เงียบ ๆ

เขาไม่มองเด็กสาว ไม่มองรถม้า สายตาเรียวยาวเพียงกวาดผ่านชายชุดดำทั้งสาม เหมือนกำลังประเมิน…ว่าใครควรตายก่อน ความเงียบแผ่ซ่าน

“เจ้าเป็นใคร อย่าหาเรื่องตาย ” หัวหน้าโจรแผดเสียงขู่ ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นพร่าด้วยสัญชาตญาณเตือนภัย

เขาไม่ตอบ กลับเหยียดยิ้ม ส่งสายตาเย้ยหยันไปให้ แต่ทำให้ชายชุดดำทั้งสามชะงักพร้อมกัน

“…รีบไปหน่อยไหม” เขาเอ่ยเพียงคำเดียว แฝงด้วยความเยือกเย็นที่ยากจะสัมผัสได้