ตอนที่ 6 หยกม่วงผูกวาสนา

“ข้าเป็นลูกอนุที่ตระกูลใหญ่ ที่เขาไม่ต้องการ พอสิ้นมารดา ข้าก็โดนผลักไสให้มาอยู่ให้ห่างจากพวกเขาทันที” นางเงยหน้าขึ้นและกล่าวด้วยความเจ็บปวด 

“เยี่ยนหลิง คือชื่อที่มารดาข้าอยากให้ชื่อ ข้าเลยอนุญาตให้เฉพาะคนที่สำคัญกับข้าเท่านั้นที่เรียก พี่ซุ่นก็เป็นหนึ่งในนั้น”

อาซุ่น นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองสำรวจใบหน้าของเด็กสาวอย่างพิจารณา ก่อนจะแย้มรอยยิ้มที่ไม่ได้ดูเจ้าเล่ห์ แต่เต็มไปด้วยความชื่นชม

“เยี่ยนหลิง... เป็นชื่อที่เหมาะกับเจ้านักแม่ห่านป่า” เขาค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้นาง จนกระทั่งเหลือระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว

“ไม่ว่าจะในฐานะ พี่ซุ่น หรือในฐานะใดก็ตาม... ข้าดีใจที่ได้รู้ความจริงนี้” เขายื่นมือออกไปแตะศีรษะนางเบา ๆ

“จงใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัย หากมีโอกาส... ข้าจะหาทางกลับมาหาเจ้า…เสี่ยวเยี่ยน แม่ห่านป่าน้อยของข้า ชื่อนี้ให้ข้าเรียกได้เท่านั้น”

เยี่ยนหลิงหลับตาลงรับสัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือนั้นชั่วครู่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าการจากลาครั้งนี้อาจยาวนานจนไม่อาจคาดเดา นางจึงขยับถอยหลังเล็กน้อยแล้วดึงปิ่นที่เสียบอยู่ที่ผมออกมา

“พี่ซุ่น... ข้าไม่มีของล้ำค่าใดจะมอบให้ท่านเป็นการตอบแทนบุญคุณ” นางจับปิ่นไม้เรียบง่าย ที่สลักลายดอกกล้วยไม้อย่างประณีต ก่อนลูบคมไม้ที่คุ้นมือ แววตาสั่นระริกด้วยความอาลัย

“นี่เป็นของที่ท่านแม่สลักให้ข้าเพียงเล่มเดียว  แม้มันจะไม่มีราคา แต่มันคือสิ่งเดียวที่ยืนยันตัวตนของข้า... มันคือชีวิตของข้า...ข้ามอบให้ท่าน”

นางวางปิ่นไม้ลงบนฝ่ามือหนา เงยหน้าสบตาเขา  “วันหน้าหากท่านเดือดร้อน หรือหากข้ามีวาสนาได้พบท่านอีกครั้ง โปรดแสดงปิ่นนี้... แล้วข้าจะจำได้ทันทีว่าท่านคือพี่ชายที่ช่วยชีวิตข้าไว้”

อาซุ่นมองปิ่นไม้ในมือด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขากำมันไว้แน่นราวกับจะซึมซับความจริงใจของเด็กสาว ก่อนจะเอื้อมมือไปที่ข้างเอว พลิกเอาจี้หยกทรงกลมสีม่วงอ่อน ที่ดูเรียบง่ายแต่เนื้อหยกกลับโปร่งแสงนวลตาออกมา

“ในเมื่อเจ้ามอบของรักให้ข้า ข้าก็มีของจะมอบให้เจ้าเช่นกัน” เขาคล้องสร้อยเชือกที่มีจี้หยกจื่อหลัวหลานนั้นลงบนคอของนาง 

“หยกชิ้นนี้อาจดูธรรมดา แต่หากเจ้าสังเกตดูให้ดี... ด้านหลังของมันสลักอักษรคำว่า ซุ่น เอาไว้”

เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูนางด้วยเสียงที่จริงจังกว่าครั้งไหน ๆ

“เสี่ยวเยี่ยน... หยกชิ้นนี้คือคำสัญญา หากวันใดที่เจ้าตกที่นั่งลำบาก หรือต้องการความช่วยเหลือที่คนธรรมดาให้ไม่ได้ จงนำหยกนี้ไปที่ร้านแลกเงินหรือร้านค้าที่มีสัญลักษณ์รูปเมฆคล้อย แล้วบอกพวกเขาว่าเจ้ามาตามหาเจ้าของหยกอาซุ่น ...แล้วข้าจะรีบมาหาเจ้าทันที”

นางแตะหยกที่ยังหลงเหลือไออุ่นจากกายของเขา ความเย็นของหยกกลับทำให้นางรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

“ข้าจะรักษาเท่าชีวิตเจ้าค่ะ... พี่ซุ่น”

อาซุ่นยิ้มกว้างขึ้นอีกครั้ง ก่อนกลับคืนสู่ท่าทีคุณชายเจ้าสำราญตามเดิม เขาโบกพัดในมือเบา ๆ ก่อนจะหันหลังกลับไปหาผู้ติดตาม 

“ไปก่อนนะแม่ห่านป่าน้อย... อย่าลืมขัดเกลาปีกของเจ้าให้แข็งแกร่ง วันหน้าข้าจะกลับมาดูว่าห่านป่าตัวนี้จะบินได้สูงเพียงใด”

เยี่ยนหลิงยืนมองแผ่นหลังของเขาที่ค่อย ๆ ลับหายไปในความสลัวของยามเย็น มือหนึ่งกุมจี้หยกไว้แน่น อีกมือนึ่งลูบคลำที่ว่างบนผมที่เคยมีปิ่นปักอยู่... 

ภาพความทรงจำยามเย็นในวันนั้นค่อยๆ จางหายไป ราวกับหมอกควันที่ถูกลมพัดผ่าน เยี่ยนหลิงที่บัดนี้ไม่ใช่เด็กสาวตัวเล็กหอบห่อผ้าด้วยความกลัวอีกต่อไป หลายปีที่นางใช้ชีวิตเรียบง่ายในหมู่บ้านแถบชายป่า  ภายใต้ชื่อ จางเยี่ยนหลิง นางปลูกผัก และช่วยป้าหลันดูแลกิจการเล็กๆ ในหมู่บ้าน ในสายตาของชาวบ้าน เยี่ยนหลิงไม่ใช่เพียงสาวชาวบ้านที่ขยันขันแข็ง แต่คือ เทพธิดาแห่งหุบเขา ที่เพียงแค่แย้มยิ้มแผ่วเบาขณะรดน้ำผัก ก็ทำให้บรรยากาศรอบข้างคล้ายจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ

การใช้ชีวิตเรียบง่าย ตรากตรำทำงานท่ามกลางแสงแดด  ไม่ได้พรากเอาความสูงศักดิ์ไปจากนาง แต่กลับขัดเกลาให้ จางเยี่ยนหลิง กลายเป็นหยกที่ผ่านการเจียระไนจนผุดผ่อง ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวจากการถูกกักขังในจวนมู่หรง บัดนี้กลับนวลเนียนละเอียดและมีเลือดฝาดจางๆ 

โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น... ที่เคยเต็มไปด้วยม่านหมอกแห่งความหวาดกลัว บัดนี้กลับสุกใสและเด็ดเดี่ยวปานดวงดาวในคืนเหน็บหนาว เป็นดวงตาที่ทำให้หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ในหมู่บ้านต่างไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ เพราะรู้สึกว่านางมีรัศมีบางอย่างที่ตัดขาดจากโลกอันหยาบโลนรอบกาย

อาภรณ์ที่สวมใส่แม้จะเป็นเพียงผ้าป่านสีตุ่นธรรมดา ไม่มีเครื่องประดับล้ำค่าใดๆ ยกเว้นจี้หยก จื่อหลัวหลาน สีม่วงอ่อนใสกระจ่างที่คล้องคออยู่ใต้สาบเสื้อ กับ หยกแตกร้าวครึ่งซีกสีขุ่นมัว ที่นางร้อยติดไว้กับสายสร้อยเส้นเดียวกัน แต่มันกลับไม่อาจปกปิดท่วงท่าที่สง่างามดุจยอดหญ้าที่ล้อลมแรงได้เลย

‘พี่ชายซุ่น... ป่านนี้ท่านจะเป็นอย่างไรบ้าง’ นางรำพึงในใจ 

‘ปิ่นไม้ของท่านแม่ ท่านจะยังพกติดตัวอยู่ หรือทิ้งมันไปตามทางที่ท่านผ่านพบผู้คนมากมายแล้วกันแน่... แล้วถ้าเราเจอกันอีกครั้ง ท่านจะยังจำ เสี่ยวเยี่ยน คนนี้ได้หรือไม่’

“อาหลิง อาหลิงเอ้ย ”

เสียงเรียกแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยพลังของแม่เฒ่าจางดังขัดจังหวะความคิด นางสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองหญิงชราที่เดินกระย่องกระแย่งออกมาจากครัว ในมือถือตะกร้าผักที่ล้างเสร็จแล้ว

“ท่านยาย  มีอะไรหรือเจ้าคะ เรียกเสียงดังเชียว” เยี่ยนหลิงรีบลุกไปประคองหญิงชรา

แม่เฒ่าจางหรี่ตาที่ฝ้าฟางลงเล็กน้อย พลางแย้มยิ้มอย่างล้อเลียน “ข้าเรียกเจ้าตั้งสามสี่รอบ ใจคอจะลอยไปถึงไหนกัน หรือว่าลอยไปหาพี่ชายซุ่นของเจ้าอีกแล้วล่ะสิ”

“ท่านยาย….ท่านก็พูดไป...” เยี่ยนหลิงหน้าร้อนผ่าว พยายามหลบสายตา

“ข้าเลี้ยงเจ้ามา มีหรือจะไม่รู้” แม่เฒ่าหัวเราะเบาๆ พลางตบหลังมือหลานสาว 

“ตั้งแต่ออกมาจากเมืองหลวง วันๆ เจ้าก็เอาแต่จ้องทางเข้าหมู่บ้าน ไม่ก็ลูบหยกนั่น ป้าหลันเขายังแอบมาเปรยกับข้าเลยว่า อาหลิงของเราสงสัยจะฝังใจกับพี่ชายซุ่นคนนั้นเสียจนหนุ่มๆ ในหมู่บ้านนี้เข้าตาไม่ได้สักคนเดียว”

“ข้าแค่... นึกถึงบุญคุณที่เขาเคยช่วยชีวิตเราไว้เท่านั้นเองเจ้าค่ะ” เยี่ยนหลิงรีบปฏิเสธ แต่อาการบิดชายผ้าเบาๆ กลับเผยความในใจออกมาจนหมด

“บุญคุณน่ะจำได้ก็ดี... แต่ถ้าจำจนหน้าแดงขนาดนี้ ข้าว่ามันไม่ใช่แค่บุญคุณแล้วมั้งหลิงเอ๋อร์” แม่เฒ่าจางแซวซ้ำพลางส่ายหน้าอย่างเอ็นดู 

“ไปๆ ไปช่วยป้าหลันยกสำรับมาเถอะ ป่านนี้อาซุ่นของเจ้าน่าจะจามจนจมูกแดงไปหมดแล้วล่ะมั้ง มีคนบ่นถึงทั้งวันขนาดนี้”

เยี่ยนหลิงทำท่าจะงอนแต่ก็หลุดยิ้มออกมา นางมองไปยังถนนเส้นเดิมที่เคยมีรถม้าวิ่งผ่านไปเมื่อหลายปีก่อน แม้ความหวังจะริบหรี่ แต่หัวใจของนางกลับยังคงเชื่อมั่น... ว่าห่านป่าที่พลัดหลงตัวนี้ จะมีวันได้พบกับคนรักษาปิ่นไม้อีกครั้ง